Ադրբեջանի նախագահի պաշտոնական կայքը հայտնում է, որ Իլհամ Ալիեւը մայիսի 2-ին ընդունել է Ռուսաստանի Դաշնային ժողովի Վերին պալատի փոխնախագահ Կոնստանտին Կոսաչեւին եւ ԱՊՀ, եվրասիական ինտեգրացիայի ու համերկրացիների հետ կապերի կոմիտեի նախագահ Լեոնիդ Կալաշնիկովին:
Մոսկվայում Վլադիմիր Պուտին-Իլհամ Ալիեւ՝ գրեթե մեկ աշխատանքային օր տեւած բանակցություններից հետո եթե ռուսաստանյան պաշտոնյաների Բաքու այցի անհրաժեշտություն կար, ապա, ըստ տրամաբանության, դա պետք է իրականացվեր կառավարության ներկայացուցիչների մակարդակով, որպեսզի գործնական տեսքի բերվեին առեւտրա-տնտեսական եւ կոմունիկացիոն ծրագրերի շուրջ նախագահների ձեռք բերած սկզբունքային համաձայնությունները:
Մոսկովյան «դեսանտի» կարգավիճակը, մանավանդ Դաշնային ժողովի Վերին պալատի պրոֆիլային կոմիտեի ներկայությունը եւ հանգամանքը, որ նրանք ուղղակի հանդիպում են «պահանջել» Ալիեւից, վկայում են, որ Կոսաչեւ-Կալաշնիկով «դուետը» բացառապես քաղաքական առաքելություն ունի: Ընդ որում, նրանք Բաքու են գործուղվել երկու կարեւոր իրադարձությունների ֆոնին: Առաջինն, անկասկած, Ալմաթիում հայ-ադրբեջանական նախարարական հանդիպման համաձայնությունն է, բայց մանավանդ՝ այդ առթիվ Ղազախստանի նախագահի հայտարարությունը, որ, կարծես, որոշակիորեն «սահմանում է հայ-ադրբեջանական կարգավորման եւ սահմանազատման իրավական հիմքը»՝ շեշտադրելով Ալմա-Աթայի 1991թ. դեկտեմբերի 21-ի հռչակագրի պատմականությունը:
Երեւում է, իրականությունից չափազանց հեռու է ռուսաստանցի քաղաքագետ Տարասովի դիտարկումը, որ հայ-ադրբեջանական բանակցությունների արեւմտյան հարթակի չեղարկումը եւ հետխորհրդային տարածք «վերադարձը» Մոսկվայի համար «ընդունելի է»: Հակառակ դեպքում Դաշնային ժողովի Վերին պալատի փոխնախագահը եւ պրոֆիլային կոմիտեի նախագահը Բաքու չէին գործուղվի, ճշգրտումներ կարվեին, թեկուզ, Լավրով-Բայրամով հեռախոսազրույցի ձեւաչափով: Հավանական է, որ Կոսաչեւը եւ Կալաշնիկովը Ռուսաստանի նախագահից Ալիեւին «բարեւագիր են տարել»: Ի՞նչ բովանդակությամբ:
Համաձայնեցված հանդիպումից Բաքվի հրաժարումը չափազանց արտառոց եւ բոլոր առումներով սկանդալային կլինի, բանակցությունները ձախողելու առիթ Ալիեւը միշտ էլ կարող է գտնել: Ընդ որում, Ադրբեջանում այս օրերին պահեստազորայինների հավաքներ են անցկացվում, որ ուղեկցվում են «գումարտակային մակարդակի ուսումնա-վարժական ստուգատեսներով»: Խոսել, որ Հայաստանը եւ Ադրբեջանն «ավելի, քան երբեք մոտ են խաղաղությանը» եւ բանակը բերել «թիվ մեկ պատրաստության»՝ անհամատեղելի է: Մանավանդ որ ի տարբերություն Նիկոլ Փաշինյանի, Ալիեւը դեռեւս չի հավաստիացրել, որ Տավուշ-Ղազախ հատվածում «սահմանազատումից» հետո ադրբեջանական զորքերը կհեռանան, նրանց կփոխարինի սահմանապահ ծառայությունը:
Մոսկվան դիտարկե՞լ է Ղազախստան-Ուկրաինա-Ադրբեջան-Հայաստան քաղաքական համերաշխության «սպառնալիք»: Կենտրոնական Ասիայի երկրներն անցել են «անվտանգության փոխադարձ երաշխիքների» հիման վրա հարաբերությունների կարգավորման, որ, ըստ կանխատեսումների, պետք է հասնի «ռեգիոնալ ինտեգրացիայի ինստիտուցիոնալացման»: Հայ-ադրբեջանական «պատմական հաշտությունը» կարող է տրանսֆորմացվել հարավ-կովկասյան «տնտեսա-կոմունիկացիոն կոնֆեդերացիայի»: Երկու դեպքում էլ սասանվում են Ռուսաստանի արդեն ոչ թե տարածաշրջանային, այլ գլոբալ-աշխարհաքաղաքական շահերը:
Ի՞նչ է ասելու Ալիեւը, եթե Մոսկվան «պահանջի» խաթարել Ալմաթիի նախատեսվող բանակցությունները: Բայց ավելի կարեւոր է փորձել կռահել, թե դրա դիմաց Ալիեւին ի՞նչ է առաջարկում Պուտինը: «Եթե մենք կարողանանք առաջիկա տարիներին պահպանել մեր պետականությունը, ապա…,,-ասել է Նիկոլ Փաշինյանը: Նա կասկածու՞մ է Ալմաթիի բանակցությունների կայացմանը:
Բաց մի թողեք
Ալիևի անհավատալի արկածներն Իտալիայում՝ ոչ միայն որպես Ադրբեջանի նախագահ, այլև՝ ՌԴ նախագահի «լիազոր ներկայացուցիչ»
Մոսկվան Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի հետ որեւէ «ոչ պակաս ընդգրկուն» պայմանավորվածությամբ չի հարվածի «թիկունքից»
«Դիմադրության» շարժման «սրբազան» շարունակությունը․ առաջիկա հավաքին իրական շահառուները դուրս կգա՞ն «փարդի հետևից»