Այսօր Արթուր Մեսչյանի ծննդյան օրն է։
Երբ խոսում ենք Արթուր Մեսչյանի մասին, անխուսափելիորեն գալիս ենք այն կետին, որտեղ երաժշտությունը դառնում է աղոթք, իսկ ճարտարապետությունը՝ ներքին կարգապահություն։ Նրա ստեղծած Առաքյալներ խումբը պարզապես ռոք խումբ չէր․ այն ժամանակի խուլ լռության մեջ հնչող հոգևոր զարկերակ էր։
1960-ականների վերջին, երբ խորհրդային իրականության մեջ ռոքը դեռ կասկածելի ու վերահսկվող տարածք էր, «Առաքյալները» համարձակվեցին անել անսովորը․ միացնել արևմտյան ռոքի ազատ շունչը հայկական եկեղեցական մեղեդիների հնաբույր խորությանը։
Նրանց բեմում կիթառը երբեմն հնչում էր որպես աղոթքի մոմ, երբեմն՝ որպես բողոքի կրակ։ Այդ հնչողությունը նոր էր, մաքուր, խիզախ։ Երիտասարդությունը գտել էր իր ձայնը։
Խմբի երգերը՝ «Անավարտ խոսք», «Քայլեր», «Հիմա լռենք», «Սերը», դարձան սերնդի ներքին օրագիր։ Դրանք միայն սիրո կամ կարոտի մասին չէին․ դրանք մարդու միայնության, ճշմարտության որոնման, Աստծո հետ անձնական երկխոսության մասին էին։ Մեսչյանի ձայնը երբեմն փխրուն էր, երբեմն՝ քարե, բայց միշտ անկեղծ։ Այդ անկեղծությունն էր, որ «Առաքյալներին» դարձրեց ոչ թե պարզապես խումբ, այլ՝ երևույթ։
Ժամանակը նրանց լռեցրեց, բայց չջնջեց։ Տարիներ անց, արդեն Ամերիկայում և ապա հայրենիքում, Մեսչյանը վերադարձավ նույն ներքին լարումով, և հին երգերը նոր շնչով կրկին լցրին դահլիճները։ Դրանք դարձան հիշողության ու ներկայության կամուրջ։
Սակայն Մեսչյանի աշխարհը միայն երաժշտություն չէ։ Նա ավարտել է Երևանի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի ճարտարապետության ֆակուլտետը և մասնակցել կարևոր նախագծերի, այդ թվում՝ Զվարթնոց միջազգային օդանավակայանի նախագծային աշխատանքներին։ Նրա անունը կապվում է նաև Մեսրոպ Մաշտոցի անվան Մատենադարանի նոր մասնաշենքի ստեղծման հետ, որտեղ քարն ու լույսը խոսում են գրքի լեզվով։
Ճարտարապետ Մեսչյանը նույնքան երաժիշտ է, որքան բեմում։ Նրա համար տարածքը նույնպես կոմպոզիցիա է․ գիծը՝ մեղեդի, ծավալը՝ ակորդ, լույսը՝ պաուզա։ Նա գիտի, որ ինչպես երգում, այնպես էլ քաղաքում ամենակարևորը ներդաշնակությունն է։ Երևանը նրա համար ոչ միայն քաղաք է, այլ կենդանի օրգանիզմ, որին պետք է վերաբերվել զգուշությամբ ու սիրով։
«Առաքյալները» ցույց տվեցին, որ ռոքը կարող է աղոթել, իսկ Մեսչյանի ճարտարապետությունը՝ որ քարն էլ կարող է երգել։
Բաց մի թողեք
«Համլետ Collapse»-ը ոչ միայն անձնական, այլ պետական, հասարակական ու բարոյական փլուզում է․ Սուրեն Շահվերդյանի նոր ներկայացման առաջնախաղը․ Լուսանկարներ
Պետք է փոխենք ինքներս մեզ եւ հետո փորձենք փոխել մեր միջավայրը՝ այն ամենն, ինչ մեզ շրջապատում է. Սուրեն Շահվերդյան
Ժամանակակիցը ոչ թե «դժվար» է, այլ անկեղծ․ Հայաստանի սիմֆոնիկ նվագախմբի փառատոնային երկրորդ համերգը․ Տեսանյութեր