Նախօրեին հայտնի է դարձել, որ հետախուզվող, Մոսկվայում պատսպարվող Միհրան Պողոսյանը, որն ավելի հայտնի է Հայաստանում տարիներ առաջ ունեցած բանանի ներկրման մենաշնորհով, ԴԱՀԿ ղեկավարի պաշտոնով, Պանամայի օֆշորի հայտնի գործով, վերջերս էլ՝ ավելի քան մեկ տոննա թմրանյութի ներկրման պատմությամբ, որ իրականացվել է նրա՝ բանան ներկրող ընկերության բեռներով, բացել է կուսակցություն եւ պայքարելու է ազգային միասնության ու այդ միասնությամբ Հայաստանը փրկելու, Հայաստանը ներկայիս գործող կառավարությունից ազատելու համար:
Առաջին հայացքից սա այլ բան չէ, քան քաղաքական անեկդոտ, որի հանդեպ պետք է պարզապես համապատասխան վերաբերմունք՝ ոչ ավելի: Ամբողջ հարցն այն է սակայն, որ առերեւույթ այդ քաղաքական անեկդոտի կամ այդօրինակ անեկդոտանման պատկերների տակ ծավալվում է հայկական քաղաքական ողբերգությունը, արդեն գրեթե երեք տասնամյակ, ու կարծես թե չունի վերջ: Հայաստանի որեւէ իշխանություն պարզապես կերազի, որպեսզի իր դեմ «սրբազան» պայքարի դուրս գա ԴԱՀԿ Միհրանը, որը նախկին կառավարող համակարգի թերեւս ամենաօդիոզ, ամենավարկաբեկված դերակատարներից մեկն էր:
Եվ, երբ այդօրինակ դերակատարները այսօր զբաղված են քաղաքական հայտերով, պարբերաբար դուրս գալով ջրի երես, անկասկած է մի բան, որ այդ ամենի արդյունքը լինելու է Հայաստանի հասարակական-քաղաքական արդիականացման հեռանկարի ճահճացումը: Նախկին կառավարող համակարգն իր առավել եւս օդիոզ դեմքերով, որոնց գործոնն առավել հնչեղ անտուրաժ է ստանում Մոսկվա փախած լինելու եւ այնտեղ ապասատանելու հանգամանքի շնորհիվ, անխափան եւ թերեւս անթերի աշխատող մի արգելափակոց է Հայաստանի ներկայիս կառավարող մեծամասնության համար՝ քաղաքական մրցակցության որեւէ լուրջ հեռանկար թույլ չտալու համար:
Ըստ երեւույթին այդտեղ է նաեւ հարցի պատասխանը, թե ինչու եւ ինչպես են կարողացել այդ մարդիկ դուրս գալ Հայաստանից եւ խուսափել այն քրեական պատասխանատվությունից, որին նրանց իբրեւ թե փորձել է ենթարկել Հայաստանի նոր իշխանությունը: Շատերն են թերեւս լսել «բանանային պետություն» արտահայտությունը, որը խորհրդանշում է այդ պետության բովանդակազրկությունն ու գործնականում ամբողջական ենթակայությունը արտաքին գործոններին: Հայաստանի պարագայում թերեւս շրջանառության մեջ կարող է մտնել «բանանային ընդդիմություն» հասկացությունը, որպիսին ունենալ կերազի ցանկացածծ իշխանություն, առավել եւս հանրային վարկանիշի էական խնդիր ունեցողը:
Բաց մի թողեք
Ալիևի անհավատալի արկածներն Իտալիայում՝ ոչ միայն որպես Ադրբեջանի նախագահ, այլև՝ ՌԴ նախագահի «լիազոր ներկայացուցիչ»
Մոսկվան Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ որեւէ «ոչ պակաս ընդգրկուն» պայմանավորվածությամբ չի հարվածի «թիկունքից»
«Դիմադրության» շարժման «սրբազան» շարունակությունը․ առաջիկա հավաքին իրական շահառուները դուրս կգա՞ն «փարդի հետևից»