Միջանկյալ փուլ. Վեբերի՝ ԵԺԿ-ում ունեցած իշխանության իրական շարժիչ ուժը

Հանրությանը գրեթե անհայտ Ուարդա Բենսուագը Բրյուսելի ամենաազդեցիկ գործիչներից մեկն է։ Քչերն են լսել նրա անունը իր հայրենի Ֆրանսիայում կամ որևէ այլ վայրում։

Նա վճռականորեն առաջ է մղում իր օրակարգը ներքին քննարկումների ժամանակ, երբեք չի շփվում լրագրողների հետ, իսկ համացանցում հայտնվում է միայն մի քանի անհստակ լուսանկարներում՝ ընտրված քաղաքական գործիչների հետևում թաքնված։

Սակայն Եվրախորհրդարանի միջանցքներում Ուարդա Բենսուագի անունը հիշատակելիս՝ ցածրաձայն հնչող պատասխանները վկայում են այն հարգանքի — և վախի — մասին, որը նա ներշնչում է։

«Մարդիկ վախենում են նրանից», — ասում է Խորհրդարանի պաշտոնյաներից մեկը՝ նշելով, որ նա միաժամանակ «կոշտ» է և «արդյունավետ»։

Բենսուագը, ով ղեկավարում է Մանֆրեդ Վեբերի պահպանողական «Եվրոպական ժողովրդական կուսակցությունը» (ԵԺԿ), հայտնի է որպես հմուտ և ազդեցիկ գործիչ։ Նա չեզոքացրել է Խորհրդարանի ներսում սոցիալիստների դիմադրությունը՝ հարթելով Վեբերի՝ դեպի աջ քաղաքական ուղղություն տանող ճանապարհը՝ հաճախ դիմելով ազգայնական խմբավորումների աջակցությանը։

Խորհրդարանում նրա վերելքը շատ բան է բացահայտում այս կառույցի ներկայիս իրավիճակի մասին։

Նրա կապերը Մանֆրեդ Վեբերի և Ռոբերտա Մեցոլայի (ով այժմ Եվրախորհրդարանի նախագահն է) հետ ձևավորվել են ավելի քան մեկ տասնամյակ առաջ։ Նրանք ստեղծել են սերտ եռյակ, որի անդամները միասին հասել են կառույցի ամենաբարձր դիրքերին։

Վերջերս շրջանառվում են լուրեր, թե Բենսուագը ցանկանում է փոխարինել Ալեսանդրո Կիոկետիին՝ Մեցոլայի մտերիմ վստահված անձին, և զբաղեցնել Եվրախորհրդարանի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնը։ Այս դիրքում նա կղեկավարի 10 000 աշխատակից ունեցող վարչակազմը։

Որոշները նաև ենթադրում են, որ նա ավելի մեծ նպատակներ ունի. մասնավորապես՝ ղեկավարել Մեցոլայի՝ 2029 թվականին Եվրոպական հանձնաժողովի նախագահ դառնալու արշավը, ինչպես նաև ստանձնել նրա աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնը՝ փոխարինելով Բյորն Զայբերտին, ով Ուրսուլա ֆոն դեր Լայենի ազդեցիկ աշխ Խորհրդարանի պաշտոնյայի խոսքով՝ այդ փորձառությունը շատ ցավոտ էր Վեբերի և Բենսուագի համար։

Սակայն դա չսահմանափակեց նրանց հավակնությունները։ Նրանք առավել մտերմացան 2015 թվականի միգրացիոն ճգնաժամի ժամանակ, երբ Բենսուագը ԵԺԿ-ի (Եվրոպական ժողովրդական կուսակցություն) քաղաքական խորհրդատուն էր, իսկ Մեցոլան՝ միգրացիայի հարցերով խոսնակը։

Դրանից հետո Բենսուագը կտրուկ կարիերային վերելք ապրեց՝ 2024 թվականին հասնելով ԵԺԿ խմբակցության գլխավոր քարտուղարի պաշտոնին՝ նախկինում մասնակցելով նաև այն բանակցություններին, որոնց արդյունքում Մեցոլան 2022 թվականին դարձավ Եվրոպական խորհրդարանի նախագահ։

Քանի որ հունվարին լրանում է խորհրդարանական լիազորությունների ժամկետի կեսը, Մեցոլան կրկին կապավինի Բենսուագի՝ բանակցություններ վարելու հմուտ ունակություններին՝ իր պաշտոնը մինչև 2027 թվականը պահպանելու համար։

Բենսուագը, ում ընդգրկուն դերը ԵԺԿ-ում ջնջում է սահմանագիծը քաղաքական և վարչական գործառույթների միջև, այժմ առաջնագծում է՝ օգնելով ԵԺԿ-ին ամրապնդել իր դիրքերը ավելի աջակողմյան ուղղվածություն ունեցող խորհրդարանում։

«Նա, ըստ էության, այն մեխանիզմն է, որը Մանֆրեդի ցանցն ու գաղափարները վերածում է իրական իշխանության՝ թե՛ Եվրոպական խորհրդարանում, թե՛ դրանից դուրս», — նշեց խմբակցության եվրոպատգամավորներից մեկը։

Նույնիսկ նրա ընդդիմախոսներն են խոստովանում, որ նա աչքի ընկնող քաղաքական մտքի տեր անձնավորություն է, ով, լինելով մասնագիտությամբ իրավաբան, հիանալի տիրապետում է խորհրդարանական բարդ և խճճված ընթացակարգերին։

«Նա այնպիսի խաղացող է, ում դեմ խաղալը կատարելապես ատում ես, բայց ում ունենալը քո թիմում՝ մեծ հաճույք է», — ասաց մրցակիցներից մեկը։

Ըստ մի շարք պաշտոնյաների և եվրոպատգամավորների՝ այս համագործակցությունը հաջողված է, քանի որ Վեբերը 100%-ով վստահում է Բենսուագին, իսկ վերջինս երբեք չի շեղվում նրա և խմբակցության շահերը պաշտպանելու ուղեգծից։

Իշխանության կենտրոնացում

Մինչդեռ Վեբերը ԵԺԿ-ն ղեկավարում է արդեն 13-րդ տարին անընդմեջ, իսկ նրա վստահելի շրջանակը, փաստացի, սահմանափակվում է միայն Բենսուագով։ Այս պայմաններում ավելի ու ավելի հաճախ են հնչում մտահ 2024 թվականի վերջին Ուարդան, Վեբերի աշխատակազմի ղեկավարի պաշտոնից տեղափոխվելով խմբի գլխավոր քարտուղարի պաշտոնին, վերակառուցեց խումբը՝ իր ենթակայության տակ առնելով 268 քաղաքական աշխատակցի։

Նա աշխատանքից ազատեց երկու ավագ տնօրենների, իսկ մինչ այդ պաշտոնանկ արեց իր նախորդին՝ մալթացի Սայմոն Բուսուտիլին՝ սպառնալով, որ կլքի Վեբերին և կանցնի վարչական աշխատանքի Եվրախորհրդարանի ընդարձակ քաղաքացիական ծառայության համակարգում։

Նրա համախոհները նշում են, որ նա խումբն ավելի արդյունավետ, միասնական և արժանիքների վրա հիմնված (մերիտոկրատական) է դարձրել՝ ինչը համահունչ է նաև նրա սեփական՝ անհայտությունից դեպի ղեկավար դիրքեր բարձրանալու ուղուն։

Նիդերլանդցի եվրապատգամավոր Երուն Լենարսի ղեկավարությամբ ներդրվեց «կարգապահական պատասխանատուների» (whip system) համակարգը՝ մի նորամուծություն Եվրախորհրդարանում, որի շրջանակներում անդամները պատժվում են խմբի ընդհանուր գծից շեղվելու համար։

Մյուսները նրան մեղադրում են դյուրին ճանապարհներ փնտրելու և ներքին քաղաքականության մեջ «գործարքային» մոտեցում կիրառելու միջոցով արագ կարիերա կառուցելու մեջ։

Նրա ղեկավարման շրջանը համընկնում է Եվրոպական ժողովրդական կուսակցության (ԵԺԿ)՝ դեպի աջ թեքվելու գործընթացի հետ։

Այս ազդեցությունն անողոք կերպով կիրառվում է 2024 թվականից ի վեր, երբ եվրոպական ընտրությունների արդյունքում ձևավորվեց ավելի աջակողմյան կազմով խորհրդարան։ Սա ԵԺԿ-ին ավելի մեծ հնարավորություններ ընձեռեց կոալիցիաներ կազմելու՝ թե՛ սոցիալիստների, և թե՛ եվրասկեպտիկ ազգայնականների հետ։

Եթե ​​185 անդամից բաղկացած խումբը պահպանի միասնությունը, ապա այն չի կարող պարտվել, նշել են խմբի մի քանի եվրոպատգամավորներ և պաշտոնյաներ։

«Քաղաքական տեսանկյունից նրան դա չի հետաքրքրում, — ասել է սոցիալիստների ճամբարից նրա մրցակիցներից մեկը։ — Նա պարզապես ուզում է գործն ավարտին հասցնել. ահա թե ինչու նրա համար միևնույն է՝ դա կանի ծայրահեղ աջերի, թե՞ մեզ հետ»։

Խորհրդարանի «ծնունդը»

Եվրոպական ժողովրդական կուսակցության (ԵԺԿ) համակարգում նրա դիրքը հասկանալու բանալին նրա ամուսինն է՝ Միխայել Շպայզերը։ Նա գերմանացի պահպանողական է, որն այնքան խորն է արմատավորված բրյուսելյան համակարգում, որ այնտեղ հայտնվել է նույնիսկ ավելի վաղ, քան Վեբերը։

Շպայզերը նույնպես կարիերայի սանդուղքով բարձրացել է և այժմ ղեկավարում է Խորհրդարանի տասնվեց գլխավոր տնօրինություններից մեկը։ Խորհրդարանի երկու այլ պաշտոնյաների խոսքով՝ եթե Բենսուագը ստանձնի ամբողջ վարչակազմի ղեկավարումը, դա կառաջացնի շահերի բախում, քանի որ նա կդառնա իր իսկ ամուսնու ղեկավարը։

Բենսուագը, որն ալժիրյան ծագում ունի և գտնվում է իր կյանքի չորրորդ տասնամյակում, մեծացել է մահմեդական ընտանիքում՝ Փարիզի արվարձաններից մեկում։

Նա դավանում է իսլամը և, ի տարբերություն Բրյուսելում գտնվող շատ այլ պաշտոնյաների, եվրոպական կառույցներում չի հայտնվել Ֆրանսիայի կառավարության կամ այդ երկրի պահպանողական «Հանրապետականներ» կուսակցության կողմից «վերևից նշանակվելու» (այսպես կոչված՝ «պարաշյուտով իջեցվելու») ճանապարհով։

Գերմանացիների գերիշխող դերով քրիստոնեա-դեմոկրատական ​​միջավայրում կա ևս մեկ հանգամանք, որն առանձնացնում է նրան։

2024 թվականին Գազայում Իսրայել-Համաս պատերազմի ժամանակ նա դժգոհություն առաջացրեց գերմանացիների շրջանում, երբ լրատվամիջոցները բացահայտեցին, որ նա իր սոցիալական ցանցերում տարածում էր Իսրայելի դեմ ուղղված կոշտ հայտարարություններ։

Մեր տրամադրության տակ հայտնված էկրանային պատկերների՝ 2024 թվականի հունվարին նրա (այժմ արդեն ջնջված) օգտահաշվում առկա էին այնպիսի գրառումների վերահրապարակումներ, որոնցում Իսրայելը բնորոշվում էր որպես «աշխարհի ամենաչար երկիր» և մեղադրվում ցեղասպանության մեջ (մեղադրանք, որը ԵԺԿ-ն չի կիրառում)։ Սա տեղի էր ունենում Գազայում պատերազմի մեկնարկից երկու ամիս անց։

Այդ ժամանակ ԵԺԿ-ն (EPP) սա որակեց որպես «անձնական հարց»։ Թվում է՝ դա որևէ կերպ չի ազդել խմբակցությունում նրա դիրքի կամ Վեբերի՝ նրա հանդեպ ունեցած վստահության վրա։

Թեև Բենսուագը, հնարավոր է, իր կարիերայի մեծ մասն անցկացրել է հանրային ուշադրության կենտրոնից դուրս, այժմ նրա ազդեցությունն այնքան է մեծացել, որ այն անտեսելն ավելի ու ավելի դժվար է դառնում։