Եվ դու՝ իմ սեր – And You My Love

Երգը սկսվում է ոչ թե հնչյունով, այլ շնչով։ Այն պահից, երբ մարդը նստում է մենակ և հասկանում է՝ աշխարհում կա մեկը, ում մասին կարելի է խոսել միայն շշուկով։

“And You My Love”-ը սիրո մասին չէ՝ այն սիրուց հետո մնացած լռության մասին է։ Այն սիրո, որ չի պայթում, չի այրում, այլ դանդաղ մտնում է մարդու մեջ ու մնում այնտեղ՝ ինչպես մշտական ցավ, որին սովորում են։

Այս երգում սերը կանգնած է մի քիչ հեռու։ Այն չի մոտենում, չի խոստանում, չի փրկում։ Այն պարզապես կա։ Եվ հենց այդ «լինելն» է ծանր։

Chris Rea-ի ձայնը այստեղ ոչ թե երգում է, այլ ընդունում։ Ընդունում է, որ սերը երբեմն ոչ թե երջանկություն է, այլ ճշմարտություն, որին պետք է դիմանալ։

Երգը նման է մթնած սենյակի, որտեղ լույսը չի վառվում, բայց դու ամեն ինչ տեսնում ես։ Յուրաքանչյուր բառ՝ կես ասված, կես պահված։ Յուրաքանչյուր հնչյուն՝ ինչ-որ բան կորցրած մարդու քայլ։

“And you my love…” այդ խոսքերը չեն հնչում որպես խոստովանություն։ Դրանք հնչում են որպես փաստ։ Ինչ-որ բան, որ չի փոխվելու, ինչքան էլ աշխարհը փոխվի։

Այս երգը չի խնդրում պատասխան։ Այն գիտի, որ սերը միշտ մենակ է վերջանում։ Բայց նույնիսկ այդ մենակության մեջ կա մի խաղաղություն՝ ցավալի, բայց ազնիվ։

Եվ երբ երգը ավարտվում է, մարդը չի ուզում լռել։ Նա պարզապես նստում է և մտածում մեկ մարդու մասին, ում անունը չի ասում, բայց ում մասին ամեն ինչ արդեն հայտնի է։

“And You My Love”-ը երգ չէ լսելու համար։ Դա երգ է հիշելու համար։ Մեկ մարդու։ Մեկ պահի։ Մեկ զգացողության, որ երբեք ամբողջությամբ չի անցնում։