Ինչպես ինքն է ասում՝ բացի բանավեճից, ցանկանում է նաեւ հրապարակային խոսել Հայաստանի ապագայի ռազմավարության մասին: Այն, ինչ վերջին վեց տարիներին տեղի է ունեցել հայ ժողովրդի հետ, ուղղակի թույլ չի տալիս հավատալ Նիկոլի անկեղծությանը:
Ապագայի ռազմավարության մասին Նիկոլ Փաշինյանի հետ խոսելու համար նախ՝ պետք է վստահ լինել, որ նա գիտի՝ ինչ է ռազմավարությունը: Որովհետեւ եթե իմանար, Հայաստանը գոյաբանական սպառնալիքների առջեւ չէր կանգնեցնի:
Ավելի խորանալով նրա բանավեճային առաջարկի ձեւակերպումների մեջ, այնպիսի տպավորություն է, որ նրա մեջ ընդգծված տագնապ կա ոչ այդքան Արցախի դեմ գործած մեղքերի, որքան ապագայում ՀՀ-ին սպառնացող ավելի մեծ աղետի առնչությամբ:
Ենթադրաբար՝ նա արդեն գիտակցում է, որ «Արցախը հանձնենք՝ հանգիստ ապրենք» դավադիր գաղափարը շատ ավելի ծանր բեռի տակ է դրել Հայաստանի կառավարությանն ու հայ ժողովրդին: Ամբողջովին տապալված ու ամեն ինչում ձախողված ղեկավարը, կարծես թե, լատենտ օգնություն էր խնդրում երկրի ամենափորձառու մարդկանցից՝ նախկին նախագահներից:
Իսկ իմաստ ունի՞ արդյոք ապագայի մասին հրապարակային խոսակցություն ծավալել եւ խորհուրդներ տալ մի մարդու, ով 2021-ին բոլորին խաբում էր, թե «Ապագա կա»:
Իմաստ ունի՞ որեւէ բան քննարկել մի մարդու հետ, ով հանուն իշխանության պատրաստ է տրորել ցանկացած կարմիր գիծ, պատրաստ է զոհել հազարավոր կյանքեր, կարող է իր կայացրած քաղաքական որոշումների պատասխանատվությունից խուսափել ու այլոց մեղադրել:
Իր իշխանության վեց տարիներին ճակատագրական որոշումներ կայացնելիս՝ Նիկոլի մտքով ինչո՞ւ չի անցել խորհրդակցել նախկին նախագահների հետ՝ դրանց հետեւանքների մասին: Եվ, վերջապես, ինչո՞ւ է Փաշինյանը նախագահներին հիմա հրավիրում ապագայի ռազմավարության մասին խոսելու…
«Խաղաղության խաչմերուկն» ու Ադրբեջանի հետ խաղաղության գործընթացն այլեւս հուսադրող չեն: Ձախողվել եւ/կամ տապալվել է երկրի անվտանգության հայեցակարգը, արտաքին հարաբերություններում լիակատար քաոս է, տարածաշրջանում կարող է պայթել նոր պատերազմ, տնտեսությունը սկսել է ծանր շնչել, աճում է ՀՀ կառավարությունից քաղաքացիների դժգոհությունը, ՔՊ-ում սկսել են չենթարկվել, բանի տեղ չդնել նրա ասածները եւ այդպես շարունակ:
Այս իրավիճակում, նա պետք է ոչ թե հրապարակային բանավեճի հրավիրի (մանավանդ՝ իմանալով, որ չեն գնալու) եւ ձեռքի հետ էլ փորձի էժան շահաբաժիններ փախցնել, այլ վաղուց պետք է խնդրագիր ուղարկեր նախկին նախագահներին եւ ճգնաժամային կառավարման խորհուրդ ձեւավորելու առաջարկությամբ հանդես գար:
Այսօր գոնե Արցախի հետպատերազմյան մասը կպահպանվեր, Սյունիքին սպառնացող վտանգները կչեզոքանային ու այսքան աղետալի վիճակում չէր հայտնվի Հայաստանը:
Կընդունեին առաջարկը, թե՝ ոչ, այլ հարց է:
Բաց մի թողեք
Փաշինյանը վերջապես խոստովանեց, որ Ալիևն ամենևին էլ խաղաղության չի ձգտում
Ինչպես Պուտինի սիրելի մարզաձևը վերաբացեց դեպի միջազգային մրցումներ տանող դուռը
Թրամփը կա՛մ «օգտակար հիմար» է, կա՛մ միտումնավոր թուլացնում է Եվրոպան