Մեծ հորեղբայրս՝ մեր ծնողական գերդաստանի վերջին մոհիկանը, Վարդան Վարդգես Սարգսյանը ապրեց լուռ, բայց լիարժեք կյանք։
Նրանցից էր, ովքեր չեն ձգտում երևալ, բայց մնում են հիշողության մեջ՝ իրենց ներկայությամբ, վարքով, արժանապատվությամբ։
Ամբողջ կյանքում մանկավարժ լինելը պարզապես մասնագիտություն չէր նրա համար՝ բնավորություն էր։ Հանդարտ խոսքը, համբերությունը, լսելու կարողությունը, մարդու մեջ մարդ տեսնելու հմտությունը՝ այդ ամենը դաս էին, որոնք նա փոխանցում էր առանց բարձրախոսների, առանց ճառերի։
Նա գիտեր, որ իսկական ազդեցությունը աղմուկ չի սիրում։
Գիտեր, որ սերունդներ ձևավորվում են ոչ թե խիստ բառերով, այլ խաղաղ օրինակով։
Վարդան Վարդգես Սարգսյանը հեռացավ այնպես, ինչպես ապրեց՝ առանց աղմուկի։ Բայց նրա թողած հետքը մնաց մարդկանց մեջ, նրա սովորեցրածների քայլերում, նրա ընտանիքի հիշողության մեջ։
Խաղաղություն նրա հոգուն։ Համբերություն ու զորություն՝ ապրողներին։
Սիմոն Սարգսյան
Բաց մի թողեք
Բոլոր ժամանակներում հանուն հայրենիքի զոհված անձանց հիշատակի օր. հունվարի 27-ը ոչ աշխատանքային կլինի
Եպիսկոպոսաց ժողովը տեղի կունենա Ավստրիայի Սանկտ Փյոլթըն քաղաքում
Օդի ջերմաստիճանը կբարձրանա, այնուհետ կնվազի 7-10 աստիճանով․ ձյուն ու բուք կլինի