Տրավոլտայի համար միշտ ուղիղ գիծ չի եղել՝ Ջոն Տրավոլտային․ Լուսանկար

Այսօր ծնվել է ոչ միայն դերասան, այլ շարժում՝ լույսի մեջ կանգնած, երաժշտության ռիթմով շնչող մի մարդ։ Ջոն Տրավոլտան էկրանի վրա հայտնվեց այնպես, ասես վաղուց այնտեղ էր՝ սպասված, ճանաչված, բայց դեռ չբացահայտված։

Նրա երիտասարդությունը փայլեց դիսկոտեկի գունավոր լույսերի տակ, երբ Saturday Night Fever – Շաբաթ երեկոյան տենդում նա պարում էր ոչ միայն մարմնով, այլև ներքին ազատության պահանջով։ Այդ շարժումները դարձան մի ամբողջ սերնդի ինքնահաստատման լեզու։ Հետո եկավ կաշվե բաճկոնով անզուսպ հմայքը՝ Grease – Քսուքում, որտեղ սերը երգի պես էր՝ թեթև, բայց մնայուն։

Ժամանակը, սակայն, Տրավոլտայի համար միշտ ուղիղ գիծ չի եղել։ Նա ճանաչեց մոռացության ստվերը, որպեսզի հետո վերադառնա ավելի հասուն ու խորքային կերպարով։ Երբ Քվենտին Տարանտինոն նրան կանչեց Pulp Fiction – Հանրային գեղարվեստական ​​գրականության աշխարհ, Տրավոլտան դարձավ ոչ թե պարզապես դերասան, այլ մշակութային վերադարձի խորհրդանիշ։ Նրա Վինսենտ Վեգան քայլում էր այնպես, ասես գիտեր՝ կյանքը միաժամանակ ողբերգություն է և սև հումոր։

Տրավոլտայի էկրանային ներկայության մեջ միշտ կա մի նուրբ հակասություն՝ տղայական պարզություն և ներքին խոցելիություն։ Նա կարող է պարել՝ թեթև, գրեթե անփույթ, բայց աչքերի խորքում զգացվում է փորձառության լռությունը։ Տարիները նրա դեմքին ավելացրել են ոչ թե ծանրություն, այլ պատմություն։

Այսօր, նրա ծննդյան օրը, թվում է՝ հիշում ենք մի մարդու, ով սովորեցրեց, որ արվեստը կարող է վերածնվել։ Որ անկումը վերջը չէ, այլ ընդմիջում՝ նոր մուտքից առաջ։ Եվ որ երբեմն բավական է մի քայլ, մի շարժում, մի հայացք, որպեսզի ամբողջ սրահը լցվի կյանքով։

Ծնունդդ շնորհավոր, մարդ, ով ապացուցեց, որ նույնիսկ լռության մեջ կարելի է լսել երաժշտություն։

Սիմոն Սարգսյան