Ստեփանակերտում մնացած Սարգիս Գալստյանը ԿՄԽԿ միջնորդությամբ տիկնոջ հետ տեղափոխվել է Հայաստան, բերման ենթարկվել: Ըստ լրատվամիջոցներից մեկի՝ ապրիլի 3-ին նա կալանավորվել է: Նրան լրտեսության մեղադրանք է առաջադրվել:
Փաստաբանը չգիտի՝ Գալստյանն իրեն առաջադրված մեղադրանքն ընդունու՞մ է, թե՞՝ ոչ, իսկ գործի մասին առայժմ ոչինչ ասել չի կարող՝ հաշվի առնելով մեղադրանքի «նրբությունը»: Այդ գործով մամուլի հետաքրքրվածությունը բացատրելի է. Գալստյանը վեց ամիս ապրել է օկուպացված Ստեփանակերտում եւ մարտի վերջին որոշել, որ տեղափոխվում է Հայաստան:
Բայց Գալստյանի գործով հետաքրքրված լրատվամիջոցը նրան ներկայացնում է որպես առաջին պատերազմի մասնակից, տարբեր պատասխանատու պաշտոններ զբաղեցրած, ճանաչողների կողմից «հայրենասեր» բնութագրվող մարդու, ում դեմ, ինչպես փաստաբանն է ասել, քրեական վարույթ հարուցվել է միայն Հայաստան տեղափոխվելուց հետո: Թե ի՞նչ է դրանով ակնարկվում, այնքան էլ պարզ չէ: Հասկացվում է, որ ԱԱԾ-ն պետք է ավելի վաղ քրեական գործ հարուցեր եւ նրա նկատմամբ հետախուզում հայտարարեր, բայց չի արել:
Անմեղության կանխավարկածը գործում է բոլոր մարդկանց նկատմամբ, եւ Սարգիս Գալստյանն էլ անմեղ է, քանի դեռ նրան ներկայացված մեղադրանքն ապացուցված չէ, չկա դատարանի օրինական ուժի մեջ մտած վճիռ: Նրա մարդկային դրաման հուզիչ է: Մարդուն վերագրումներ անելու իրավունք ոչ ոք չունի, բայց չէ՞ որ 2023թ. դեկտեմբերի 22-ին Արցախի նախագահի խորհրդական Վլադիմիր Գրիգորյանը «Ազատություն» ռադիոկայանին ասել է, որ Սարգիս Գալստյանը Ստեփանակերտում մնացել է որպես ԱՀ նախագահի աշխատակազմի ղեկավարի տեղակալ, բայց «թե ինչ ֆունկցիաներով, ինչ նպատակով»՝ նման տեղեկության նա չի տիրապետել:
Անցած ամիսներին Ստեփանակերտում մնացած մի քանի անձինք Հայաստան տեղափոխվելու ցանկություն են արտահայտել, ԿՄԽԿ-ն նրանց տարհանումը կազմակերպել է: Եւ տեղեկություն չկա, որ Հայաստանի ԱԱԾ-ն որեւէ մեկին անհանգստացրել է: Ինչու՞ է Սարգիս Գալստյանը հայտնվել ԱԱԾ «թերախում»՝ պարզ կլինի, երբ գործով նախաքննությունն ավարտվի, սկսվի դատաքննություն: Մինչ այդ պետք է ձեռնպահ մնալ ինչպես նրան «դավաճան» բնութագրելու, այնպես էլ՝ «զոհ» ներկայացնելու տեղեկատվա-քարոզչական գայթակղությունից:
Մարդն ունի նաեւ անձնական գաղտնիքի, իր եւ հարազատների դեմ ցուցմունք չտալու իրավունք, բայց պետությունն էլ պարտավոր է պարզել Ստեփանակերտում մնալու, ապա Հայաստան տեղափոխվելու որոշման շարժառիթները: Մինչդեռ տպավորություն է, թե արդեն իսկ քարոզչություն է խմորվում, որ Սարգիս Գալստանը «հետապնդվում է»: Վաղն էլ, հնարավոր է, որոշակի շրջանակներ նրան ներկայացնեն որպես «շքանշանի արժանի» մարդու:
Իրականությունը, հավանաբար, ավելի բազմաշերտ է: Եւ «ցնցող բացահայտումներ» չեն լինի: Սարգիս Գալստյանի «հերոսացման» քարոզչությունն էլ, երեւի, տեղեկատվական «զոնդաժ» է. փորձ է արվում հասկանալ, թե այդ հարցում պատկան մարմինները, իշխանությունը որքանո՞վ հետեւողական կլինեն եւ ի՞նչ պարզելու նպատակ են դրել:
Բաց մի թողեք
Ալիևի անհավատալի արկածներն Իտալիայում՝ ոչ միայն որպես Ադրբեջանի նախագահ, այլև՝ ՌԴ նախագահի «լիազոր ներկայացուցիչ»
Մոսկվան Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ որեւէ «ոչ պակաս ընդգրկուն» պայմանավորվածությամբ չի հարվածի «թիկունքից»
«Դիմադրության» շարժման «սրբազան» շարունակությունը․ առաջիկա հավաքին իրական շահառուները դուրս կգա՞ն «փարդի հետևից»