Ադրբեջանի նախագահի օգնական Էլչին Ամմիրբեկովն արգենտինական մեդիային տված հարցազրույցում ասում է, թե Հայաստանը պետք է բաց չթողնի խաղաղության հասնելու հնարավորությունը, քանի որ այն չի լինելու հավերժ:
Սա, իհարկե, շանտաժի միջոցներից կամ տարբերակներից մեկն է, որ կիրառում է Ադրբեջանը՝ Հայաստանին իր նախապայմանները պարտադրելու համար: Դրանք հայտնի են:
Երևանը խոշոր հաշվով այդ նախապայմանների հանդեպ դրսևորել է լոյալություն՝ նախաձեռնել է Սահմանադրության փոփոխություն, քննարկելի է համարում Մինսկի խմբի համանախագահության լուծարումը:
Բայց Սահմանադրության փոփոխության հարցում Երևանը դիտարկում է 2026-27 թվականների ժամանակահատվածը՝ դատելով Հայաստանի վարչապետի հայտարարություններից, իսկ Մինսկի խմբի համանախագահության լուծարման հարցում էլ ընդունելով դրա հնարավորությունը, այդուհանդերձ, դիտարկում է այդ քայլն այսպես կոչված խաղաղության պայմանագրի ստորագրումից և Հայաստանի և Ադրբեջանի միջև հաստատուն խաղաղության ամրագրումից հետո:
Ադրբեջանի համար Երևանի այդ մանևրն ընդունելի չէ և Բաքուն փորձում է շանտաժել, որ ժամանակը անսահմանափակ չէ: Եթե Երևանը տրվի այդ շանտաժին, ապա հաջորդը լինելու է ոչ թե խաղաղությունը, այլ նոր շանտաժը:
Տարբերությունը լինելու է ընդամենն այն, որ Բաքուն կիրառված շանտաժի միջոցով Երևանից կորզելու է նախապայմանների անվերապահ ընդունումը, բայց դա էլ ընդամենը նոր նախապայմանների «հերթն» առաջ տալու համար: Ադրբեջանի քաղաքականությունն այդ իմաստով վաղուց բավականին հստակ է և կանխատեսելի:
Բուն հարցն այն է, որ այդ քաղաքականությունը «հյուսել» է մի փակ շրջան, ինչը եղել է այսպես ասած «երկկողմ ձևաչափի» հետևանք: Հենց այդպիսի շրջանից ապահովագրվելու համար է կարևոր միջնորդական ձևաչափի առկայությունը, քանի որ երկկողմ ձևաչափի պարագայում անխուսափելի էր լինելու ուժային դիսբալանսի հետևանքը:
Բաց մի թողեք
Ֆրանսիայից պահանջում ենք դադարեցնել խաղաղությանը չնպաստող քայլերը. Հաջիզադե
ՌԴ ԱԳՆ-ում մեկնաբանել են Հայաստանի կողմից ԵՄ-ին միանալու մասին օրենքի ընդունումը
Թրամփն ԱՄՆ-ում առևտրային պատերազմների մեկնարկի մասին