Milliyet-ը հայտնում է Թուրքիայում «Ուժեղ սահմանադրություն» կարգախոսով խորհրդաժողովի մասին, որտեղ Ռեջեբ Թայիփ Էրդողանը հանդես է եկել ըստ էության ծրագրային ելույթով:
Ընդ որում, միջոցառումը նվիրված է Թուրքիայում 1960թ. մայիսի 27-ին իրականացված պետական հեղաշրջման տարելիցին: Էրդողանն ասել է, որ Արդարություն եւ զարգացում կուսակցությունը քսաներկու տարվա իշխանության շրջանում մի քանի անգամ ենթարկվել է զինված հեղաշրջման վտանգի: «Թուրքիան այլեւս ներկա սահմանադրությամբ չի կարող առաջ շարժվել» -ամփոփեել է Էրդողանը:
Մունիցիպալ ընտրությունների քարոզարշավին Թուրքիայի նախագահը մի քանի անգամ ակնարկել է, որ հաղթանակի դեպքում սահմանադրական փոփոխությունների կգնա: Մեկնաբանները տպավորություն էին փոխանցում, որ նա մտադիր է սահմանադրական փոփոխությունների ճանապարհով գնալ երորդ ժամկետի: Արդարություն եւ զարգացում կուսակցության պարտությունը, կարծես, օրակարգից հանել էր այդ թեման: Թուրքական մամուլը մեծ կարեւորություն էր տվել ընդդիմադիր Ժողովրդա-հանրապետական կուսակցության առաջնորդ Օզելի հետ Էրդողանի հանդիպմանը:
«Թուրքիան այլեւս ներկա սահմանադրությամբ չի կարող առաջ շարժվել» ձեւակերպումը վկայում է, որ Էրդողանը չի նահանջում եւ մտադիր է սահմանադրական փոփոխությունների կամ նույնիսկ բոլորովին նոր սահմանադրության ընդունման հանրաքվե նախաձեռնել: Ասել, թե նա առաջնորդվում է բացառապես մերկանտիլ նկատառումներով, թերեւս, ճիշտ չէր լինի: Աշխարհը դինամիկ փոփոխությունների է ենթարկվում: Ո՞րն է Թուրքիայի տեղն ապագա աշխարհակարգում՝ Էրդողանի գերխնդիրը դա է:
Նրան կահաջողվի՞ հասնել ներքաղաքական կոնսոլիդացիայի: Մունիցիպալ ընտրությունների քարոզարշավում նա քարոզչական նոր մատրիցա կիրառեց, որ Արդարություն եւ զարգացում կուսակցությունը «ղազի Մուստաֆա Քեմալի հետ ոչ մի խնդիր չունի»: Իրականում, թերեւս, այդպես է, բայց քվեարկության արդյունքները վկայեցին, որ Մուստաֆա Քեմալի հիմնադրած աշխարհիկ-արեւմտամետ կուսակցությունը Ռեջեբ Թայիփ Էրդողանի հետ լուրջ խնդիրներ ունի: Ըստ էության, թուրք ընտրողն իսլամական Էրդողանին Մուստաֆա Քեմալ չճանաչեց:
Էրդողանը, հավանաբար, որոշել է 21-րդ դարի Թուրքիայի «հոր» կարգավիճակն ամրագրել սահմանադրությամբ: Աշխարհիկ-արեւմտամետ Թուրքիան նրա ընկալմամբ նոր աշխարհում չի լինի «վերահսկիչ փաթեթ» ունեցող երկիր, Արեւմուտքը դա թույլ չի տա: Նոր սահմանադրության գաղափարն, ըստ էության, հիմնականում արտաքին-քաղաքական ռեսուրս է դիտարկվում, բայց ո՞ր «աշխարհում»: Քաղաքական իսլամ՞, թե՞՝ համաթուրքականություն»:
Իսկ ավելի էական է, թե թուրքական հանրությունն ինչպե՞ս է ընդունելու Էրդողանի «նոու-հաուն»: Այս դեպքում, երեւի, շատ կարեւոր է լինելու բանակի, հատուկ ծառայությունների, զինվորական վերնախավի մոտեցումը: Պաշտոնավարման քսաներկու տարիներին Էրդողանը կարողացել է «կոտրել» բանակը, բարձրաստիճան զինվորականության նկատմամբ քաղաքական վերահսկողության հասնել: Երեւում է, նա մտավախություն ունի, որ եթե ամեն ինչ չամրապնդվի սահմանադրական կարգավորումներով, ապա իրավիճակ կփոխվի:
Թուրքիայի նախագահը նաեւ ասել է, թե տեղյակ է «անկարգությունների սցենարներին»՝ փողոցային ցույցեր, համալսարանականների բողոք, ընդդիմադիր մամուլի կազմակերպած քարոզչություն: Նա կանխազգում է, որ Ժողովրդա-հանրապետական կուսակցությունը կանցնի հրապարակային պայքարի եւ կպահանջի նախագահի եւ խորհրդարանական արգահերթ ընտրություննե՞ր: Վերջին երկու ամիսեներին Թուրքիայում հարյուրավոր անձինք ձերբակալլվել են «Մոսադի» հետ համագործակցության կասկածանքով: Բայց Էրդողանը նաեւ ներում է շնորհել մի քանի նախկին գեներալի, որ դատապարտված էին պետական հեղաշրջանը մասնակցելու մեղադրանքով: Դա ժե՞ստ է զինվորականությանը:
Թուրքիայում, կարծես, ներքաղաքական լարվածություն է հասունանում: Էրդողանն արտաքին դերակատարներին մարտահրավեր է նետում կամ «վերցնում է նետած ձեռնոցը»:
Բաց մի թողեք
Ալիևի անհավատալի արկածներն Իտալիայում՝ ոչ միայն որպես Ադրբեջանի նախագահ, այլև՝ ՌԴ նախագահի «լիազոր ներկայացուցիչ»
Մոսկվան Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ որեւէ «ոչ պակաս ընդգրկուն» պայմանավորվածությամբ չի հարվածի «թիկունքից»
«Դիմադրության» շարժման «սրբազան» շարունակությունը․ առաջիկա հավաքին իրական շահառուները դուրս կգա՞ն «փարդի հետևից»