Մի բան պատմեմ․ սահմանամերձ գյուղերից մեկում նկարահանման էի։ Ինձնից մոտ 500 մետր հեռավորության վրա ադրբեջանի դրոշն էր, կողքն էլ ադրբեջանցի զինվորները կանգնած՝ հեռադիտակով ինձ ու կողքիս կանգնած գյուղացիներին էի նայում։
20 րոպե անց ամբողջ ֆեյսբուքյան էջս ադրբեջանցիներով էր լցվել․ նկարներս էին լայքում, անձնականով գրում։ (Նույնականացրել էին երևի, դա մի կողմ)։
Գյուղի բնակչին հարցնում եմ՝ «Սա մե՞ր սարն էր»։ Ասաց՝ «Հա, սա էլ, հետևինն էլ… այսքան առաջ են եկել, Նիկոլի օրոք»։
Հարցնում եմ՝ «Բա լավ, ընտրություններին ո՞ւմ եք ձեր ձայնը տալու»։ Լուրջ դեմքով պատասխանեց՝ «Նիկոլին։ Մի հատ նայի՝ գյուղում ինչ ասֆալտ ա արել»։
Հիմա մարդկանց հայրենիք պետք չէ, ասֆալտ է պետք․ թքած ունեն երկրի անվտանգության վրա։ Դրա համար էլ էս օրին ենք։
Անի Ներկարարյանի ֆեյսբուքյան էջից
Բաց մի թողեք
Մեկը բեղով, մեկը անբեղ, երկուսն էլ՝ մի բոյի. Րաֆֆի Հովհաննիսյան
Ինչո՞ւ չի կարելի երբեք կիրառել «ադրբեջանցիների վերադարձ» տերմինը
Ալիևը ռուս-գերմանական «գաղտնի» բանակցությունների հարթակ տրամադրելու մտադրություն չունի