Կարծում եք՝ պատից նկարը հանելով՝ հերոսին էլ եք ջնջելու։ Չեք ջնջելու․ Լուսանկար

44-օրյա պատերազմում զոհված Ալբերտ Հովհաննիսյանի հոր՝ Արտակ Հովհաննիսյանի ֆեյսբուքյան գրառումը․

««Մի նկարի պատմություն».

Հերոսների նկարները պատերից հանեցիք։ Հիմա հերթը ազգի՞ հիշողությանն է։

Կարծում եք՝ պատից նկարը հանելով՝ հերոսին էլ եք ջնջելու։ Չեք ջնջելու։ Ո՛չ ժողովրդի սրտից, ո՛չ հիշողությունից, ո՛չ պատմությունից։

Ազգերին հենց այսպես են նսեմացնում՝ սկզբում արժեզրկում են հերոսներին, հետո՝ նրանց սխրանքը, հետո փորձում են համոզել, թե անցյալը ոչինչ է, իսկ ազգային հիշողությունը՝ ավելորդ բեռ։

Ու այս ամենի կողքին՝ ժողովրդին 10 հազար դրամ թոշակային «բարձրացում», իսկ պետական բարձրաստիճան պաշտոնյաներին՝ աշխատավարձերի բարձրացում։
Ու իհարկե… սա է ձեր խաղաղության գինը։

Հերոսների նկարները հանել, ազգային հիշողությունը լռեցնել, անցյալի ցավը մի կողմ դնել, իսկ ժողովրդին մի քանի հազար դրամով համոզել, որ ամեն ինչ «հանուն խաղաղության» է։

Բայց հարցը մնում է՝ ո՞ւմ հաշվին է այս խաղաղությունը։

Եվ այսքան արյունը ո՞նց եք մարսելու։

Այսքան կորուստը ո՞նց եք բացատրելու։

Այսքան ցավը ո՞նց եք պահանջելու, որ ժողովուրդը մոռանա։

Պատերը կարող եք դատարկել։

Բայց ազգի սիրտը դատարկել չեք կարող։

Հերոսների անունները մնալու են։ Հիշողությունը մնալու է։ Իսկ պատմությունը չի գրվում նրանց ցանկությամբ, ովքեր այսօր փորձում են այն վերաձևել։

Սա՞ է ձեր խաղաղության գինը։

Եթե այո՝ ժողովուրդը իրավունք ունի հարցնելու՝ իսկ ո՞վ է վճարում այդ գինը։

Հ.Գ. Ու մի բան էլ հիշեք․

Վախկոտը միշտ էլ կմնա վախկոտ՝ նույնիսկ եթե հազար անգամ փորձի իր վախկոտությունը «խաղաղության» անվան տակ ներկայացնել։

Հերոսին պատից հանելով՝ հերոս չես դառնում։

Արյունոտ պատմությունը մոռացության մատնելով՝ խաղաղություն չես կառուցում։

Սա՞ է ձեր խաղաղության գինը։

Հիշողության ջնջո՞ւմը։ Հերոսների նսեմացո՞ւմը։ Ազգային արժանապատվության վաճառո՞ւմը։
Ժողովուրդը տեսնում է։ Հիշում է։ Եվ ժամանակը իր անուններն ամեն ինչի վրա դնելու է»։

«301 Հայերեն» էջը գրում է․

2020 թվականի Արցախյան պատերազմի մեկնարկի վեցերորդ տարելիցից ընդամենը օրեր առաջ Երևանի Հաղթանակի զբոսայգում հեռացվել է Ալբերտ Հովհաննիսյանին նվիրված որմնանկարը։

Ալբերտը 19 տարեկան էր, երբ զոհվեց 2020 թվականի հոկտեմբերի 8-ին։ Պատերազմի օրերին հրետանուց կրակ բացող նրա լուսանկարը շատ արագ տարածվեց Հայաստանում և Սփյուռքում՝ դառնալով 2020 թվականի Արցախյան պատերազմի խորհրդանշական կադրերից մեկը։ Այն օրերին, երբ ամբողջ երկիրը ճակատից լուրերի էր սպասում, այդ լուսանկարը դարձավ դիմադրության, վճռականության և հաղթանակի հույսի խորհրդանիշ։

Որմնանկարի շնորհիվ այդ լուսանկարը և դրա խորհուրդը տարիներ շարունակ մնացին Երևանի հանրային տարածքում։ Վեց տարի անց որմնանկարը հեռացվել է։

Սա զոհված հայ զինծառայողներին նվիրված որմնանկարների հեռացման շարունակվող դեպքերից մեկն է։ Հունիսին Երևանի քաղաքապետարանը հայտարարեց, որ որմնանկարների և գրաֆիտիների համար այսուհետ անհրաժեշտ է նախնական թույլտվություն՝ ներկայացնելով էսքիզը և պարզաբանելով աշխատանքի նպատակն ու բովանդակությունը։ Ստորգետնյա անցումներից զինծառայողների դիմանկարների հեռացումն իշխանությունները բացատրել են նաև վերանորոգման աշխատանքներով և վանդալիզմի վտանգով։

Այս կանոնները կարող են բացատրել քաղաքապետարանի քաղաքականությունը, բայց չեն նվազեցնում հեռացվող հուշապատկերների նշանակությունը։

Դրանք պարզապես պատերին արված նկարներ չէին։ Դրանք Հայաստանի և Արցախի համար կռված ու զոհված երիտասարդների դեմքերն էին՝ նրանց հիշատակը մշտապես պահելով քաղաքի առօրյայում։ 2023 թվականին Արցախի հայության բռնի տեղահանումից հետո այդ հուշապատկերներն էլ ավելի մեծ նշանակություն ստացան՝ դառնալով հայրենիքի, պայքարի և պատերազմում կորուստներ կրած մի ամբողջ սերնդի հետ մնացած հանրային կապերից մեկը։

2020 թվականին Ալբերտը հետմահու պարգևատրվել է «Արիության համար» մեդալով, իսկ մեկ տարի անց արժանացել է «Արցախի հերոս» կոչման, որը շնորհվում է «Ոսկե արծիվ» շքանշանի հետ։

Նրա որմնանկարն այլևս չկա, բայց այն, ինչ խորհրդանշում էր Ալբերտը, դրա հետ չի անհետացել։
Կարող են պատից հեռացնել քո պատկերը, Ալբերտ, բայց չեն կարող ջնջել քո քաջությունը, քո զոհողությունն ու քո թողած հիշատակը։

Մենք չենք մոռանա»։