Բռնատեղահանված բնակչությունը որքանո՞վ է նրանց վստահում

Բռնատեղահանված օգտատերը ֆեյսբուքում գրառում է կատարել և հանրայնացրել, որ Երևանում ԼՂՀ մշտական ներկայացուցչության շենքը տրամադրվել է «Եվրասիա» հիմնադրամին՝ որպես ՌԴ-ից ստացված մարդասիրական օգնության պահեստ:

Արցախի «իշխանություններից» ավելին սպասելի չէր: Նրանց քարոզիչները վերջին օրերին Հայաստանին բացահայտ փոխհատուցման պահանջ են ներկայացնում, ոմանք էլ ներշնչում են, որ արցախցիներին տրվող աջակցությունը, բնակարանային սերտիֆիկատները «կրկին վերադառնում են հայաստանցիների գրպանը»:

Նախընտրական այս շրջանում «Եվրասիա» հիմնադրամի «մարդասիրական օգնությունը» քաղաքական է: Բռնատեղահանված արցախցիներին ներշնչվում է, որ «դարձյալ Ռուսաստանն է իրենց մասին հոգ տանում», իսկ Հայաստանի իշխանությունները «միայն ատելության խոսույթ են սերմանում, խտրական վերաբերմունք դրսևորում»:

Ո՞վ է համակարգում այս քարոզչությունը, դժվար չէ կռահել: Բավական է արձանագրել, թե, դիցուք, քանի՞ հավանում և կիսում է ունենում Արամ Գաբրիելյանովի հակահայաստանյան գրառումը, որպեսզի պարզ լինի, թե բռնատեղահանված արցախցիների մոտ ինչ տրամադրություններ են գեներացվում:

«Եվրասիա» հիմնադրամի «մարդասիրական օգնության» մեկ փաթեթը, ինչպես իրազեկ աղբյուրներն են ասում, հինգ հազար դրամ արժե: Դա չնչին աջակցություն է, որ սկզբունքորեն ոչ մի խնդիր չի լուծում, բայց մարդիկ, պարզվում է, հերթագրվում և ստանում են:

Այստեղ, ամենայն հավանականությամբ, գործ ունենք հոգեբանական կախվածության հետ, երբ բռնատեղահանվածներին հետևողականորեն ներշնչվում է, որ «Ռուսաստանը շարունակում է մնալ Արցախի միակ բարեկամը»:

Երեւանում ԼՂՀ մշտական ներկայացուցչության շենքի պահեստի վերածումը Ռուսաստանից կախվածության վկայություն է, որ ոչ միայն քաղաքական, այլև մարդկային առումով վիրավորական է: Արցախի «իշխանությունների» այդ քայլը պարզապես ամոթալի է, քանի որ իրենք ևս վերածվում են «օգնություն բաժանողի» և, իհարկե, «օգնություն» տրամադրողի կամակատարի:

Ինչպե՞ս է լուծվելու այդ շենքի հարցը, այլ խնդիր է, բայց դիվանագիտական նախկին ներկայացուցչության նստավայրը վերածել ձեթ ու բրնձի պահեստի՝ բանականության սահմաններից դուրս արարք է:

Երբ մեկ տարի առաջ Արցախի նախագահի և Ազգային ժողովի լիազորությունները սպառվում էին, անհրաժեշտություն կար, որպեսզի Արցախից բռնատեղահանված բնակչությունը նոր ներկայացուցիչներ ընտրի: «Իշխանությունները», սակայն, այլ ճանապարհ ընտրեցին և գոյություն չունեցող Գերագույն դատարանի Սահմանադրական ատյանի որոշմամբ երկարաձգեցին իրենց լիազորությունները:

Նրանք փաստացի իրենց պարտադրեցին հարյուր քսան հազար մարդու եւ այսօր գործում են նրանց անունից: Բայց ոչ ոք չգիտի, թե բռնատեղահանված բնակչությունը որքանո՞վ է նրանց վստահում: