Խոնարհում ու երախտագիտություն բոլոր նրանց, ովքեր մարդ են կերտում և աշխարհ են ձևավորում

ՄԱՐԴ ԿԵՐՏՈՂՆԵՐԻՆ ԵՎ ՄԻՋԱՎԱՅՐ ԿԵՐՏՈՂՆԵՐԻՆ

Այսօր աշխարհը շնորհավորում է երկու մասնագիտության մարդկանց, որոնք առաջին հայացքից տարբեր են թվում, բայց իրականում միավորված են ամենակարևոր մի գաղափարով՝ նրանք ձևավորում են ապագան։

Ուսուցիչը ձևավորում է մարդուն։

Ճարտարապետը ձևավորում է այն տարածքը, որտեղ մարդը ապրելու է, մտածելու է, սիրելու է, ստեղծագործելու է, մեծանալու է։

Եվ գուցե հենց այդ պատճառով Ուսուցչի և Ճարտարապետի մասնագիտությունների մեջ կա մի անտեսանելի, բայց խորագույն ընդհանրություն․ երկուսն էլ աշխատում են ոչ միայն այսօրվա, այլև վաղվա համար։

Ուսուցիչը դասարան է մտնում և իր դիմաց տեսնում ոչ թե պարզապես աշակերտների, այլ դեռևս չգրված պատմություններ՝ ապագա գիտնականի, բժշկի, երաժշտի, ճարտարագետի, նկարչի, զինվորի, դիվանագետի, բանվորի, քաղաքացու, ծնողի։ Նրա յուրաքանչյուր խոսքը, յուրաքանչյուր պահանջը, երբեմն նույնիսկ մի պարզ ժպիտը կարող են տարիներ անց վերադառնալ իր աշակերտի կյանքում։

Ուսուցչի աշխատանքը հաճախ չի երևում անմիջապես։ Նրա ստեղծածը չափվում է ոչ միայն գնահատականներով կամ վկայականներով։ Այն երևում է մարդու մտածողության, վարքի, արժեքների, հայրենիքի հանդեպ վերաբերմունքի, ուրիշի հանդեպ հարգանքի մեջ։

Լավ ուսուցիչը պարզապես գիտելիք չի փոխանցում։ Նա մարդուն սովորեցնում է մարդ լինել։

Իսկ ճարտարապետը գծագրում է ոչ միայն պատեր, պատուհաններ, փողոցներ ու հրապարակներ։ Նա գծագրում է մարդկային կյանքի միջավայրը։

Յուրաքանչյուր շենք, դպրոց, թատրոն, հիվանդանոց, բնակելի տուն, մշակութային կենտրոն կամ քաղաքային տարածք որոշակիորեն ազդում է մարդու հոգեբանության և կյանքի որակի վրա։ Ճարտարապետությունը կարող է մարդուն ստիպել շտապել կամ կանգ առնել, օտարանալ կամ հաղորդակցվել, փակվել կամ բացվել աշխարհի առաջ։ Լավ ճարտարապետը պարզապես շենք չի կառուցում։ Նա տարածություն է ստեղծում մարդու համար։

Եվ այսօր, երբ մենք շնորհավորում ենք այս երկու մասնագիտությունների ներկայացուցիչներին, առանձնահատուկ երախտագիտությամբ պետք է խոսենք նաև Հայաստանի Հանրապետության ուսուցիչների և ճարտարապետների մասին։ Մեր փոքրիկ, բայց հազարամյա հիշողություն ունեցող երկրում նրանք երկուսն էլ ունեն առանձնահատուկ առաքելություն։

Հայաստանի ուսուցիչը դասավանդում է ոչ միայն առարկա։ Նա հաճախ փոխանցում է լեզու, պատմություն, մշակույթ, հիշողություն, արժեքներ։ Նրա դասարանը երբեմն դառնում է այն վայրը, որտեղ երեխան առաջին անգամ հասկանում է՝ ինչ է հայրենիքը, ինչ է պատասխանատվությունը, ինչ է արժանապատվությունը։

Հայաստանի ճարտարապետը, իր հերթին, աշխատում է մի երկրում, որտեղ գրեթե յուրաքանչյուր քարի տակ պատմություն կա, իսկ յուրաքանչյուր նոր շենք անխուսափելիորեն երկխոսության մեջ է մտնում անցյալի հետ։ Այստեղ կառուցելը պարզապես կառուցել չէ։ Այստեղ կառուցելը նշանակում է պատասխանատվություն ստանձնել քաղաքի, գյուղի, փողոցի, լեռների, հին եկեղեցու, պատմական հիշողության և ապագա սերունդների առաջ։

Մենք հաճախ չենք նկատում այն մարդկանց, որոնց աշխատանքը մեր կյանքի ամենօրյա մասն է դարձել։ Առավոտյան երեխան մտնում է դպրոց, իսկ այնտեղ արդեն կա ուսուցչի տարիների աշխատանքը։ Մարդը քայլում է փողոցով, մտնում շենք, նստում հրապարակում, գնում թատրոն, համերգասրահ կամ գրադարան, իսկ նրա շուրջը ձևավորված միջավայրը ինչ-որ ճարտարապետի մտքի և աշխատանքի արդյունքն է։

Ուսուցիչը մարդու ներսում է կառուցում։ Ճարտարապետը՝ մարդու շուրջը։ Եվ երկուսն էլ, իրենց լավագույն դրսևորմամբ, կառուցում են մի բան, որն ավելի երկար է ապրում, քան իրենք։

Սիրելի՛ ուսուցիչներ,

Շնորհակալություն ձեր համբերության, ձեր նվիրումի, ձեր երբեմն անտեսանելի աշխատանքի համար։ Շնորհակալություն այն երեխաների ու երիտասարդների համար, որոնց դուք ոչ միայն գիտելիք եք տալիս, այլև ճանապարհ եք ցույց տալիս։

Եվ սիրելի՛ ճարտարապետներ,

Շնորհակալություն ձեր մտքի, երևակայության, մասնագիտական խստապահանջության և քաղաքի ու երկրի հանդեպ պատասխանատվության համար։ Շնորհակալություն այն միջավայրերի համար, որոնք այսօր ստեղծում եք, բայց որոնց իրական գնահատականը տալու են գալիք սերունդները։

Թող Հայաստանի դպրոցներում միշտ լինեն ուսուցիչներ, որոնց աշակերտները տարիներ անց սիրով կհիշեն։

Թող Հայաստանի քաղաքներում ու գյուղերում լինեն ճարտարապետներ, որոնց ստեղծած միջավայրում մարդիկ կզգան ոչ միայն հարմարավետություն, այլև մարդկային արժանապատվություն և գեղեցկություն։

Թող մեր երկրում կրթությունը կառուցի ուժեղ անհատներ, իսկ ճարտարապետությունը՝ նրանց արժանի միջավայր։ Եվ թող այս երկու մասնագիտությունների մարդիկ երբեք չմոռանան իրենց աշխատանքի ամենակարևոր իմաստը․ ուսուցիչը սերունդ է ձևավորում, ճարտարապետը՝ այդ սերնդի ապրելու աշխարհը։

Քանի որ այս երկու մասնագիտությունները, որքան էլ տարբեր, իրականում մի մեծ ընդհանրություն ունեն․ ուսուցիչը մարդ է ձևավորում, ճարտարապետը՝ այն աշխարհը, որտեղ այդ մարդն ապրելու է։

Շնորհավո՛ր Ուսուցիչների և Ճարտարապետների համաշխարհային օրը։ Խոնարհում ու երախտագիտություն բոլոր նրանց, ովքեր մարդ են կերտում և աշխարհ են ձևավորում։

Սիմոն Սարգսյան