Խոսքը Հայաստանի՞ ժողովրդի, թե՞ աշխարհասփյուռ հայության մասին է

Ֆրանսիայի հայկական կազմակերպությունների համակարգող խորհուրդը (CCAF) հանդես է եկել «Հայ առաքելական եկեղեցու դեմ Նիկոլ Փաշինյանի կառավարության քաղաքականապես դրդված արշավը» դատապարտող հայտարարությամբ, հայտնել են հայաստանյան մի քանի լրատվամիջոցներ:

Ըստ yerevan today-ի, CCAF-ը, մասնավորապես, գտնում է, որ «այն պահին, երբ հայ ժողովուրդը կանգնած է արտաքին սպառնալիքների առջև, նա չի կարող իրեն թույլ տալ նման բախումներ, որից կարող են ուրախանալ միայն նրա հակառակորդները»:

Մի կողմ թողնենք իրողությունը, որ երբ Հայաստանը կանգնած էր առարկայական-ռազմական ներխուժման սպառնալիքի առջև, Հայ առաքելական եկեղեցու բարձրաստիճան հոգեւորականը ոչ մի հակակառավարական ցույցեր և երթեր էր գլխավորում, այլև ուղղակիորն գլխավորում էր Ազգային ժողովի դեմ գրոհը և ցուցարների ու իրավապահների միջեւ ճակատային բախումներ հրահրում, իսկ մինչ այդ ստացել էր կաթողիկոսի օրհնությունը:

Այդ, իրոք, ճգնաժամային օրերին CCAF-ը մտահոգված չէր, որ հայ ժողովրդի թշնամիները դրանով միայն ուրախանալ կարող են:

Բայց դառնանք Հայտարարության քաղաքական կողմին և փորձենք գնահատել, թե CCAF-ն ո՞ւմ նկատի ունի, երբ արձանագրում է, որ «հայ ժողովուրդը կանգնած է արտաքին սպառնալիքների առջև»: Խոսքը Հայաստանի՞ ժողովրդի, թե՞ աշխարհասփյուռ հայության մասին է:

Սա չափազանց սկզբունքային է, որովհետև աշխարհաքաղաքական անվտանգության առումով եթե արտաքին սպառնալիք կա,-իսկ այն լիովին բացառել չի կարելի,-ապա դիմակայության սուբյեկտը Հայաստանն է, որի կառավարությունը գործում է և պետք է գործի նրա ժողովրդից ստացած մանդատի ուժով, փորձի կյանքի կոչել այն ծրագրերը, որ արժանացել են ՀՀ քաղաքացիների մեծամասնության վստահությանը:

Սա ազգային-պետական կյանքի կազմակերպման և միջազգային քաղաքական գործընթացներում լեգիտիմ սուբյեկտության նախապայման է, իսկ սուբյեկտության կրողը ոչ թե Ֆրանսիայի կամ ԱՄՆ-ի և Ռուսաստանի հայությունը, այլ՝ Հայաստանի երեք միլիոն քաղաքացիներն են:

Նրանք են գնահատում արտաքին սպառնալիքը, անվտանգային միջավայրը և ընթացիկ ու հեռանկարային գործընկերության շրջանակը, այլ երկրների հետ հարաբերությունների մակարդակը, համագործակծակցության նպատակը, պարամետրերը և գործիքակազմը:

Ինչ վերաբերում է Հայ առաքելական եկեղեցուն, ապա նա Հայաստանի Հանրապետության ինստիտուցիոնալ կառույց է, ազգային հաստատություն, որի կարգավիճակը հաստատված է Սահմանադրությամբ, գործունեության կարգը և իրավասությունների շրջանակը՝ «Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու և Հայաստանի Հանրապետության հարաբերությունների մասին» դեռևս 2007թ. նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի ստորագրած և ուժի մեջ գտնվող օրենքով:

Ի դեպ, նույն օրենքը սահմանում է, որ ՀԱԵ թեմերն արտերկրում գործում են ՀՀ «պաշտպանության ներքո՝ միջազգային իրավական նորմերին համապատասխան»: Սա նշանակում է, որ եթե, դիցուք, Պակիստանում «հարյուր հազար հայ ապրեր», ՀԱԵ-ն այդ երկրում չէր կարող թեմ հաստատել, քանի դեռ Իսլամաբադի և Երևանի միջև դիվանագիտական հարաբերություններ հաստատված չեն: