• Sun. Jan 24th, 2021

Իրական առաջնագծում կանգնածը երբեք չի մտածում, որ մի թիզ հող ենք թողնելու թշնամուն: Կամաց-կամաց վերականգնվելու է

ԵԿՄ Կենտրոնի եւ Շենգավիթի համատեղ վաշտը՝ պահեստի փոխգնդապետ Ռոմիկ Մխիթարյանի հրամանատարությամբ 4 օր առաջ է վերադարձել առաջնագծից: Արցախում պատերազմից ի վեր սա արդեն նրանց երրորդ հերթափոխն է:

Շուրջ 1000 երկրապահներ այսօր էլ իրար փոխարինելով շարունակում են պահել մեր սահմանները՝ հանգստի հնարավորություն ընձեռելով ոչ միայն իրենց ընկերներին, այլեւ պատերազմի միջով անցած երիտասարդներին:

ԵԿՄ Կենտրոնի տարածքային բաժունմունքի նախագահ Ռոմիկ Մխիթարյանն ասում է՝ մի քիչ ժամանակ է պետք՝ մեջքը ուղղելու համար. «Այս ժամանակը պետք է օգտագործենք մեր բանակին օգնելու համար, բանակի մեջքին լինենք, մինչեւ ոտքի կանգնեն, մեր զինվորները մի հատ հանգստանան, ուշքի գան էդ ծանր մարտերից հետո: Դրա համար ավագ սերունդը, մենք՝ երկրապահներս, օր ու գիշեր կմնանք սահմանին, մինչեւ էդ էրեխեքը վերականգնվեն, գան հասնեն իրենց ծառայությանը»,- մեր զրույցում ասաց փոխգնդապետը՝ հիշեցնելով, որ պատերազմի ընթացքում զոհվել ու վիրավորվել են նաեւ բազմաթիվ երկրապահներ:

Վիրավորների թվում է նաեւ ԵԿՄ նախագահ Սասուն Միքայելյանը: Հարցին, թե ինչպե՞ս է Միքայելյանը իրեն զգում՝ Ռոմիկ Մխիթարյանը պատասխանում է՝ լավ է, ամենակարեւորը՝ ինչպես նրա, այնպես էլ բոլոր երկրապահների դուխը տեղն է:

Թե ինչպե՞ս է դա նրանց հաջողվում՝ հուսահատության ու հուսալքության տարածման այսպիսի պայմաններում՝ փոխգնդապետը նկատում է.

«Չի կարելի, ո՞նց կարող է հայ զինվորը, հայ կամավորականը հուսալքվի: Էդ հուսալքության դեմ պիտի պայքարենք, հենց էդ դուխը պիտի վերականգնենք: Ընդամենը դուխն է պետք վերականգնել, վերականգնեցինք՝ միանշանակ հաղթող ենք»:

Ամեն մի քանի օրը մեկ նոր տարածքների հանձնման տեսարանների ֆոնին, համացանցում տարածվող նկարների ու գրառումների պայմաններում դա հնարավո՞ր է՝ կրկին հետաքրքրվում եմ.

«Վայ էդ համացանցը, ինչ անում է, այդ համացանցն է անում: Իրական առաջնագծում կանգնածը երբեք չի մտածում, որ մի թիզ հող ենք թողնելու թշնամուն: Կամաց-կամաց վերականգնվելու է»,- վստահեցնում է ԵԿՄ-ական վաշտի հրամանատարը:

Նա իր վաշտով եղել է ե՛ւ Ջաբրայիլում, ե՛ւ Ֆիզուլիում, ե՛ւ Հադրութում: Ավելին՝ երկու օր շրջափակման մեջ են մնացել, բայց կարողացել են դուրս պրծնել: Խոսելով պատերազմի դադարեցման վերաբերյալ եռակողմ հայտարարության մասին՝ ասում է՝ շատ ծանր են ընդունել այդ որոշումը՝ չնայած նրան, որ լավ էին հասկանում, որ պարտվել ենք:

Իսկ պարտվել ենք միայն ԱԹՍ-ներին՝ վստահ է փոխգնդապետը: «Ամենագլխավոր խնդիրը ԱԹՍ-ներն էին, ամենամեծ խնդիրը դրանք են առաջացրել, թե չէ մենք հակառակորդին լավ էլ ծեծել ենք ամբողջ պատերազմի ընթացքում: Խոսքը իրենց հետեւակի եւ ամբողջ տեխնիկայի մասին է: Ինչքան էլ որ իրենք շատ էին, ինչքան էլ որ թուրքեր էին, պակիստացիներ ու եսիմինչեր, ամեն դեպքում մենք ծեծում էինք իրենց, հաստատ»:

Դասալքության, հողերը ծախված լինելու մասին խոսակցություններ էլ են լսել: Սակայն այդ լուրերը իրենց կողքով են անցել:

«Մեր վաշտի հետ նման բան չէր կարող լինել, որովհետեւ նախ բոլորը հասկանում էին, որ սա երկրապահ վաշտ է եւ մեր մոտ գոնե նման խոսակցությունները չեն անցնում: Ջաբրայիլում, երբ որ շրջափակման մեջ էինք ընկել, էդ ընթացքում ինձ հանդիպել են 20-ից ավելի տղաներ, որոնք «մոբ»-ով էին եկել: Նրանք անորոշ վիճակում էին, չէին իմանում ինչ անել: Էդ տղաները միացել են մեզ եւ մնացած ամբողջ 20-ից ավելի օրը մեր հետ են եղել: Արդեն Ֆիզուլիում նրանք պատրաստի զինվորներ էին, առանձին դիրքեր էին պահում: Այսինքն եթե լինում էր նրանց գլխին նորմալ հրամանատար, նորմալ տղերք, որ կարող էին բացատրել խնդիրը, բոլորն էլ եկել էին կռվելու: Իհարկե, նահանջող էլ ենք տեսել, փախչող էլ ենք տեսել, տեսել ենք ճանապարհներին, ոմանց կարողացել ենք հավաքել, ողջ-առողջ հետ ենք բերել»,- մանրամասնում է հրամանատարը:

Ըստ նրա՝ այդ առումով շատ կարեւոր է մարզավիճակը, ինչը հեշտ է եղել ԵԿՄ-ում պահելը: Եվ միգուցե հենց սրանում է նրանց ու մյուս պահեստազորայինների տարբերությունը:

«ԵԿՄ-ն 1993-ից զբաղված է ե՛ւ ֆիզիկական պատրաստությամբ, ե՛ւ բարոյահոգեբանական դաստիարակությամբ: Մեր դուխը միշտ էլ բարձր է եղել, բոլոր պատերազմներում մենք մասնակցել ենք ու մեր դուխը ցույց ենք տվել: Նաեւ ունենք պատանի երկրապահներ, որոնցից շատերը այս պատերազմում հերոսացան: Հիմա էլ որ այցելեք մեր վարչության բակ, այնտեղ համարյա ամեն օր մարզումները գնում են, երիտասարդները պարապում են անկախ ամեն ինչից, որովհետեւ այս պատերազմը դեռ չի ավարտվել ու այս պատերազմում մենք դեռ հաղթելու ենք»,- վստահեցնում է Մխիթարյանը եւ չսպասելով հարցի՝ ի պատասխան իր վստահ խոսքի նկատմամբ զարմանքի՝ հավելում.

«Իհարկե: Հակառակ դեպքում ես ուղղակի չեմ կարողանա ապրել: Ես 1989 թվականից պատերազմի մեջ եմ, բոլոր հաղթանակները կռել եմ իմ մարտական ընկերների հետ, իմ ավագ եղբոր՝ Ռոլանդի հետ, էսօր իրենք հանգչում են Եռաբլուրում, ես չեմ կարողանա ապրեմ ուղղակի, չեմ կարողանա պատասխան տալ իրենց, եթե գոնե չփորձեմ էդ ամեն ինչը հետ բերել»:

Այդ ճանապարհին խոչընդոտ համարելով ներքին խժդժությունները՝ Մխիթարյանն ընդգծում է, որ հիմա այդ ամենի ժամանակը չէ, պետք է զբաղվել սահմանը պահելով:

«Լիքը պետական այրեր կան, թող զբաղվեն էդ խնդիրներով՝ ինչը ինչպես եղավ: Չնայած բոլորս էլ գիտենք ամեն ինչի մասին: ԵԿՄ-ն չի կարող նման բաների գնալ, էսօր մեր սուրբ պարտքն է՝ մեր հայրենիքը պահելը, մեր պետությունը մեր կարիքն ունի՝ սահմանները պահելու առումով, մենք ամեն ինչը մի կողմ դրած զբաղվում ենք դրանով: 4 օր է՝ եկել ենք, բայց պատրաստվում ենք գնալու: Ինչ-որ բաներ ենք հայթայթում, որ նույնիսկ բանակի համար բեռ չլինենք: Մեր գերխնդիրը դա է: Մեզ միշտ էլ փորձել են տանել ինչ-որ ուղղություններով, դա չի եղել: Մեր խնդիրը մեր հայրենիքը արտաքին թշնամուց պաշտպանելն է: Մենք դա ապացուցել ենք բազմիցս»,- հիշեցնում է ԵԿՄ կենտրոնի կառույցի նախագահը:

Ընդամենը օրեր անց կրկին Հայրենիքի սահմանները պաշտպանելու մեկնող հրամանատարի ուղերձը մեկն է՝ պետք է համախմբվել: «Էնքան խնդիր է դեռ առաջանալու, պետք է կարողանանք համախմբվել եւ հաղթած դուրս գալ: Ոչ մի դեպքում պառակտումը մեր երկրի համար լավ չի ավարտվելու: Հիմա նայեք, մենք Արցախից ինչքան գաղթած մարդիկ ունենք, Արցախը վիրավոր է, պիտի օգնենք որ ոտքի կանգնի, պիտի մեր սփյուռքը մոռանա նեղանալը, բոլորս միասին պիտի առաջին հերթին մտածենք բանակի հզորացման մասին, սահմանները ուժեղացնենք եւ դրա հետ մեկտեղ էլ զարգացնենք տնտեսությունը: Մենք դրա պոտենցյալն էլ ունենք, գիտնականներն էլ ունենք, ընդերքն էլ: Եթե յուրաքանչյուրս հասկանանք, որ չի կարելի ոչ գողանալ, ոչ թարս աչքով նայել, որովհետեւ եթե մենք թույլ եղանք, մեր լուման չարեցինք՝ կորցնելու ենք, ես համոզված եմ, որ մեր նման մտածող մարդիկ շատ-շատ ենք: Ինձ թվում է մենք օրինակ ենք ծառայելու, որ ուշքի գանք, մոռանանք էդ ամեն ինչը, պետությունը ոտքի հանենք: Բոլորիս խնդիրը մեկը պետք է լինի. ունենք Սպարապետ, ունենք Եռաբլուր, որը տասնապատկվել է: Նրանց առաջ պիտի կարողանանք պատասխան տալ»:

Spread the love
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  • 1
  •