Պետք է կատարյալ ապուշ լինել՝ սա չտեսնելու համար

Սեպտեմբերի 24-ին Փաշինյանի քարոզչական ռեսուրսները հրապարակեցին ինչ-որ «զեկույց», որի բովանդակության իմաստը պարզունակ մանիպուլյացիաների միջոցով ապացուցելն է, թե Հայ Առաքելական Եկեղեցում ինչ-որ «ճգնաժամ» կա։

Ես կարդացի այդ «զեկույցը» և հերթական անգամ համոզվեցի, որ այս ամենի հետևում շատ ավելի լուրջ պատճառ կա, քան պարզապես Փաշինյանի իռացիոնալ ատելությունը հայերի և Հայ Առաքելական Եկեղեցու նկատմամբ։ Փաստեր և ոչինչ բացի փաստերից։
Խոսքը Հայաստանի և Ադրբեջանի իշխանությունների միջև Հայ Առաքելական Եկեղեցու պատմական և աստվածաբանական ժառանգության ապահայացմանն ուղղված (ենթադրաբար) համաձայնեցված քաղաքականության մասին է։
Դատեք ինքներդ։

Ադրբեջանը համակարգված, մանրակրկիտ և հետևողականորեն փորձում է վերաշարադրել Արցախի և Հայաստանի պատմությունը։
Եվ խնդիրը նույնիսկ Հիքմեթ Հաջիևի՝ այդ հայտնի հիմար վարքագիծը չէ, երբ նա, աշխատելով Ալիևի օգնական, աչքերը չռած` պատմում է Դադիվանքի և Գանձասարի՝ իբր «ադրբեջանական պատմագրությանը» պատկանելու մասին։

Պատճառն այն է, որ Ադրբեջանում պետական մակարդակով հայկական քրիստոնեական ժառանգությունը հայտարարում են կա՛մ «աղվանական», կա՛մ «ուդիական»՝ ստեղծելով կեղծ, կեղծ պատմական նարատիվներ այնտեղ, որտեղ դարեր շարունակ գոյություն են ունեցել հայկական մշակույթն ու Հայ Եկեղեցին։

Իհարկե, հայ ժողովրդի թշնամիների՝ անդրկովկասյան թաթարների կերպարանքով հանդես եկողների վարքագիծը հասկանալի է։
Բայց ի՞նչ է տեղի ունենում հենց Հայաստանում։

Հայկական քրիստոնեական ժառանգության ապահայացմանն ի պատասխան՝ Հայաստանում իշխանությունը, Հայ Առաքելական Եկեղեցուն պաշպանելու փոխարեն, համակարգված հակամարտություն է վարում Եկեղեցու դեմ և նույնքան համակարգված, հետևողական ու գիտակցված կերպով թուլացնում այն։
Ստացվում է չափազանց վտանգավոր պատկեր։

Մի կողմից՝ ադրբեջանցիները փորձում են յուրացնել և վերաշարադրել Նախիջևանի, Արցախի և Հայաստանի իրական, կրոնական պատմությունը, իսկ մյուս կողմից՝ Հայաստանի իշխանության մեջ հայկական ազգանուններով մարդիկ հետևողական կերպով թուլացնում են այն ինստիտուտը, որը դարեր շարունակ պահպանել է այդ պատմությունը։

Հաշվի առնելով բոլոր հանգամանքները՝ միանգամայն հիմնավոր հարց է առաջանում. Արդյո՞ք պաշտոնական Երևանի և Բաքվի միջև գոյություն չունի ինչ-որ գաղտնի պայմանավորվածություն՝ Հայաստանից և հայ ժողովրդի գիտակցությունից հայկական քրիստոնեական հիշողությունը աստիճանական մղման ու վերացման վերաբերյալ։

Չէ՞ որ դատեք ինքներդ. երբ երկու կողմերի գործողությունները օբյեկտիվորեն հանգեցնում են նույն արդյունքին, բնական հարց է առաջանում՝ ո՞ւմ է ձեռնտու, որ հայկական պատմական և հոգևոր ժառանգությունը միաժամանակ ոչնչացվի դրսից և թուլացվի ներսից։

Եվ պետք է իսկապես կատարյալ ապուշ լինել՝ սա չտեսնելու համար։

Արման Աբովյան