Դիանա Մեսրոպյանը գրել է․
«Արցախն ուներ իր կամերային նվագախումբը`շուրջ 20 տարվա պատմությամբ :Այն Արցախի մշակույթի և մեր ինքնության մի մասն էր:
2023 թվականի արցախցիների բռնի տեղահանումից հետո որոշում կայացվեց Երևանում վերականգնել Արցախի կամերային նվագախումբը։
Գաղափարը ներկայացվում էր որպես հնարավորություն `փրկելու ոչ միայն նվագախմբի գոյությունը ,այլև արցախցի երաժիշտների մասնագիտական կյանքը`նրանց տալով աշխատանք,ապրուստի միջոց և իրենց գործը շարունակելու հնարավորություն։
Այս նախաձեռնությանը ֆինանսական աջակցություն ցուցաբերեց ՀԲԸՄ -ն։
Սկզբում հայտարարվեց մրցույթ`որի արդյունքում նվագախմբից դուրս մնացին բազմաթիվ արցախցի երաժիշտներ `մասնագիտական անհամապատասխանության պատճառաբանությամբ, ովքեր, ի դեպ, արդեն 20 տարի աշխատում էին տվյալ նվագախմբում։
Այնուհետև տարբեր հանգամանքներում նվագախումբը լքեցին նաև մյուս արցախցի երաժիշտները ։
Եվ այսօր, ունենք Արցախ նվագախումբ, որտեղ չկան արցախցի երաժիշտներ։
Սակայն նվագախումբը շարունակում է հանդես գալ «Արցախ» անունով, համերգներ տալ և ստանալ ֆինանսավորում այն կառույցի կողմից, որի համար հենց Արցախի անունն ու արցախցի երաժիշտներին աջակցելու գաղափարն էին նախաձեռնության հիմքում։
Ուստի հարց է առաջանում.
Ինչ է այսօր ներկայացնում Արցախ նվագախումբը,
Ում համար և ինչ նպատակով էր այն վերականգնվում։
Եթե սկզբնական գաղափարն արցախցի երաժիշտներին աշխատանքով ապահովելն էր,ապա ինչու այսօր նրանցից ոչ ոք այդ նվագախմբում չէ։
Արդյոք ֆինանսավորումը շարունակվում է նույն սկզբնական նպատակադրումով։
Եվ, ի վերջո, ով է պատասխանատու այն բանի համար, որ մի նախաձեռնություն, որը պետք է լիներ արցախցի երաժիշտների աջակցության և Արցախի մշակութային ժառանգության պահպանման միջոց, հասել է այս վիճակին։
Մենք չենք վիճարկում որևէ մեկի մասնագիտական կարողությունները կամ երաժշտությամբ զբաղվելու իրավունքը։ Մենք բարձրաձայնում ենք մեկ այլ՝ շատ ավելի կարևոր հարց.
արդյո՞ք արդար է պահպանել Արցախի անունը, օգտվել այդ անվան խորհրդանշական ու բարոյական արժեքից, շարունակել դրա ներքո ֆինանսավորում ստանալ, երբ այն մարդիկ, որոնց համար ի սկզբանե ստեղծվել էր այս հնարավորությունը, այլևս այդտեղ չեն։
Արցախը պարզապես անուն չէ, որը կարելի է օգտագործել համերգային ծրագրերում։ Արցախը մարդիկ են, պատմություն, մշակույթ, հիշողություն և պատասխանատվություն։
Եվ մենք՝ արցախցիներս, իրավունք ունենք հարցնելու՝ ո՞ւր մնացին մեր երաժիշտները, և ո՞վ է պատասխան տալու այս ամենի համար։
Մենք պահանջում ենք հարգանք այն գաղափարի նկատմամբ, որի անունով սկսվեց այս ամենը»։


Բաց մի թողեք
Երազում էր, որ Մանվելը միանար իրենց. Ինչքան էլ փորձեն մոռացության տալ. Տեսանյութ
«Փորձում ենք ուժեղ լինել, Վոլոդյաս այդպես կցանկանար». Վոլոդյա Մխիթարյանն անմահացել է նոյեմբերի 9-ին Քարվաճառում. Լուսանկարներ
Այսօրվա դրությամբ Հայաստանում ցերեկվա տևողությունը հունիսի 21-ի համեմատ կրճատվել է 5 ժամ 11 րոպեով