Ռուսաստանի Կուրսկի շրջանում իրավիճակը շարունակում է մնալ լարված: Տարբեր աղբյուրներ հայտնում են, որ մոտ 300-400 հոգանոց ուկրաինական ստորաբաժանումը՝ ծանր տեխնիկայով, ՀՕՊ շարժական միջոցներով եւ այլ զինատեսակներով անցել է ՌԴ սահմանն ու առաջ շարժվել մի քանի կմ, զբաղեցնելով դիրքեր եւ բնակավայրեր:
Իհարկե բոլոր ռազմական փորձագետները, անկախ քաղաքական կողմնորոշումներից, գործնականում համակարծիք են, որ այդ մասշտաբով հնարավոր չէ լուծել ռազմական թե ռազմավարական, թե նույնիսկ օպերատիվ-մարտավարական նշանակության խնդիրներ:
Բայց, միեւնույն ժամանակ հարկ է նկատել, որ ոչ մի փորձագետ չի տիրապետում պլաններին, հետեւաբար՝ չկա այն ամբողջական խորքային պատկերը, որ թույլ կտա անել ճշգրիտ եզրահանգումներ:
Ինչպես կհանգուցալուծվի իրավիճակը, կտեսնենք, սակայն Կուրսկում ծավալվածի առնչությամբ արժե ուշադրության արժանացնել ժամանակագրությունը՝ ընդ որում ավելի լայն շրջանակով: Կուրսկում ուկրաինական անսպասելի ճեղքում է տեղի ունենում այն ժամանակ, երբ գործնականում ամբողջ աշխարհը համակ ուշադրությամբ սպասում է Իրանի պատասխան հարվածին՝ Իսրայելի ուղղությամբ:
Ավելին, ՌԴ անվտանգության խորհրդի քարտուղար, ՊՆ նախկին նախարար Շոյգուն է մեկնում Թեհրան՝ անսպասելի այցով, իսկ այնտեղից էլ դարձյալ չհայտարարված՝ մեկնում է Բաքու, որտեղ Ալիեւի հետ քննարկում են ռեգիոնալ անվտանգության հարցեր, ըստ ամենայնի՝ Կովկասում Իրանին թիկունքից հարված թույլ չտալու մասին:
Շոյգուն վերադառնում է Ռուսաստան, ու հանկարծ «թիկունքից հարված» ստանում է Ռուսաստանը՝ ուկրաինական ճակատում աղմկոտ ճեղքումով: Այն իհարկե չի փոխել ռազմաճակատի ընդհանոյւր պատկերը, եւ թերեւս չի էլ փոխի, ու ռազմաճակատը կշարունակի մնալ ընդհանուր առմամբ «ճահճացած մարտերի» վիճակում՝ ռուսական կողմի որոշակի առավելությամբ:
Սակայն Կուրսկի ճեղքումը առնվազն տեղեկատվական միջավայրում ունեցավ բավականին էական, նկատելի ազդեցություն, իսկ դա թերեւս անհետեւանք չի մնալու ներռուսաստանյան միջավայրում: Մասնավորապես, գլխավոր հարցն այն է, թե ինչպե՞ս է ստացվել այդ ճեղքումը: Ինչու՞ տեղյակ չի եղել հետախուզությունը:
Ո՞վ է պատասխանատու՝ բանակի՞ հետախուզությունը, թե՞ արտաքին հետախուզությունը, որի ղեկավար Նարիշկինը, ինչպես հայտնի է, բավականին սերտ բիզնես կապերի մեջ է ադրբեջանական իշխանության հետ, որն էլ ուկրաինական հարցում ինչպես հայտնի է խաղում է բավականին երկդիմի. մի կողմից Ալիեւը դաշնակցային հռչակագիր է ստորագրում Պուտինի հետ՝ Ուկրաինայի վրա հարձակումից երկու օր առաջ, մյուս կողմից Ադրբեջանը մեծածավալ հումանիտար, քաղաքական, եւ ըստ որոշ տեղեկությունների նաեւ ռազմական աջակցություն է ցուցաբերում Ուկրաինային:
Ինչպես ասում են՝ «բիզնես, անձնական ոչինչ»: Կա՞ Ադրբեջանը «Կուրսկի բիզնեսում», թե՞ ոչ, Ռուսաստանի արտաքին հետախուզության հետ իր ունեցած ընդհանուր շահերով: Այստեղ է, որ հիշվում են Նարիշկինի կմկմոցները, երբ Պուտինն ԱԽ անդամների կարծիքն էր հարցնում Դոնբասի եւ Լուգանսկի անկախության ճանաչման մասին:
Տվյալ պարագայում իհարկե ուշադրության է արժանի այն, թե արդյո՞ք Կուրսկի իրադարձությունները ուղիղ կապ կարող էին ունենալ մերձավորարեւելյան «սպասումների» հետ, միտված լինելով Ռուսաստանին «գամել» ուկրաինական ուղղությամբ, հնարավոր է առկախելով Իրանին խոստացված ռուսական հնարավոր աջակցությունը:
Միեւնույն ժամանակ, տեղի ունեցածն ուշագրավ է օրեր առաջ այն տեղեկության ֆոնին, որ հրապարակել էր Նյու Յորք Թայմսը, եւ որը դե ֆակտո հաստատել էր ՌԴ փոխարտգործնախարար Րյաբկովը:
Ամերիկյան թերթը գրել էր ՌԴ եւ ԱՄՆ պաշտպանության նախարարների հեռախոսազրույցի մասին՝ ռուսական կողմի նախաձեռնությամբ, հայտնելով, որ Բելաոուսովը Օստինին է փոխանցել տեղեկություն ռուսական տարածքում Ուկրաինայի հետախուզության պլանավորած գործողության մասին, հարցնելով, տեղյա՞կ են ամերիկացիները: Օստինը ասել է, որ տեղյակ չեն, հետո կապվել Կիեւի հետ եւ հորդորել չիրականացնել տվյալ գործողությունը:
Դրանից օրեր անց էլ տեղի ունեցավ ԱՄՆ եւ Ռուսաստանի միջեւ ձերբակալված եւ բանտարկված անձանց խոշորագույն փոխանակումը, անգամ ԱՄՆ-ԽՍՀՄ տարիների համար աննախադեպ թվով: Կուրսկը կարծես թե «շրջում է սեղանը»:
Բայց ո՞վ եւ որքան ժամանակով, հատկապես, եթե Մերձավոր Արեւելքում կարող է տեղի ունենալ պարզապես «սեղանատան» պայթյուն եւ դարձյալ մոռացության մատնել ուկրաինական «կահույքը», ինչպես 2023-ի հոկտեմբերի 7-ից հետո:
Բաց մի թողեք
Կուբիլյուսը Եվրախորհրդարանի պատգամավորներին ներկայացրեց ֆոն դեր Լայենի՝ Եվրոպական անվտանգության խորհուրդ ստեղծելու նախաձեռնությունը. Լուսանկար
Ինչպես Լայպցիգում ձախողված հարձակումը բացահայտեց ավելի լայն ռուսական արշավ
Եվրոպական երկրները պայմանավորվել են «վճռական» պատասխան տալ դիզվառելիքի հարցում ԱՄՆ-ի գործադրած ճնշմանը