Երբ մարդը կանխատեսելի է, ունի հստակ սկզբունքներ ու չափանիշներ, ինչ որ գաղափարների կրող է, հեշտ է նման մարդու հետ շփվելը, աշխատելը, հարաբերվելը:
Երբ մարդը չունի սկզբունքներ ու կարմիր գծեր, իր տեսակետն օրը մի քանի անգամ փոխում է, ստում է, 3-րդ հարկից ընկնող կատվի նման միշտ ոտքերի վրա կանգուն է, նման մարդու հետ անտանելի է ոչ միայն ապրելն ու ընկերություն անելը, այլ հատկապես աշխատելը, մանավանդ եթե ինքն է ղեկավարը…այն էլ պետության ղեկավարը…
Ո՞վ կարող է թվարկել մի քանի սկզբունք ու չափանիշ, գաղափարական որևէ հենք, քաղաքական կողմնորոշում, որը կրում է Նիկոլ Փաշինյանը և որին հավատարիմ է: Չկան այդպիսիք:
Մի բանում է նա նախանձելիորեն կայուն` իշխանություն պահելու իր որոշման, իշխանության հանդեպ հավատարմության մեջ…
Միայն մի ասպեկտ վերցնենք. տեսեք, թե ինչքան մարդկանց հետ է 8 տարվա մեջ համագործակցել, աշխատել, ճանապարհ անցել, հետո այդ նույն մարդկանց թիրախավորել, քցել, տրորել: Այս մարդն իր անցած ճանապարհին, իր կերած հացին հավատարիմ չէ, ոչ մի կայուն համակրանք ու հակակրանք չունի: Առաջնորդվում է մի չափանիշով. տվյալ անձը, կուսակցությունը, համակարգը որքանով է անհրաժեշտ-օգտակար` իշխանությունը պահելու հարցում…
2018-ին կոալիցիա կազմեց Գագիկ Ծառուկյանի եւ Դաշնակցության հետ, պաշտոններ տվեց նրանց, իսկ երբ ոտը մի քիչ պնդացավ` կոալիցիան քանդեց, պաշտոնները ձեռքներից առավ ու … սկսեց հալածել: Քրեական գործեր հարուցվեցին եւ Ծառուկյանի, և ՀՅԴ անդամների նկատմամբ:
Իրեն իշխանության բերած, աջակցած հանրային սեկտորի, քաղաքական գործիչների, նախկին պաշտոնյաների ահռելի բանակից ո՞ վ է այսօր իր կողքին. Դավիթ Սանասարյան, Արթուր Վանեցյան, Վալերի Օսիպյան, Դավիթ Տոնոյան, Հունան Պողոսյան, Ֆելիքս Ցոլակյան….
Մի մասին դատեց, նստացրեց, մյուսներին` պաշտոնաթող արեց, ոմանք իրենք հեռացան: Եվ բոլոր հին ու նոր նախկինների հանդեպ անհաղթահարելի չարություն, անզուսպ ատելություն, նողկալի տեքստեր: Ոչ մեկի վաստակը չի խնայել, անգամ սպորտում մեծ հեղինակություն և կարգին մարդ Արսեն Ջուլֆալակյանին….
Մարդը չի ամաչում հրաժարվել իր նախկին դիրքորոշումներից, տարիներով ասած ճառերից, տված խոստումներից: Եթե պետք է` կարող է Գարեգին Բ-ի օրհնությունը խնդրել, պետք չի` ավազանի անունով կոչել ու սրբապիղծ անվանել, կարող է մոռանալ «Բենթլի Սամոյի» դեմ գրած հարյուրավոր հոդվածներն ու ելույթները և պատվարժան սրբազան կոչել: Հայտարարել, որ Ռուսաստանը սպառնալիք է մեր ինքնիշխանությանը, հետո Պուտինին դիֆերամբներ ձոնել… Եվրոպային զգուշացնել, որ վաղը թուրքը բախելու է ձեր դուռը, հետո էրդողանի գիրքը կրծքին սեղմած ժպտադեմ նկարվել..
Արհավիրք, աղետ, պատուհաս…անգամ չգիտեմ, թե որ բառն է առավել բնութագրող…
Արմինե Օհանյանի ֆեյսբուքյան էջից
Բաց մի թողեք
«Դատարանը մեռելածին մեղադրանքների ցուցահանդես չէ». Ռուբեն Մելիքյան
ԱՄՆ այլեւս չի էլ փորձում պահպանել գոնե ձեւական հավասարակշռություն
Խաղաղությունը, բարգավաճումը փոխադարձաբար ամրապնդում են միմյանց․ TRIPP-ը պարզապես ենթակառուցվածքային նախագիծ չէ