• Fri. Apr 23rd, 2021

Կյանք, թե հայրենիք՝ Վարդգեսի համար դժվար էր տարանջատել. Լուսանկարներ

Վարդգեսը երբեք չի կարող դառնալ հիշողություն. գյումրեցի ավագ լեյտենանտ Վարդգես Մինասյանի նպատակները մեծ էին, իսկ ինքը՝ մարդ-տոն, մարդ-ուրախություն։ Արցախյան 44-օրյա պատերազմում նահատակված հերոսի մայրը՝ տիկին Վարդուհին վստահեցնում է՝ միայն պատմածով ու լսածով անհնար է հասկանալ, թե ինչ մարդ էր Վարդգեսը, նրան պետք էր անձամբ ճանաչել։

Յուրահատուկ էներգիայով լույս աշխարհ եկած տղան դեռ մանկուց էր աչքի ընկնում աշխուժությամբ։ Մայրն ասում է՝ իր այդ էներգիայից բաժին էր հասցնում բոլորին, նրա կողքին միշտ ուրախ էր ու ներդաշնակ։

«Իմ ասածները ամբողջ խորությամբ էր ընկալում ու հասկանում, խորաթափանց երեխա էր։ Շատ էր սիրում կարդալ, միգուցե դպրոցական ծրագիրը չուսումնասիրեր, հետաքրքիր չլինեին առարկաները, բայց տանը ամբողջ օրը հանրագիտարան էր կարդում։ Նայում էր հայկական ֆիլմեր ու մեզ հարցնում՝ արդյոք տեսել ենք այդ ֆիլմը, երբ բացասական պատասխան էր ստանում, ասում էր՝ բա, դուք ինչ հայ եք, ու մեզ դիտել էր տալիս։ Վարդգեսի նման երկրորդին չեք գտնի, ամեն ինչի կենտրոնում էր։ Նրա համար վատ մարդ գոյություն չուներ։ Այդպիսի յուրահատուկ էությամբ էլ մեծացավ, հասարակության մեջ իրեն դրսևորեց։ Չկար մարդ, որ նրան չսիրեր»,-պատմում է տիկին Վարդուհին։

Դպրոցական տարիներին Վարդգեսն ըմբշամարտով էր զբաղվում, մրցանակներ էլ ուներ, բայց հետագայում որոշում էր կայացրել դառնալ զինվորական։ Ընդունվել էր Վազգեն Սարգսյանի անվան ռազմական համալսարան:

«Ամուսինս մեծ ցանկություն ուներ, որ տեղափոխվեինք։ Ես շատ պայքարեցի, որ չգնայինք, ասում էի՝ եթե Հայաստանում մնա վերջին հայը, ապա դա ես եմ լինելու, դուրս չեմ գալու։ Հետո եկավ մի տարիք, կարծեմ, 15-16 տարեկան էր Վարդգեսը, մտածեցի՝ ամեն դեպքում ուղարկեմ արտերկիր, 2 ամիս մնաց, հետ եկավ ու ասաց՝ ուրախ է, որ չենք տեղափոխվել ժամանակին։ Նա հրաժարվեց, չէր ուզում դրսում ապրել։ Իսկ ռազմական համալսարանում սովորելու միտքը իմն էր, մտածում էի կգնա Երևան՝ 4 տարի կսովորի, հետո էլ կտեսնենք՝ ինչ կլինի»,-հիշում է հերոսի մայրը։

Վարդգեսը սիրում էր ուսանողական կյանքը։ Այդ տարիներին այնքան էր կապվել մասնագիտությանը, որ ավարտելուց հետո անգամ չէր էլ սպասել զորամասի ընտրության վիճակահանությանը։ Ուզում էր շարունակել պայմանագրային ծառայությունը Ջաբրայիլում։

«Խնդրեցի, որ մտածի, բայց ասաց՝ չէ, եթե զինվորական եմ, ուրեմն պետք է լինեմ այնտեղ։ Ամենաառջևում հենց նրանք էին։ Ասում էր՝ Ջաբրայիլը այնպիսի վայր եմ դարձնելու, որ բոլորը գան հանգստանալու այստեղ։ Օգոստոսին էր արձակուրդի եկել՝ քրոջ նշանադրությանը մասնակցելու։ Սեպտեմբերին վերադարձավ Ջաբրայիլ, հետն էլ սրճարան-ավտոբուսներից տարավ։ Ասում էր՝ զինվորներս հյութ ուզենան խմել ու չկարողանա՞ն, գոնե մի նման տեղ չլինի՞ այստեղ։ Վարդգեսն իսկապես պատկերացնում էր, որ ամեն ինչ շատ լավ պետք է լինի»,-պատմում է մայրն ու կողքի սենյակից բերում բարձը, որի վրա որդու մարտական դիրքի համարն է: