ՌԴ ԱԳՆ խոսնակ Մարիա Զախարովան հայտարարել է, որ Հայաստանի պաշտպանական ոլորտին 10 միլիոն դրամի աջակցությունը, որ Եվրամիությունը կցուցաբերի եվրոպական խաղաղության հիմնադրամից, հետապնդում է Կովկասի ապակայունացման աշխարհաքաղաքական նպատակ:
Զախարովայի հայտարարություններին իհարկե հայ հանրության ականջները վարժվել են վաղուց, սակայն այդուհանդերձ դրանց պետք է արժանացնել ուշադրության, բայց ոչ թե նրա հետ լեզվակռվի մեջ մտնելու թեթեւսոլիկության տրամաբանության մեջ, ինչի վրա փորձում են սոցցանցային միավորներ հավաքել կառավարող մեծամասնության խորհրդարանական մի շարք ներկայացուցիչներ, այլ քաղաքական իրողությունների տրամաբանության:
Ո՞րն է Զախարովայի խոսքի տողատակը: Հասկանալի է, որ ամենեւին ոչ բուն օժանդակությունը: Տողատակն այն է, որ, եթե Եվրամիությունը Կովկասում հավակնի ռազմավարական դիրքերի, ռազմավարական ազդեցության, ապա դրան ի պատասխան Ռուսաստանը կդիտարկի ռազմական հակադարձման տարբերակները: Իսկ, թե ովքեր են այդ տարբերակների գործընկերները Մոսկվայի համար, պարզ է վաղուց՝ Թուրքիա եւ Ադրբեջան:
Այսօր իհարկե Ռուսաստանի եւ Թուրքիայի հարաբերությունը բավականին, նկատելի սառն է: Բայց, երբ առաջ գա Կովկասում ստատուս-քվոյի փոփոխության հարց, ապա մեծ հավանականությամբ այդ հարաբերությունը կջերմանա՝ ավանդական առեւտրի տրամաբանությամբ: Դրան կներգրավվի նաեւ Իրանը, քանի որ Թեհրանը թույլ չի տա, որ Ռուսաստանն ու Թուրքիան եւս մեկ անգամ երկուսով բաժանեն Կովկասը: Մենք այս իրողությանըւ կարող ենք նայել ամենախիստ հայացքով, բայց մեզ համար գլխավոր հարցը այն է, թե ինչ պետք է անենք այդ հնարավոր սցենարներից խուսափելու, դրանք թույլ չտալու համար: Անկասկած է, որ հնարավոր որեւէ ապակայունացման սցենարի համար Ռուսաստանը մեղադրելու է Արեւմուտքին, իսկ Արեւմուտքը՝ Ռուսաստանին:
Բայց, մեր խնդիրն է երբեք չմոռանալը, որ այդ փոխադարձ մեղադրանքների ու շահերի բախման մեջտեղում Հայաստանն է, որի հնարավոր որեւէ կորուստ չի փոխհատուցվելու Մարիա Զախարովային տրված ամենաճոխ, պերճախոս եւ սուր պատասխանով անգամ: Հետեւաբար, Հայաստանի պետական անվտանգության համար խիստ կարեւոր տարբերակվածությունը՝ թե արտաքին քաղաքական, թե պաշտպանական ու տնտեսական ոլորտներում, լինելով ռազմավարական հրամայական, այդուհանդերձ պետք է մշակվեն մի գերխնդրի առաջնահերթությամբ՝ թույլ չտալ Հայաստանի վրա որեւէ նոր բախում, որը ինչ որ մեկին թույլ կտա Հայաստանի որեւէ նոր պարտության հաշվին հաղթանակ տանել Հայաստանում եւ Կովկասում:
Այդ ամենով հանդերձ, Մարիա Զախարովային հնարավոր է պատասխանել նաեւ նրա իսկ այն արտահայտությամբ, թե Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ հավասարակշռված խաղաղությունը կլինի ռեգիոնալ խաղաղության հիմք: Դա իսկապես այդպես է, բայց ռեգիոնալ խաղաղությամբ «հետաքրքրված», գործնականում սեփական շահ հետապնդող գերտերություններին պետք է թերեւս պարզ լինի, որ հավասարակշռված խաղաղություն հնարավոր է միայն այն դեպքում, երբ Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ լինի ուժերի համեմատելի հավասարակշռություն: Հայաստանը ներկայումս փորձում է լուծել այդ խնդիրը՝ օգտագործելով իր ինքնիշխան սուբյեկտության լեգիտիմ իրավունքը եւ այդ հարցը լուծելու համար գործակցելով ամենատարբեր միջազգային խաղացողների հետ:
Հայաստանը դա անում է ռեգիոնում ոչ թե հավասարակշռություն խախտելու, այլ խախտված հավասարակշռություն վերականգնելու համար: Ըստ էության, Հայաստանը փորձոււմ է վերականգնել այն, ինչ ավելի քան երկու տասնամյակի քաղաքականությամբ հետեւողականորեն փլուզել է Զախարովայի անմիջական ղեկավարն ու նրա գլխավորած գերատեսչությունը: Ընդ որում, պաշտոնական Երեւանը հայտարարել է, որ իր արտաքին քաղաքականությունը կառուցում է հղվելով ռեգիոնալ իրողություններից: Այլ կերպ ասած, արտաքին-անվտանգային քաղաքականություն կառուցում է ոչ թե ռեգիոնալ իրողություններ փոխելու, այլ ռեգիոնալ իրողությունների պարագայում անհրաժեշտ հավասարակշռության իր բաժինն ապահովելու, հետեւաբար՝ ռեգիոնալ կայունության եւ համակեցության իր լուման ապահովելու համար:
Ընդ որում, այդ իմաստով Հայաստանը որեւէ կերպ բացառություն չէ արտառեգիոնալ գործընկերների հետ սերտ աշխատանքի առումով: Դրրանով աչքի են ընկնում Կովկասի բոլոր դերակատարներն անխտիր, հետեւաբար Զախարովան կամ որեւէ մեկը չունի Հայաստանից Կովկասի «խորթ զավակ» կերտելու որեւէ հիմք:
Բաց մի թողեք
Ալիևի անհավատալի արկածներն Իտալիայում՝ ոչ միայն որպես Ադրբեջանի նախագահ, այլև՝ ՌԴ նախագահի «լիազոր ներկայացուցիչ»
Մոսկվան Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ որեւէ «ոչ պակաս ընդգրկուն» պայմանավորվածությամբ չի հարվածի «թիկունքից»
«Դիմադրության» շարժման «սրբազան» շարունակությունը․ առաջիկա հավաքին իրական շահառուները դուրս կգա՞ն «փարդի հետևից»