Օգտատիրոջ հետ քննարկումը առիթ դարձավ այս հարցին անդրադառնալ նաեւ հիմնական գրառման տեսքով:
Մեզանում ամենաշատ քարոզչական մանիպուլյացիաների ենթարկվող թեման ջերմուկյան մարտերին ՀԱՊԿ արձագանքի թեման է: Հնչող մտքերը այն մասին են, թե եղել է Հայաստանի դեմ ագրեսիա, հետեւաբար ագրեսիա ՀԱՊԿ դեմ, բայց չի եղել համապատասխան արձագանք: Այդ «նարատիվը» առաջ է մղել պաշտոնական Երեւանը, դրա վրա կառուցելով ՀԱՊԿ թեմայի առանցքով մի ամբողջ քարոզչական բուրգ՝ քաղաքական դիվիդենտների հաշվարկով:
Նախ ընդգծեմ, որ Հայաստանում թերեւս քիչ կգտնվեն մարդիկ, որոնք ոչ միայն այսօր, ոչ միայն երեք տարի առաջ, այլ վերջին 10-12 տարիներին իմ չափ գրած կլինեն այդ թեմայով, արձանագրելով բազմիցս, որ ՀԱՊԿ Հայաստանի համար իրական անվտանգության դաշինք չէ, մի շարք օբյեկտիվ հանգամանքների պատճառով, դեռ մի կողմ թողած սուբյեկտիվը: Հետեւաբար, այստեղ ՀԱՊԿ պաշտպանելու հարց չէ, այլ՝ հանրային միտքը մանիպուլյացիոն շահարկումներից պաշտպանելու խնդիր:
Այդպիսով, եթե Հայաստանի իշխանությունը Ջերմուկի ուղղությամբ հարձակումը դիտել է ագրեսիա ՀՀ հանդեպ, ինչու՞ չի գործել ըստ ՀՀ Սահմանադրության: Հայաստանի Սահմանադրության 119 հոդվածը սահմանում է, որ՝ «Հայաստանի Հանրապետության վրա զինված հարձակման, դրա անմիջական վտանգի առկայության կամ պատերազմ հայտարարվելու դեպքերում Կառավարությունը հայտարարում է ռազմական դրություն, ուղերձով դիմում է ժողովրդին և կարող է հայտարարել ընդհանուր կամ մասնակի զորահավաք»:
Նկատեք, ոչ միայն զինված հարձակման, այլ նույնիսկ դրա անմիջական վտանգի դեպքում է սահմանվում ռազմական դրության հայտարարման քայլը: Երկու օր մղվել են ծանր մարտեր: Ես հիշում եմ, Ջերմուկից շատ բնակիչ օգտատերեր գրում էին նույնիսկ, որ պատերազմ է, ինչու՞ չի հայտարարվում ռազմական դրություն: Բայց, երկու օրվա ընթացքում Հայաստանի կառավարությունը չի հայտարարել ռազմական դրություն:
Սա նշանակում է, որ Հայաստանի կառավարությունը իր պաշտոնական գործողություններով տեղի ունեցածը չի գնահատել ագրեսիա ՀՀ դեմ: Դրանք եղել են միայն խոսքեր, որոնց նպատակը եղել է հենց հետագա քարոզչական բուրգի կառուցումը:
Եթե Հայաստանի կառավարությունը չի գործել այնպես, ինչպես Հայաստանի Մայր Օրենքն է թելադրում պետության դեմ ագրեսիայի պարագայում, ինչպե՞ս կարող ենք ակնկալել, որ ըստ ագրեսիայի հանգամանքի գործեր որեւէ այլ կազմակերպություն՝ բաղկացած օտար երկրներից:
Բնականաբար կառաջանա հարց՝ եթե Հայաստանը հայտարարեր ռազմական դրություն, ՀԱՊԿ կգա՞ր օգնության: Իհարկե ոչ: Բայց այստեղ ամբողջ հարցն այն է, թե ինչու՞ Հայաստանը չի հայտարարել: Չէ՞ որ ռազմական դրությունը պետք է ոչ թե ՀԱՊԿ կամ որեւէ այլ արտաքին օգնության համար, այլ պետության դեմ հարձակման, ագրեսիայի պարագայում պետական դիմադրունակությունը եւ համակարգը համարժեք ռեժիմի բերելու համար: Դրա համար է սահմանված այդ դրույթը, ոչ թե արտաքին օգնության:
Եվ հետեւաբար այստեղ է առանցքայինը՝ եթե դա ագրեսիա էր ՀՀ հանդեպ, ինչու՞ ՀՀ կառավարությունը չի գործել ՀՀ Սահմանադրության համապատասխան կարգավորումով: Թե՞ ՀՀ կառավարությունը վստահ է եղել, որ դա ՀՀ հանդեպ ագրեսիա չէ, այլ «սահմանային անհամաձայնության դրսեւորում»:
Եվ դրա մասին չի՞ վկայում արդյոք, որ հիմա պաշտոնական Երեւանը այդ հարցը թողել է սահմանազատման ու սահմանագծման թեմային, այլ կերպ ասած՝ այդ լույսի ներքո որեւէ կերպ «բացատրելու» այն ստատուս-քվոն, որ հաստատվել ու մնալու է այնտեղ:
Հակոբ Բադալյան, Վերլուծաբանի ֆեյսբուքյան էջից
Բաց մի թողեք
Դուք խաղաղության կուսակցություն չեք․ դուք պատերազմի և նվաստացման ամենադաժան մարմնավորումն եք
Առայժմ պարզ չէ, թե արդյոք Իրանն ընդհանրապես կարձագանքի՞ ամերիկյան առաջարկին, թե՝ ոչ․ Իրանագետ
Մեկ հարց․ Պուծինի եւ Ալիեւի գլխավոր նախապայմանը, որը Փաշինյանը հնազանդորեն կատարում է․ Տիգրան Խզմալյան