Պարտության ծանությունը, ոչ այնքան մեզ վիճակված զրկանքների ու նվաստացման մեջ է, որքան այն հանդուրժողականության, որն այդքանից հետո մեզնից շատ-շատերին նպատակային առաջնորդում է օբյեկտիվ իրականության հետ որևէ աղերս չունեցող <<ԼԱՎ ՈՒ ՀԱՆԳԻՍՏ ԱՊՐԵԼՈՒ>> երևակայական աշխարհ:
Իսկ դրա հիմնական պատճառն այն է, որ այդ մարդկանց մոտ Հայրենիքը սկսվում է ոչ թե պատմական ակունքներից կամ երկիրը ճանաչող ու սիրող քաղաքացու բարոյական էությունից, այլ սեփական ստամոքսից ու գրպանից։
Հենց այս դեպքում է, որ իմ ավագ ընկեր և արդար մտածող Մուրադ Պետրոսյանը կասեր.- <Սպառողականությունն ու անհատական ազատությունը, որոնք Արևմուտքում բարձրացվել են պաշտամունքի աստիճանի, անընդունելի են Հայության համար…>։
Կասեր ու կշարունակեր. <Բարոյական արժեքները կորցրած քաղաքակրթությունը դատապարտված է կործանման: Հռոմին հաղթեցին ոչ թե բարբարոսները, այլ սեփական թուլությունը: Ներքին կոռոզիան կրծեց նրա ուժերը…>։
Այսօր ՄԵՆՔ ապրում ենք այդ <ներքին կոռոզիայի> ամենավտանգավոր ու, թերևս, ճակատագրական փուլը…
Սենոր Հասրաթյանի ֆեյսբուքյան էջից
Բաց մի թողեք
«Կիրանցը գոհ է, դուք էլ թափով հանձնեք ձեր տները»․ սա՞ չէ ձեր նպատակը
Այս ընտրությունների արդյունքները չեն կարող վկայել ժողովրդավարության մասին
Մենք կարողացանք մեր փոքր դրոշակները դնել քաղաքական դաշտի մեջ