Այսօր Հայաստանում գիրքը քայլում է փողոցներով՝ մարդկանց ձեռքերի մեջ, ինչպես տաք հաց, ինչպես փոքրիկ արև

Այսօր Հայաստանում գիրքը քայլում է փողոցներով՝ մարդկանց ձեռքերի մեջ, ինչպես տաք հաց, ինչպես փոքրիկ արև։

Այսօր Գիրք նվիրելու օրն է՝ մեր ամենայն հայոց բանաստեղծի՝ Հովհաննես Թումանյան ծննդյան օրը։ Թվում է՝ հենց ինքը՝ Լոռվա լեռների խաղաղ ձայնով, անցնում է քաղաքներով ու շշնջում. «Տվե՛ք միմյանց լույս»։

Գիրք նվիրել նշանակում է հավատալ, որ բառը կարող է դառնալ կամուրջ՝ երկու հոգու միջև։ Մի գիրք՝ ու հանկարծ ուրիշի սենյակում բացվում է մի պատուհան, ներս է լցվում ուրիշ ժամանակ, ուրիշ ճակատագիր, ուրիշ սեր։ Մի գիրք՝ ու մարդը այլևս միայնակ չէ իր լռության մեջ։

Այս օրը ժպիտները թղթի բույր ունեն։ Մարդիկ փոխանակում են ոչ միայն գրքեր, այլև վստահություն՝ որ կարդացողը դեռ մտածող մարդ է, որ պատմությունները դեռ ապրում են, որ աշխարհի աղմուկի մեջ միշտ էլ տեղ կա մի հանդարտ էջի համար։

Թումանյանի ծննդյան օրը մեզ հիշեցնում է, որ մեծությունը պարզության մեջ է, որ գրականությունը տուն է, ուր կարող ես վերադառնալ ամեն անգամ, երբ հոգիդ մրսում է։ Եվ գիրք նվիրելը փոքր, բայց համարձակ խոստում է՝ պահպանելու այդ տունը։

Այսօր, ընկերս, եթե գիրք ես տալիս մեկին, հիշիր՝ դու նրան տալիս ես ոչ միայն պատմություն, այլև ապագա հիշողություն։ Եվ գուցե տարիներ անց նա բացի այդ նույն գիրքը ու հիշի քեզ՝ ինչպես լույսի մի հանգիստ շող։

Եվ եթե այսօր գիրք ես նվիրում, մի փոքր գրություն թող առաջին էջին․ մի օր այդ ձեռագիրը կդառնա ավելի թանկ, քան ամբողջ պատմությունը։ Որովհետև գիրքը կկարդան, բայց քո խոսքը՝ կհիշեն։

Գիրք նվիրել նշանակում է ասել․ «Ես հավատում եմ քեզ, հավատում եմ քո մտածելուն»։ Իսկ հավատը ամենագեղեցիկ նվերն է, որ մարդը կարող է տալ մարդուն։

Թող յուրաքանչյուր նվիրած գիրք դառնա մի նոր բարեկամություն՝ բառի և հոգու միջև, և թող մեր քաղաքներում միշտ ավելի շատ ընթերցող լինի, քան աղմուկ։

Այսօր Հայաստանում գիրքը նվեր չէ միայն, այլ հավատ՝ մարդու մտածող սրտի հանդեպ։ Ծնունդդ շնորհավոր, Հովհաննես Թումանյան։ Գիրք նվիրելը ասել է՝ «Ես ուզում եմ, որ քո ներսում լույս վառվի»։ Այսօր այդ լույսի տոնն է։ Մի գիրք՝ մի ժպիտ, մի հիշողություն ապագայի համար։ Թող բառը միշտ հաղթի աղմուկին։ Այսօր գիրք ենք նվիրում, որ վաղը ավելի խորն ապրենք։ Այսօր գիրք նվիրելիս մի փոքր քո սիրտն ես դնում ուրիշի ափի մեջ։ Թող մեր տներում միշտ թղթի բույր ու լուռ լույս լինի։ Գիրք նվիրելը նման է գրկելու՝ առանց խոսքերի։ Այսօր եկեք գրկենք միմյանց բառերով։ Մի գիրք՝ ու աշխարհը դառնում է ավելի մեղմ։ Այսօր նվիրում ենք պատմություններ, որ մենակ չլինենք։ Այսօր գիրք ենք տալիս իրար, որ հիշեցնենք՝ դեռ կարող ենք հավատալ, զգալ, կարդալ ու սիրել։

Ով ինձ գիրք կնվիրի՞ 😊 «Ընթերցողը», «Կեցության անտանելի թեթևությունը»՝ ի դեպ ամենասիրելի գիրքը, որ արդեն երկու անգամ գնել ու ստիպված նվիրել եմ, մնացել առանց գիրք, «Օդապարուկ թռցնողը» … կամ պարզապես մի պատմություն, որի մեջ սիրտ կա։ Այսօր գիրք չեմ ուզում միայն, ուզում եմ աշխարհ, որ էջերից բացվի ․․․ կամ մի գիրք, որ կստիպի երեք գիշեր չքնեմ ու հետո բողոքեմ ձեզանից։

Մնացածը ես կկարդամ լուռ ու շնորհակալ։

Սիմոն Սարգսյան