Ենթադրում եմ, որ հանրայինով Ռոբերտ Քոչարյանի հետ Պետրոսի նախորդ օրվա հարցազրույցի առումով արձանագրվել են ռեկորդային թվով դիտումներ: Միաժամանակ պարզ էր, որ ՀՀ երկրորդ նախագահին Պետրոսը չէր ուղղելու նախընտրական, այսինքն՝ ծրագրային հարցեր:
Հրապարակ թերթը գրել է. Եվ, ըստ այդմ, ինձ հետաքրքրում էր, թե ինչպես է այդ հարցերի տակից դուրս գալու Քոչարյանը: Որովհետև գործող իշխանությանն ընդդիմադիր լինելով՝ 2008-ի մարտի 1-ի կեսօրից մինչև հաջորդ օրվա գիշերային առաջին ժամերն անց եմ Ալեքսանդր Մյասնիկյանի արձանի ու դրան հարակից այգու տարածքում:
Իսկ մարտի 21-ին (թե՞ 22-ին) էլ դարձել եմ Հանրապետության հրապարակից մինչև Մյասնիկյանի արձան ձգվող կենդանի շղթայի մեկ օղակը: Իսկ 2021-ին էլ, բնականաբար, ընտրել եմ Քոչարյանի ղեկավարած «Հայաստան» դաշինքը: Որովհետև կրթված ու գիտակից, ինչպես նաև հայրենասեր մարդն այդ օրերին պետք է որ լիներ հենց այդ տեղերում: Ու 13 տարի անց կատարեր հենց այդպիսի ընտրություն: Որովհետև որպես կրթված ու գիտակից մեկը՝ այդ օրերին մարդ պետք է լիներ ընդդիմության շարքերում: Իսկ որպես հայրենասեր՝ նույն այդ մարդը 2021-ին պետք է մերժեր Նիկոլին:
Վերադառնանք Ռոբերտ Քոչարյան vs Ղազարյան Պետրոս հարցազրույցին: Նախօրոք տեղյակ լինելով հարցազրույցի մասին՝ մտածում էի, որ Պետրոսը իր ողջ էներգիան ծախսելու էր հենց մարտի 1-ի վրա: Բայց, ի զարմանս ինձ, սկսեց ընտրություններից, տնտեսության ստվերից, դպրոցներից և այլն: Իհարկե, դրանք նիկոլականների համար առաջնային են, սակայն նման բնույթի հարցերով չես կարող խեղճացնել երկրորդ նախագահին: Իսկ Պետրոսն ուներ հենց այդպիսի հանձնարարություն: Որովհետև հենց նրա օրոք սկսվեցին լուծվել այդ բոլոր խնդիրները: Քվեատուփ գողանալն էլ աստիճնաբար իր տեղը սկսեց քվեարթիկների լցոնումներին, որոնց հետո փոխարինեց ընտրողի ձայն գնելը:
Բայց ողջ խնդիրն այն է, որ այդ ամենի միջով այս կամ այն չափով անցել են բոլոր այն երկրները, որ այսօր ժողովրդավարության օրինակ են ծառայում մեզ նման երկրների համար: Անգլիախոս երկրներում, օրինակ, երկու-երեք հարյուր տարի առաջ գնվում էր ոչ միայն ընտրողը, այլև տեղերում (առնվազն) ոստիկանապետի կամ դատավորի պաշտոնը:
Իմիջիայլոց, շուրջ երկու տասնամյակ մարտի 1-ի 10 զոհը դրոշ սարքած ու նաև դրա շնորհիվ վարչապետ կարգված ու հետո էլ այդ պաշտոնը պահպանած Նիկոլի «խոսնակը» չծանրացավ այդ թեմայի վրա: Ինչի համար, ենթադրաբար, այսօր-վաղը համապատասխան վերաբերմունքի կարժանանա Նիկոլի կողմից:
Պետրոսը թույլ էր այն պահերին, երբ վիճակագրական տվյալներով զինված՝ 2-րդ նախագահին հարցեր էր ուղղում դպրոցների կամ ուսուցիչների քանակի մասին և այլն: Պարզ է, որ երկրի նախագահը կարող էր նաև չհիշել (չնայած որոշ բաներ լավ էլ հիշում էր) նման մանրամասնություններ: Նման դեպքերում ազնիվ կլիներ, եթե իր ընդդիմախոսին (երեկվանն իրականում ոչ թե նորմալ հարցազրույց էր, այլ տիպիկ ընդդիմախոսություն) նախապես հայտներ քննարկվելիք հարցերի շրջանակը: Բայց դե, ազնվությունն ու արդարությունն ո՜ւր, այս իշխանությունն ո՜ւր, որ նրա ներկայացուցիչն էլ ազնիվ վարք ցուցաբերեր:
Իմ խնդիրն էլ ոչ թե Ռոբերտ Քոչարյանի ու Պետրոսի միջև ընթացող բանավեճը ներկայացնելն էր, այլ դրան գնահատական տալը: Առանց անդրադառնալու հիմնական՝ արցախյան, ՀԱՊԿ-ի թեմաներով հատվածներին, ասեմ, որ նիկոլականների համար, ենթադրաբար, Պետրոսը հաղթել է Հայաստանի երկրորդ նախագահին՝ չնայած հանդիպելու պահին նրա առաջ խոնարհվելուն: Իմ կարծիքով, Պետրոսը չհասավ նրան, ինչին նրան պատրաստել էին: Ինչը նորմալ է, քանի որ հաշվի առնելով իշխանության մեջ գտնվողների ինքնասիրահարված լինելը՝ նրանք ավելի լուրջ մակարդակի բանավեճի պատրաստ լինել ուղղակի չէին կարող: Ուր մնաց, որ փորձեին շահել այն: Սա այն դեպքն է, երբ կարող եմ, որպես Պետրոսից 15,75 տարով ավելի մեծ, նրան խորհուրդ տալ՝ կրկին փորձի՛ր…
Բաց մի թողեք
Նոր աշխարհակարգի չինական առանցքը և Հայաստանի խնդիրը
Կորչի աշխատանքը` Նիկոլն է եկել
Ինչու է Գյումրին կարեւոր Փաշինյանի համար