Միայնության աճին զուգընթաց՝ քաղաքական դաշտում ավելի ու ավելի մեծ նշանակություն է ձեռք բերում պատկանելության զգացումի խոստումը
Կիրակի օրը ծայրահեղ ձախ թեկնածու Ժան-Լյուկ Մելանշոնը պետք է բացեր իր հանրահավաքը Կլերմոն-Ֆերանի լեփ-լեցուն մարզադահլիճում։ Սակայն փոխարենը՝ նա նախ դիմեց դրսում մնացած հարյուրավոր աջակիցներին, որոնք չէին կարողացել ներս մտնել։
«Մենք մոռացվածների, անձայնների և նվաստացվածների ճամբարն ենք», – ասաց Մելանշոնն իր՝ ըստ երևույթին ոչ նախապես պատրաստված ելույթում։
«Եվ երբ մենք այսքան ուժեղ ենք, այդ ուժը լույս է սփռում նաև մեր շարքերում ամենախոցելիների վրա… գուցե այդ միայնության, գուցե այդ դժբախտության, մասնակցելու այդ ձգտման մեջ»։
Սա անսովոր ուղղակի դիմելաձև էր մի զգացումի, որը գնալով առանցքային դեր է խաղում Ֆրանսիայի քաղաքական կյանքում՝ ընդառաջ 2027 թվականի նախագահական ընտրություններին. խոսքը միայնության մասին է։
Ըստ ՏՀԶԿ (OECD) տվյալների՝ 2018-ից 2022 թվականներին Ֆրանսիայում գրանցվել է միայնության զգացման ամենասուր աճերից մեկը։
Այն նաև ԵՄ այն երկրներից է, որտեղ ուրիշների հանդեպ վստահությունը ամենացածր մակարդակի վրա է, «Rapporteur»-ին հայտնել է քաղաքագետ Բրունո Կոտրեսը՝ Փարիզի «Sciences Po»-ի CEFIVOP հետազոտական կենտրոնից։
Պարզունակ կլիներ քաղաքական ծայրահեղ ուղղությունների նկատմամբ նախապատվությունը (որոնք շաբաթներ շարունակ առաջատար են հարցումներում) բացատրել միայն միայնությամբ։
Այնուամենայնիվ, սոցիալական մեկուսացումը ֆրանսիական ժամանակակից դժգոհությունը հասկանալու հզոր միջոց է, ճիշտ այնպես, ինչպես դա եղավ ԱՄՆ-ում՝ Ռոբերտ Դ. Պուտնամի «Bowling Alone» («Միայնակ բոուլինգ խաղալը») էսսեի դեպքում, հավելել է Կոտրեսը։
Միայնությունը, ըստ նրա, կարող է ծնել ոչ միայն ինքնամփոփում կամ անտարբերություն, այլև իմաստի կորուստ, դժգոհություն և մեղավորներ փնտրելու ձգտում։
«Մարդիկ ձգտում են դեպի այնպիսի քաղաքական պատումներ, որոնք նրանց վերամիավորում են պատկանելության ավելի հիմնարար՝ գրեթե մարդաբանական խնդիրների հետ, այլ ոչ թե դեպի կառավարչական բնույթի հռետորաբանությունը», – նշել է Կոտրեսը։ Ֆրանսիայի նախագահական ընտրություններում արդյունքն անկանխատեսելի է՝ չնայած Լը Պենի առաջատար դիրքին
Քաղաքականություն
Բրյուսելում և Եվրոպայի մայրաքաղաքներում Ֆրանսիայի նախագահական ընտրությունները գնալով ավելի հաճախ են դիտարկվում որպես գործընթաց։
Ֆրանսիայի նախագահական ընտրություններում արդյունքն անկանխատեսելի է՝ չնայած Լը Պենի առաջատար դիրքին
Սակայն նրանք երկուսն էլ բոլորովին տարբեր պատկերացումներ ունեն այն մասին, թե որտեղ կարելի է գտնել պատկանելության զգացում։
Մարին Լը Պենը կարոտախտով է նայում անցյալին՝ խոստանալով պաշտպանություն, ազգային համախմբում ֆրանսիական հանրապետական ինքնության շուրջ և պետության միջոցով կարգուկանոնի վերականգնում։
Նրա մոտեցումը ավանդական ազգայնական կոչ է, որը խոր արմատներ ունի Ֆրանսիայում և ակնարկում է դե Գոլի և նրա ժամանակաշրջանի մասին։
Մելանշոնի մոտեցումը քաղաքական հարթություն է տեղափոխում 21-րդ դարի անհատի հուզական տագնապն ու օտարվածությունը։
Նա կարծում է, որ լուծումը կայանում է այլ մարդկանց հետ կապերի մեջ (այդ թվում՝ տարբեր ծագում ունեցողների), որոնք հիմնված են այն ամենի վրա, ինչ նա անվանում է «նոր Ֆրանսիա»։
Նա նաև հղում է կատարում Մարտինիկայից սերված բանաստեղծ և հակագաղութատիրական գործիչ Էդուար Գլիսանին, ում «կրեոլացման» հայեցակարգը մերժում է արևմտյան՝ «մեկ արմատի» գաղափարը՝ հօգուտ փոխհարաբերությունների վրա հիմնված ինքնության։
Միայնակ կատվատեր կանայք, համախմբվե՛ք
Մելանշոնի ռազմավարության առանցքային տարրերից մեկը հիմնված է եղել կոնկրետ խմբի՝ երիտասարդ կանանց վրա։
Այս գաղափարը հատկապես բարձրաձայնել է նրա թիմի առաջատար անդամներից Կլեմանս Գետեն, ում վերջերս հրապարակված «Հանուն ընկերության քաղաքականության» էսսեն մարտահրավեր է նետում այն կարծրատիպին, թե առանց ամուսնու կամ երեխաների անցկացրած կյանքը ձախողված է։
«Որքա՜ն հաճախ եմ լսել կնոջ մասին ասվող այս խոսքերը. «Նա վերջում մնալու է միայնակ՝ իր կատուների հետ»՝ նկատի ունենալով առանց ամուսնու կամ երեխաների մնալը», – գրել է Գետեն։
Նրա փաստարկը ոչ թե այն է, որ ընկերությունը պետք է փոխարինի ընտանիքին, այլ այն, որ պետական քաղաքականությունն ու օրենսդրությունը դեռևս հիմնված են զույգ «OK, բումեր». Ֆրանսիայի ընտրական գործընթացում սերնդային խնդիրների շուրջ առկա տաբուն։
«OK, բումեր». Ֆրանսիայի ընտրական գործընթացում սերնդային խնդիրների շուրջ առկա տաբուն
Մելանշոնի համար քաղաքական շահն այն հնարավորությունն է, որը թույլ է տալիս դիմել ընտրողների այն խմբերին, որոնք անտեսվել են աջերի կողմից, սակայն ձևավորել են նոր ժողովրդագրական իրողություն։
ԱՄՆ-ում Morgan Stanley-ն կանխատեսում է, որ մինչև 2030 թվականը 25-ից 44 տարեկան կանանց 45%-ը կլինի միայնակ (չամուսնացած)՝ 2018 թվականի 41%-ի համեմատ։ Ֆրանսիայում ևս նկատվում է միայնակության աճի նմանատիպ միտում։
Գետեն գրել է, որ ձախերի համար «ռազմավարական նշանակություն ունի» պաշտպանել համերաշխության այնպիսի ձևեր, որոնք դուրս են գալիս ավանդական ընտանիքի շրջանակներից։
«Ֆրանսիացիների մեկ քառորդը նշում է, որ պարբերաբար միայնակություն է զգում. երիտասարդների շրջանում այդ ցուցանիշը գերազանցում է 50%-ը (երկուսից մեկը)։ Երկու միլիոն տարեց մարդ սոցիալապես մեկուսացված է, իսկ 750 հազարն ապրում է այնպիսի վիճակում, որը բնորոշվում է որպես «սոցիալական մահ»», — հավելել է նա։
Նա նաև պառակտում է նկատում երիտասարդ ընտրողների շրջանում. «Նրանք, ովքեր դժվարությամբ են մուտք գործում աշխատաշուկա՝ 25-ից 30 տարեկանների սերունդը, որը փորձում է հաստատուն դիրք գրավել, Լը Պենի կողմնակիցներն են, մինչդեռ 18-ից 24 տարեկաններն իրենց առաջնորդին գտել են Մելանշոնի կերպարում», – ասել է նա Rapporteur-ին։
Կոտրեսի կարծիքով՝ էականն այն է, որ բոլոր քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչները պետք է ավելին առաջարկեն, քան պարզապես կառավարչական բնույթի լուծումները։
«Ի վերջո, ո՞րն է քաղաքական գործչի գործը։ Անշուշտ՝ քաղաքական լուծումներ գտնելն ու դրանք ֆինանսավորելը, բայց նաև՝ բոլորին համախմբելը ընդհանուր պատումի շուրջ»։
Եվ միայնակ մարդիկ լսում են դա։
Բաց մի թողեք
Չեռնոգորիան բաց է թողնում ԵՄ-ին անդամակցության բանակցային գլխի փակման վերջնաժամկետը՝ խորհրդարանում առկա տարաձայնությունների պատճառով
Աջ կենտրոնամետների ապստամբությունը սպառնում է խաթարել ԵՄ-ի արդյունաբերական օրենքը
Ինչպես է Մարոշ Շեֆչովիչը հասել Չինաստանի հետ առևտրային առաջընթացին