Մտածում էի՝ երեխաներն են միայն նոր աշխարհներ բացում մարդու համար։ Հետո հասկացա՝ կյանքը կարող է սկսել երկրորդ անգամ։ Երեկ ծնվեց թոռնուհիս՝ Մարին, և ակամայից մեկ այլ կերպ զգացի, որ սիրտը երրորդ անգամ էլ է կարողանում նորանալ։
Աղջիկ… Դստերս՝ Լիլիթ Սարգսյանի առաջին աղջիկը։ Երկու խիզախ տղաներից՝ Գագիկից ու Գոռից հետո, նա եկավ իր հետ բերելով մի ուրիշ լույս, մի ուրիշ մեղմություն, մի ուրիշ երաժշտություն։ Կարծես տուն մտավ գարունը՝ փոքրիկ ձեռքերի տեսքով։
Դուստրս՝ Լիլիթը, երեկ մայրացավ արդեն երրորդ անգամ։ Եվ ես հանկարծ հասկացա, որ ժամանակը տարիքով չի չափվում։ Այն չափվում է ծնունդներով։ Ամեն նոր կյանք քեզնից մի բան տանում է՝ քո երեկվա անհոգությունը, բայց փոխարենը քեզ վերադարձնում է հավերժության մի մասնիկ։
Ես երիտասարդ պապիկ եմ, թեև՝ չորս հասուն դուստրեր ու տանը դեռ երկու տարեկան որդի ունեմ, ում ձեռքից բռնած քայլում եմ նույն ճանապարհներով, որոնցով վաղը, գուցե, կվազի նաև Մարին։ Կյանքը կարծես փակ շրջան չէ, այլ միևնույն երգի տարբեր ձայներ։ Մի ձեռքով որդուդ ես գրկում, մյուսով՝ արդեն թոռնուհուդ օրհնում։
Սերն, երևի, հենց այսպիսին է։ Այն չի բաժանվում երեխաների, թոռների, ծնողների միջև։ Այն պարզապես ընդարձակվում է, մինչև սիրտը այլևս սահմաններ չի ճանաչում։
Բարի գալուստ, Մարի։
Թող քո անունի պես խաղաղություն բերես բոլոր նրանց, ովքեր քեզ սիրելու են։ Իսկ մենք կսովորենք քեզնից ամենակարևորը՝ ինչպես ամեն նոր ծնունդի հետ կրկին հավատալ, որ աշխարհը դեռ արժե սիրել։
Պապիկ՝ Սիմոն Սարգսյան
Մարդը կարծում է, թե ժամանակը շարժվում է առաջ։ Բայց կան օրեր, երբ հասկանում ես՝ ժամանակը ոչ թե հեռանում է, այլ վերադառնում՝ ուրիշ անունով։
Այսօր նա վերադարձավ Մարի անունով։
Երկու տղաներից հետո՝ Գագիկից ու Գոռից, աշխարհ եկավ մի աղջիկ։ Ոչ միայն իմ դստեր՝ Լիլիթի երրորդ զավակը, այլև մեր ընտանիքի նոր մեղեդին։ Տղաների ձայնեղ մանկությունից հետո նա եկավ լռության պես՝ այն լռության, որի մեջ ամեն ինչ ավելի պարզ է լսվում՝ սրտի զարկը, մոր շունչը, հոր` անասելի հուզմունքը։
Ասում են՝ թոռ ունենալը երջանկություն է։ Գուցե։ Բայց ինձ թվում է՝ դա հիշողություն է, որ դեռ չի ապրել։ Կարծես ապագան մի պահ կանգնում է քո դիմաց՝ նորածնի աչքերով, և դու հանկարծ տեսնում ես այն, ինչ երբեք չես կարող տեսնել հայելու մեջ՝ քո շարունակությունը, որը քեզ նման չէ, բայց առանց քեզ էլ չէր լինի։
Ես երիտասարդ պապիկ եմ։ Երեկ իմ կյանք մտավ ևս մի փոքրիկ ձեռք, որը դեռ ոչինչ չի բռնել, բայց արդեն բռնել է իմ սրտի մի անկյուն, որի գոյության մասին ինքս էլ չգիտեի։
Որքա՜ն տարօրինակ է կյանքը։ Միևնույն ժամանակ դու հայր ես և պապ։ Ոչ մեկը չի փոխարինում մյուսին։ Նրանք պարզապես միախառնվում են այնպես, ինչպես գարնան առաջին անձրևն ու արևը՝ ստեղծելով այն ծիածանը, որի գոյությանը միշտ հավատացել ես, բայց ամեն անգամ զարմանում ես, երբ այն հայտնվում է։
Մարին դեռ ոչինչ չգիտի աշխարհի մասին։ Չգիտի, որ մարդիկ երբեմն մոլորվում են, հիվանդանում՝ ինձ պես, որ ժամանակը հաճախ անարդար է, որ երջանկությունը երբեմն ընդամենը մի քանի վայրկյան է տևում։ Բայց գուցե հենց երեխաներն են գալիս, որպեսզի մեզ հիշեցնեն, որ աշխարհը ստեղծվել է ոչ թե մեր հիասթափությունների, այլ մեր սիրելու կարողության համար։
Այսօր ես ոչինչ չեմ ցանկանում խնդրել ժամանակից։ Միայն թող նա երբեք չշտապի։
Թող երկար մնան այս փոքրիկ ոտնաձայները, անպատճառ ժպիտները, լուսաբացները, որոնք սկսվում են մանկան լացով և ավարտվում են մեծերի շնորհակալ լռությամբ։
Մարի։ Քո գալուստով աշխարհը չփոխվեց։ Բայց փոխվեց մի աշխարհ, որի անունն ընտանիք է։
Պապիկ՝ Սիմոն Սարգսյան
Բաց մի թողեք
Դուշման Վարդան․ ազատամարտիկ, որի անունը դարձավ թշնամու սարսափը. Լուսանկար
Իջեւանցի գործարարը արձան է ֆինանսավորում, Աննա Հակոբյանին է փոխառություն տալիս. Լուսանկար
Կայծակ. Գագիկ Սուրենյանը լուսանկար է հրապարակել