Անդրադառնալով տարածաշրջանային կոմունիկացիաների բացման շուրջ բանակցություններին՝ Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարար Բայրամովն ասել է, որ եթե այդ հարցում Հայաստանը պաշտոնական փաստաթուղթ չունի, չի սկսել աշխատանքները, նշանակում է բաց հարցեր դեռևս կան:
Երևանն անցյալ շաբաթ հրապարակայնացրել է, որ հաղորդակցությունների բացման առաջարկությունների փաթեթ է ներկայացրել Բաքվին: Ադրբեջանի արտգործնախարարի խոսքի տոնայնությունից կարելի է ենթադրել, որ Բաքուն դրանց նկատմամբ, այսպես ասած՝ «բավական ընկալունակ է»:
Այսինքն՝ բացառված չէ, որ Ադրբեջանի արևմտյան շրջաններ-Նախիջևան հաղորդակցության հսկողության պարզեցված մեխանիզմների շուրջ կողմերը համաձայնության հասնեն:
Բայրամովը, սակայն, հասկացնում է, որ Բաքուն սպասում է Սյունիքի հարավում հաղորդակցության ենթակառուցվածքների վերականգնման կամ ամբողջովին նոր լոգիստիկ համակարգի ստեղծման հարցում Հայաստանը պետական որոշում ընդունի: Նա ընդգծում է, որ Ադրբեջանը նման ծրագիր հաստատել է և մոտ ապագայում ենթակառուցվածքները կհասցնի Հայաստանի սահմանին:
Եթե Երևանի վերջնական անբեկանելի դիրքորոշումն է, որ Հայաստանի տարածքում բոլոր հաղորդուղիները չեն կարող երրորդ երկրի կողմից վերահսկվել, բեռնափոխադրումները, տրանսպորտային միջոցների և մարդկանց տեղաշարժը ենթակա է հայաստանյան օրենսդրությամբ կարգավորման, ապա առաջին հերթին պետք է ենթակառուցվածքների նկատմամբ սուվերենություն հաստատի:
Ոչ ոք Հայաստանի «գեղեցիկ աչքերի» համար Մեղրիի երկաթգիծ չի վերականգնելու և այն Երևանի սուվերեն տիրապետությանը չի հանձնելու: Հայաստանի կառավարությունը պետք է այդ հարցին լուծում տա: Եվ սա այն դեպքն է, երբ, ստիպված ենք խոստովանել՝ Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարը սկզբունքորեն ճիշտ է:
Ի՞նչ իմաստ ունի բանավիճել կամ խորհրդակցել հաղորդակցության ռեժիմի սկզբունքների և մեխանիզմների շուրջ, եթե հաղորդուղին, տվյալ դեպքում՝ Մեղրի երկաթգիծը, փաստացի գոյություն չունի, Հայաստանի կառավարությունն էլ այն վերականգնելու կամ նոր երթուղի սահմանելու որոշում չի կայացնում:
Բայրամովը, իհարկե, դիվանագիտական նենգամտություն է դրսևորել՝ ակնարկելով, որ երկաթգծի այդ հատվածի նկատմամբ Հայաստանի սուվերենությունը «վիճելի է»: Նա նաև հիշեցրել է նոյեմբերի 9-ի փաստաթղթի 9-րդ կետով Երևանի «ստանձնած պարտավորությունը»:
Այս «թնջուկը» կարելի է հասկանալ այն իմաստով, որ Բաքուն «միջանցքի» հարցում կարող է պայմանավորվել Մոսկվայի հետ: Պատահական չէ, որ ադրբեջանցի փորձագետները պարբերաբար հիշեցնում են, որ Հայաստանի երկաթուղիները կոնցեսիոն կառավարման են հանձնված Ռուսաստանին: Հայ հանրության համար այդպես էլ պարզ չէ՝ Մեղրիի երկաթգիծը նույնպես «Հարավ-կովկասյան երկաթուղինե՞րն» է կառավարելու:
1967թ. ԽՍՀՄ կառավարության որոշմամբ Անդրկովկասի երկաթուղիների կառավարումը բաժանվել է գերատեսչական երկու մարմնի՝ «Անդրկովկասյան երկաթուղիներ» և «Ադրբեջանի երկաթուղիներ» վարչությունների միջև: Մեղրիի երկաթգիծը կառավարվել է «Ադրբեջանի երկաթուղիների» վարչության կողմից: Ջեյհուն Բայրակովը, ամենայն հավանականությամբ, այդ «ժառանգությունն» է նաև ակնարկում:
Կարելի է, իհարկե, առարկել, թե Հայաստանն ինչո՞ւ պիտի որոշում ընդունի, գումարներ ծախսի, որպեսզի Ադրբեջանը կապվի Նախիջևանի և Թուրքիայի հետ: Բայց նախ դրա դիմաց Հայաստանը երկաթուղային ելք կստանա դեպի Իրան և Ռուսաստան, երկրորդ՝ իսկ այդ հաղորդուղու նկատմամբ լիարժեք իրավազորություն հաստատելու այլ հնարավորության կա՞: Ո՞րն է: Չկա: Ով վճարի, նա էլ վերահսկելու է:
Բաց մի թողեք
Էքզիթ-փոլեր. Գերմանիայի ծայրահեղ աջ AfD-ն հստակ առաջատար է Սաքսոնիա-Անհալթի ընտրություններում
«Հակարիի կամրջի մոտ ադրբեջանցիներն ուզում են առաջանալ, հայ սահմանապահները չեն թողնում․ կրակոցներ չկան, միայն լեզվակռիվ է»․ Կոռնիձորի վարչական ղեկավար
Տասնյակ հազարավոր խորվաթներ բողոքի ցույց են անցկացնում վտանգավոր թափոնների աղբավայրի դեմ. Լուսանկար