Զարմանալի օր էր, հորս հոգեհանգիստը։
Վաղուց ներողամտության ու ջերմության զգացմունքների կարոտ էի, դիմություն, ընդիմություն, բոլորը մեր հետ էին, մի պահ ուրախացա, որ հերս մահացելա ու էս բոլորը համախումբ էն, դե կյանք ա 95 տարեկան, բայց դա ցավալիորեն էդպես չէր։
Ցավալին նա է, որ էլ չկա որևէ առիթ երբ հայ մարդը համախմբված, ներողամիտ, միահամուռ կլինի որևէ առիթի, կամ արարողության։
Զարմանալի ժղովուրդ ենք, նույնիսկ մարդու մեռած ժամանակ ախոռ բերանները չեն կարող փակել։
Ո՞վ էկավ, ով ում գրկեց, ով ում չգրկեց, ով ում ձեռքը համբուրեց …
Վախենամ էլ չլինի էս տեսակ իրար գլխի հավաք։ Վազգենի ֆակտորը 90% էր, իմ ու Արամի համար էս տեսակ տարբեր մոտեցում ունեցող հասարակությունը հաստատ չէր գա մեր գյուղ, (իհարկե Կառլենիս հարսանիքը չհաշված)։
Մի քանիսին զգուշացրել եմ, դիմություն ու ընդիմություն, քաղաքականություն իմը չի, բարոյականություն, չափի զգացողություն, տարիք, հարգանք զոհված ու մահացածների նկատմամբ, էլ չեմ ասում զոհված իմ էրեխեքի ծնողների նկատմամբ, եթե անացաք չափ ու սահման ես կանցնեմ ձեր վրայով։
Ասածս վերաբերվում է առաջնակագ իմ ՖԲ ԷՆ ընկերներին ովքեր ամբողջ իմ ցեղատեսակը քֆրտելով ինձ ախպեր են համարում։
Սիկտիր էղեք իմ էջից։
Էսօրվանից շատ կոշտ կանրադառնամ էն գրառումներին, որոնք կանցնեն բարոյական նորմերը։
Արմեն Սարգսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը
Բաց մի թողեք
Հայկ Սարգսյանը հիմա էլ հարվածելու տակտիկան է ընտրել
Միքայել սրբազանը պատասխանել է Հովնան սրբազանին
Սյունիքում բազմաթիվ են հարցերը «Թրամփի ուղի» նախագծի (ԹՐԻՓՓ) իրականացման մասին