Բաց նամակ Ռուբեն Վարդանյանին․ Դուք կրում եք մի բեռ, որը շատ քչերը կկարողանային տանել, սակայն ․․․

Արամ Բաղդասարյանի նամակը Ռուբեն Վարդանյանին և Վերոնիկա Զոնաբենդին․

Սիրելի՛ Ռուբեն և Վերոնիկա,

Այսօր գրում եմ ձեզ՝ որպես այն ընտանիքի՝ UWC Դիլիջանի համայնքի անդամ, որը դուք կառուցել եք այստեղ՝ Դիլիջանում, սիրո և անսասան համերաշխության ուղերձով։

Վերոնիկա՛, մենք տեսնում ենք Ձեր ամենօրյա անհավանական պայքարը: Ձեր ուժն այն սյունն է, որի վրա մենք բոլորս հենվում ենք: Դուք կրում եք մի բեռ, որը շատ քչերը կկարողանային տանել, սակայն Դուք դա անում եք այնպիսի արժանապատվությամբ, որը ոգեշնչում է այս դպրոցի յուրաքանչյուր ուսանողի։

Խնդրում եմ, իմացե՛ք, որ մինչ Դուք պայքարում եք արդարության, Ռուբենի համար, մենք այստեղ ենք՝ Ձեր կողքին՝ փորձելով անել հնարավորը՝ մարմնավորելու UWC շարժման այն արժեքները, որոնք ձեզ երկուսիդ էլ այդքան թանկ են։

Ռուբե՛ն, Ձեր ժառանգությունն զգացվում է այս դպրոցի յուրաքանչյուր միջանցքում։ Դուք միշտ տասնամյակներով առաջ եք նայել՝ հասկանալու համար, թե ինչպես կարելի է փոխել աշխարհը, և այսօր մենք այդ հեռատեսության կենդանի վկան ենք։

Հայաստանին նման մի երկրում, որն այդքան խորը զգում է ավերածության ցավը, Ձեզ հաջողվեց ստեղծել մի վայր, որտեղ խաղաղության ձգտումը պարզապես գաղափար չէ, այլ ապրած իրականություն։ Ձեր նվիրվածությունը մեզ ցույց տվեց, որ մարդու հավատարմությունը, մարդասիրությունը կարող է սարեր շուռ տալ։ Ինձ համար Դուք կյանքի նպատակով ապրելու կենդանի օրինակ եք։

Որպես Արցախից սերված հպարտ հայ՝ ուզում եմ, որ իմանաք, թե ինչպես է Ձեր աշխատանքն ամբողջովին փոխել իմ կյանքի ընթացքը։ Երբ մի քանի տարի առաջ հեռացա իմ տնից, ինձ թվում էր, թե մոլորվել եմ մի աշխարհում, որը կարծես մոռացել էր մեզ։ UWC շարժումն էր, որ ինձ տվեց պատճառ ու մոտիվացիա՝ դառնալու համաշխարհային քաղաքացի՝ Ձեր օրինակին հետևելով, կառուցելու ավելի խաղաղ և արդար աշխարհ, որտեղ ոչ ոք երբեք ստիպված չի լինի ապրել այն տեղահանությունն ու կորստը, որ մեր ժողովուրդն է կրել։ Դուք ինձ տուն տվեցիք այն ժամանակ, երբ ես կորցրել էի իմը, և դրա համար իմ երախտագիտությունը հավերժ է։

Մենք նայում ենք դեպի 2026 թվականը՝ խորին հույսով արդարության նկատմամբ, որը նույնքան անժամանակ ուշացած է, որքան՝ անխուսափելի։ Մեր անդադար աղոթքն այն օրվա համար է, երբ այս փորձությունները կմնան անցյալում, և Դուք կրկին կմիավորվեք Ձեր ընտանիքի ու Ձեզ սիրողների հետ։ Մինչ այդ, փոխանցում եմ UWC Դիլիջանի համայնքի, իմ և իմ ընտանիքի ջերմությունը՝ ամուր կանգնած Ձեր թիկունքին. Դուք երբեք միայնակ չեք։

Թույլ տվեք ավարտել Սուրբ Աստվածաշնչից մի խոսքով․ «Լույսը խավարի մեջ է փայլում, և խավարը չհաղթեց նրան» (Հովհաննես 1․5)։

Այս խոսքն ընտրել եմ, որովհետև այն բացարձակ դիմակայության խոստում է։ Մեր ընդհանուր ավանդույթում մեզ սովորեցվում է, որ նույնիսկ սրտաճմլիկ ցավի ու սգի պահին մարդը կարող է անսասան հավատք և անկոտրում կամք ունենալ, եթե թույլ չտա, որ իր սիրտը դառնա հուսահատության քարանձավ։

Խնդրում ենք շարունակել հավատալ այն ապագային, որը մենք միասին ենք կառուցում։ Մենք Ձեր կողքին ենք, սպասում ենք Ձեզ և մնում անսասան մեր ընդհանուր առաքելության մեջ։

Մաղթում ենք Սուրբ Ծնունդ և ամենախաղաղ ու հույսով լի Նոր տարի։