Ընդդիմությունը պատրաստվում է սեպտեմբերի 2-ի հանրահավաքին: Դատելով նախապատրաստական քարոզչությունից, այն անցկացվելու է ոչ թե հանուն Արցախի, այլ՝ ընդդեմ օգոստոսի 8-ին Վաշինգտոնում ձեռք բերված հայ-ադրբեջանական նախնական պայմանավորվածությունների:
Ամենայն հավանականությամբ, հիմնական կլինի «Արցախի հարցը փակված չէ» կարգախոսը:
Հայաստանում և Արցախում կյանք է մտել սերունդ, որ սեպտեմբերի 2-ը գիտի որպես «Արցախի անկախության օր»: Իրականում 34 տարի առաջ այդ օրը «բոլոր մակարդակների պատգամավորների նստաշրջանը» հռչակել է Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն:
Ընդունված փաստաթուղթը, որ համացանցում էլ հասանելի է, հետևյալ անվանումն ունի. «Հռչակագիր Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետություն հռչակելու մասին»: Ընդսմին, հստակ արձանագրված է, որ Հանրապետությունը հռչակվում է նախկին ԼՂԻՄ-ի և Շահումյանի շրջանի տարածքի միավորմամբ:
Իրավական նոնսենսը, որ այդ Հռչակագրով ՀԽՍՀ և Լեռնային Ղարաբաղի միավորման մասին 1989 թվականի դեկտեմբերի 1-ի որոշումը չեղյալ չի ճանաչվել և իրավական առումով ստացվել է այնպես, որ առանց ՀՀ համաձայնության նրա տարածքում կազմավորվել է պետական նոր կազմավորում, մի կողմ թողնենք:
Նույն տարվա դեկտեմբերի 10-ին անցկացվել է հանրաքվե՝ հետևյալ հարցով. «Համաձա՞յն եք, որ հռչակված Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետությունը լինի անկախ պետություն»: Այդ հանրաքվեի արդյունքների հիման վրա դեկտեմբերի 28-ին անցկացվել են առաջին գումարման ԼՂՀ Գերագույն խորհրդի ընտրություններ:
Վերջինս առաջին լիագումար նիստը հրավիրել է արդեն 1992 թվականի հունվարի 6-ին և նույն օրն էլ ընդունել «Լեռնային Ղարաբաղի Հանրապետության պետական անկախության մասին» Հռչակագիր:
Այսպիսով, իրավական առումով ԼՂՀ անկախության օրը ոչ թե 1991 թվականի սեպտեմբերի, այլ 1992 թ. հունվարի 6-ն է, որ Ստեփանակերտի պաշտոնական տոնացույցում երբեք չի ընդգրկվել և չի նշվել:
Ընդդիմությունը պնդում է, որ Հայաստանի սահմանադրության նախաբանը փոփոխության չպետք է ենթարկվի: Խոսքը սահմանադրության նախաբանում անկախության Հռչակագրին հղումը պահպանելու մասին է, ինչն էլ իր հերթին «անբեկանելի» կպահի ՀԽՍՀ եւ Լեռնային Ղարաբաղի միավորման մասին 1989թ. դեկտեմբերի 1-ի որոշումը:
Այդ խնդրի շուրջ տարաձայնություններից վերացարկվենք եւ գնահատենք գետնի վրա իրավիճակը. օգոստոսի 23-ը անկախության Հռչակագրի ընդունման 35-ամյակի օրն էր, լավագույն առիթը, որպեսզի ընդդիմության բոլոր թևերը միավորվեին և հուժկու հանրահավաք կազմակերպեին՝ ի պաշտպանություն Արցախի: Այդ հնարավորությունն ինչո՞ւ է բաց թողնվել:
Սեպտեմբերի 2-ին ինչո՞ւ է հանրահավաքի օր ընտրվել: Ընդդիմությունը նշում է Հայաստանի անկախության Հռչակագրի ստեփանակերտյան ապալեգիտիմացման հերթական տաեդա՞րձը:
Սեպտեմբերի 2-ի աշխարհաքաղաքական առեղծվածը միշտ մեզ հե՞տ է: Իսկ ո՞վ գիտի, որ Ստեփանակերտում ԼՂՀ հռչակվելուց մեկ օր հետո Հեյդար Ալիևը Նախիջևանում ընտրվել է Գերագույն խորհրդի նախագահ: Պատահական զուգադիպությու՞ն է: Հազիվ թե…
Բաց մի թողեք
Հայաստանի անկախության գործընթացի հիմնաքարը «երրորդ ուժի բացառման» տեսությունն է
Ալիևը ԱՄՆ-ին նախապատրաստվում է ներկայանալ ՌԴ-ի «զոհի» դեմքով, բոլշևիկյան Ռուսաստանի զոհը ոչ թե Ադրբեջանն է, այլ՝ Հայաստանը
«Բանադրանքի ենթարկված» մտավորականի «վրայից անցել», երկրի ռազմական վերնախավի հետ «ջերմ բարեկամություն» են հաստատել