Մեր հանրության մեջ հաստատված կայուն շփոթն ու քաոսը մեզ խանգարում են ադեկվատորեն վերլուծել կատարվածը, զատել գլխավորը երկրորդականից, գտնել իրական մեղավորներին ու հասկանալ մեր անելիքը` որպես հասարակություն:
Հրապարակ թերթը գրել է․ Եկեք արձանագրենք, որ սահմանն ապօրինի հատելն ինքնին արտառոց բան չէ` եղել է անցյալում, կլինի նաև ապագայում: Անգամ դիվերսիոն նպատակներով սահմանը հատելու մեջ արտառոց բան չկա, որովհետև եթե նիկոլական քարոզչությունն անգամ զօրուգիշեր խոսի խաղաղությունից մենք հո գիտե՞նք, որ դա այդպես չէ և տասնյակ տարիներ անց էլ ադրբեջանցիների հետ խաղաղ գոյակցել չի ստացվելու:
Ու հարցն այն չի, որ «թուրքը մնում է թուրք», հարցը Եռաբլուրն է, Արցախն է, Բաքվում գտնվող մեր գերիներն են, հայկական մշակույթի նկատմամբ ոտնձգություններն են…հարևան կոչվածի անչափելի ատելությունն ու անվերջ նկրտումներն են մեր երկրի ու մեր ազգի հանդեպ:
Բայց այս միջադեպը ոչ միայն խաղաղության միֆն է պայթեցնում, այլ նաև ապացուցում է, որ պետական տասնյակ կառույցներ պահելն ուղղակի անիմաստ է: Օրինակ, Արտաքին հետախուզության ծառայությունը, որն արդեն մի 3 տարի գործում է, որի ղեկավարը դրսերում «վերապատրաստված» մի կին է` Քրիստինե Գրիգորյան, ով բոլոր տոնական միջոցառումներին ներկա է, 3 տարում ոչ մի տեղեկություն այս կառույցի մասին մենք չենք կարողանում ստանալ` նույնիսկ հաստիքների քանակը, աշխատավարձերի չափը, կատարած աշխատանքը: Իբր գաղտնի է: Բա եթե նման դեպքերում այս կառույցը զրո դերակատարություն է ունենալու, ինչու՞ է ստեղծվել` այլ պետությունների համար հետախուզություն անելու նպատակո՞վ…
Առհասարակ, պետությունը տարբեր կառույցներ ու ծառայություններ ստեղծում է, որ հանրությանը ծառայեն և դրանց արդյունավետությունը ստուգվում է հենց էքստրեմալ վիճակներում: Թե չէ` պադավատով ֆռֆռալ, ահռելի ու լավ նորոգված կաբինետներում նստել, բարձր աշխատավարձ ստանալ ով ասես կարող է:
Եթե 3-4 օր ԱԱԾ, բանակ, ոստիկանություն, համայնքային իշխանություններ մի սահմանախախտի չեն կարողացել գտնել, երևի 30 կմ շառավղով տարածքում և դա թաքցրել են հանրությունից, որ փաշինյանական խաղաղության դարաշրջանի միֆը չխաթարվի, ուրեմն մենք չունենք պետական կառույցներ ու պետություն: Ուրեմն մեր հույսը միայն կարող է լինել մեր բնազդը, մեր մայրերի ու հայրերի` իրենց զավակներին պաշտպանելու խիզախությունը, մեր հողն ու մեր ազգի ֆիզիկական գոյությունը պահպանելու` մեր նախնիներից մեզ փոխանցված պատգամը:
Եթե ուշադիր լինեք` կնկատեք, որ 2020 թվին 44 օր մեզ խաբած իշխանությունը 6 տարի շարունակ նույն արծրունությունն է անում: Ասում էին` Արցախին վտանգ չի սպառնում, տեսանք ինչ եղավ…ասում են` խաղաղություն է, բանակը զինել ենք, սահմաններին պաշտպանական հզոր դիրքեր ենք կառուցել, ԱԱԾ սպեցնազը տեսեք ինչ ուժեղ է` ում ասես գետնին է տապալում ու բանտ տանում: Ասում էին` ուղիղ կապ ունենք Ադրբեջանի պաշտոնյաների հետ: Ասում էին` ադրբեջանական դրոշներից մի վախեցեք` հարևանություն արեք…Խաղաղության խաչմերուկ էին կառուցում, թե համեցեք` գնացեք, եկեք, թուրանի ջուրը եկեք իրար հետ խմենք, զարգանանք, հարստանանք…
Հիմա սահմանամերձ գյուղի համայնքապետն ասում է` դռները պետք է պինդ փակեն, և շուն պահեն, որ զգուշացնի օտար մարդու մոտենալը: Երբ լրագրողն ասում է` զինված մարդու դեմ շունն ի՞նչ անի, կկրակի` կսպանի շանը, ասում է` բայց կրակոցից մարդիկ կիմանան, որ վտանգ կա:
Սյունիքի նախկին մարզպետն էլ ասում է` հիմա ամեն հայ պետք է հետախույզ լինի` ինչ կասկածելի բան տեսնի, ահազանգի: Ու սահմանամերձ գյուղերում հիմա մարդիկ երեխաներին չեն թողնում բակ դուրս գան, նույնիսկ բարձր դասարանցիներին տանում- բերում են դպրոց, գիշերն էլ «մի աչքը բաց են քնում»` ինչպես իրենք են ասում, որ Անիի նման վտանգի պահին պաշտպանեն իրենց տունն ու զավակներին, որովհետև էդ գործի համար կոչված կառույցներն ու պաշտոնյաներն ի վիճակի չեն…
Իսկ պետությունից բարձր վարձատրվող պատասխանատուները Դվին հյուրանոցում ընթրում են, փիլիսոփայական ճառեր ասում` Հիսուսի ու քաղաքական գործիչների նմանության մասին…կյանքն են վայելում, երբ նույն ժամին մեկ այլ վայրում թշնամու դեմ անզեն կռված կնոջն են վիրահատում, որ ոտքը փրկեն ամպուտացումից…
Բաց մի թողեք
Իշխանություններն անցել են իրենց հին գործին. ժողովրդին ծաղրելու «նուրբ արվեստը»
Երբ մի խայտառակ դիպվածը վեր հանեց համակարգային լրջագույն խնդիրներ
«Հայաստանի ղեկավարությանը ներկայում վերապահված է սևագործ աշխատանքը՝ ապամոնտաժել գոյություն ունեցող ճարտարապետությունը»