Եռաբլուրի հերոսների շիրիմներից գողանում են ծաղիկներ: Հասարակության այդ շերտը միշտ եղել է՝ երեկ, այսօր, կլինի նաև վաղը: Զառամյալ տատիկի թոշակը թալանելն ու սպանելն էլ դավաճանություն է, սպայի կողմից զորամասում զինվորի հացը, կարագը գողանալ, տուն տանելը նույնպես…
Այդ նեխած, ձրիակեր շերտը մեր ներսում է, մեր կողքին: Հասարակության առողջ շերտն է իր անտարբերությամբ սնում, մեծացնում այդ շերտին: Իսկ գիտեք ինչու. որովեհտև մեր տան պատերն ավելի շատ ենք սիրում, քան պետության պատերն ու սահմանները: Որովհետև ձմռան ցրտին տատիկը ժամերով կարող է փողոցում մրսել, բայց ոչ մի մեքենա չկանգնի: Որովհետև մենք անտարբեր ենք դիմացինի խնդրին, ցավին՝ նրան համարելով ուրիշ, այլ ոչ յուրային: Որովհետև պետությունն ուրիշների միություն չպետք է լինի, այլ՝ յուրայինների:
Մնացական Բիչախչյան
Բաց մի թողեք
Աշխարհում դպրոցականներն ընդվզում են իշխանությունների դեմ․ իսկ Հայաստանո՞ւմ․․․
Ադրբեջանն այլեւս եղբայր, առավել եւս՝ մեծ եղբայր չի՞ համարում Թուրքիային
Հայաստանի խորհրդարանում իրար ծեծում են Սեքսի նախարարություն բացել – չբացելու հարցի շուրջ