Հունիսի 2-ին Սյունիքի զորամասերից մեկում հայտնաբերվել էր ժամկետային զինծառայող Արամայիս Գեւորգյանի դին։ Ըստ նախնական տեղեկությունների՝ նա ինքնասպանություն էր գործել։ Արամայիսն արցախցի էր, 2023 թվականից ընտանիքի հետ բնակվում էր Արմավիրի մարզի Վաղարշապատ համայնքի Արտիմետ բնակավայրում։
Դեպքից հետո Քննչական կոմիտեն հայտարարեց՝ մահվան դեպքի առթիվ նախաձեռնվել է քրեական վարույթ՝ «Քրեական օրենսգրքի 522-րդ հոդվածի 1-ին մասով (զինծառայողին անզգուշությամբ ինքնասպանության հասցնելը)»։ Նշանակվել է դատաբժշկական փորձաքննություն։ Դեպքից 3,5 ամիս անց մեղադրյալի կարգավիճակ ունեն նրա համածառայակիցներ Արման Հոբոսյանը, Հովհաննես Դավթյանը, Մանվել Աֆրիկյանը եւ Արտյոմ Ստեփանյանը։ Նրանց մեղադրանք է առաջադրվել այն բանի համար, որ, հանդիսանալով ՀՀ ՊՆ համապատասխան զորամասի պարտադիր ժամկետային զինծառայողներ եւ զինվորական ենթամշակույթում չգրված նորմերի ու բարքերի համաձայն ծառայակիցների նկատմամբ «բարձր» դիրք զբաղեցնողներ, խմբով նվաստացրել են նույն զորամասի հրաձգային ջոկի հրաձիգ, շարքային Արամայիս Գեւորգյանի անձնական պատիվն ու արժանապատվությունը, ինչի հետեւանքով անզգուշությամբ նրան հասցրել են ինքնասպանության։ Չորսի նկատմամբ էլ խափանման միջոց է ընտրվել կալանքը։
«Հրապարակ»-ը բացառիկ զրույց է ունեցել Արամայիսի հոր՝ Մերուժան Գեւորգյանի հետ։ Նա վստահ է, որ իր որդուն հասցրել են ինքնասպանության, եւ հույս ունի, որ մեղադրյալները կալանքի տակ են մնալու․ «Չորսը կան, որոշ չափով մեղավոր է նաեւ փոխգնդապետ, անձնակազմի գծով տեղակալ Գոռ Հակոբյանը, Համլետ Պողոսյանը` իրենք գնում են Հակակոռուպցիոն կոմիտեով, իրենց վրա գործ կա արդեն։ Իմ տղայի գործով էլ կար Գոռը, բայց քանի որ հակակոռուպցիոնում անցնում է, հիմնական շեշտը 4-ի վրա է: Պատժվելու են պարտադիր: Ես քննչական բաժնից գոհ եմ, մինչեւ էսօր տարել են լիարժեք քննություն, անձամբ քննում է կայազորային վարչության հրամանատարի տեղակալը, շատ գոհ եմ իր աշխատանքից, հուսով ենք՝ նստելու են, 4-ն էլ կալանքի տակ են»։
Արամայիսն առողջական խնդիրներով է զորակոչվել բանակ, հայրն ասում է, որ որդին է ցանկացել ծառայել ՀՀ զինված ուժերում․ «Իմ տղայի քաշը պակաս էր 45 կիլոյից, իրենց կշեռքը ցույց տվեց 45 կգ, ես բողոքարկեցի։ Ինքն ուներ կիֆոզ (ողնաշարի վերին (կրծքային) հատվածի չափազանց ուռուցիկ կամ կորացած վիճակն է՝ խմբ․ ) հիվանդություն, որոշակի բաներ կային, իմունիտետը թույլ էր, դաստակների ցավ ուներ, մեջքի խնդիր ուներ։ Մենք արցախցի ենք, ինքը կարգավիճակ չուներ, որ գնար, ինքը ցանկացավ, որ գնար, ուզում էր անպայման ծառայել, քանի որ ես միշտ ծառայության մեջ եմ եղել, ես դասակի հրամանատար եմ եղել, պատերազմների մասնակից, ոգեշնչված` ուզում էր իմ գործը շարունակեր, ինքը ցանկություն հայտնեց, որ գնար։ Մեջքի ցավ էր ունեցել, 2 անգամ ես գեներալնի կամիսիա եմ պահանջել, հասկացա, որ լուրջ է։ Ասաց՝ պապ ջան, եթե դու ծառայել ես ու գտնում ես, որ ես չեմ կարա ծառայեմ, դու կիմանաս։ Ես պայքարեցի, որ երեխային բուժեմ, 1 տարի տարկետում խնդրեցի, որ բուժումներ կատարեմ, նոր երեխայիս տանեն, ես գտնում էի, որ ինքը չի կարա։ Իմ տղան թասիբով տղա է եղել, մտածել եմ՝ 60-70 կիլոյանոց յաշիկը 2 հոգով եթե պիտի վերցնեն, հաստատ ինքը չէր հրաժարվի, ինքն էլ կվերցներ: Անգամ մեր գազի վրայից եթե թավան պիտի վերցներ, 2 կիլո չէր կարողանում բարձրացներ` դաստակի ցավեր ուներ։ Շատ խնդրեցի կամիսիայի անդամներին, բայց ընդհակառակը՝ գրեցին կիլոն 45,1, որ կարելի լինի։ Ասացին` օրենքը սահմանում է, որ այդ հիվանդությամբ կարող են գնալ, բայց «թեթեւ», ինքը «7-ի Գ»-ով գնաց: Ես որ ծառայել եմ, ամեն ինչից տեղյակ եմ եղել, որ իմ երեխան չէր կարա գնար, բայց արել է ամեն ինչ»։
Արամայիսի հայրը պատմում է․ տղայի զորացրվելուն 6 ամիս է մնացել, հորն ասել է՝ 1 տարին լավ է անցել ծառայության․ «Մինչեւ 1 տարին լավ է եղել, ինքը վարսավիր էր, չէր ուզում էնտեղ մազ կտրեր, պատահական է ստացվել, մեկի մազերը կտրել է, ու տենց իմացել են։ Ինքը գնում էր ծառայության ու գալիս էր` ամբողջ գիշերը չէր քնում՝ մազ էր կտրում։ Եղել է պահ, որ հրաժարվել է, դրանից հետո կռիվներ են եղել, ծեծել են, ծեծից հետո անգամ մի շաբաթ տարել պահել էին մութ տեղ, վրեն ազդել էր, հետո իմացել էինք, գնացել, տեղյակ էինք պահել հրամանատարական կազմին, խոստացան՝ երեխային հատուկ կնայենք․․․ Ով երեխայիս խփել էր, ինձ խոստացել էր՝ չի լինի, երեխային կնայենք։ Բայց ոչ մի բան չեն արել, երեխային միշտ նեղություն են տվել, կոտրվել է։ Ինքը եկեղեցիներ էր գնում, էնտեղ մատուռ կար, գնում էր այնտեղ։ Ինքն անձամբ չի գնացել դրան, հասցրել են ինքնասպանության։ Էդ շատ մեղմ է ասված, ես ամբողջը կարդացել եմ, ու էն, ինչ արել են, մինչեւ «պարանն» են արել, հասցրել են դրան․․․»։
Բաց մի թողեք
Մեր խնդիրը համայնքի ներկայիս գործող համայնքապետն ա. ՔՊ-ի ավագանու անդամ
Նիկոլի Հայաստանում անձնագիր ունենալու հաճույք ոչ բոլորը կունենան
Տնամերձից հետո տան հերթն է