Պիացոլլայի տանգոն երկուսի միությունն է՝ կրքոտ կյանքի և մարդկային ցավի․ Այսօր նրա ծննդյան օրն է․ Տեսանյութեր

Այսօր ծնվել է մի մարդ, ով տանգոն դարձրեց ոչ միայն պար, այլ՝ ճակատագիր։

Աստոր Պիացոլլայի երաժշտության մեջ Բուենոս Այրեսի փողոցներն են՝ անձրևից փայլող քարերով, գիշերային սրճարանների լույսերն են, կարոտը, որ երբեք չի լքում մարդուն, և սերը, որ միշտ մի քիչ ցավ ունի իր մեջ։

Նրա ակորդեոնը շնչում էր ինչպես մարդ․ երբեմն հևում էր կրքից, երբեմն՝ լռում ցավից։

Պիացոլլան տանգոն ազատեց հին ձևերից և վերածեց կրքոտ խոստովանության։ Նրա մեղեդիներում սիրտն է զարկում՝ անհանգիստ, տաք, երբեմն՝ կոտրված, բայց միշտ կենդանի։ Այդ երաժշտությունը պարելու համար չէ միայն․ այն լսելու, հիշելու, սիրելու և երբեմն նաև լուռ տխրելու համար է։

Պիացոլլայի ստեղծագործություններից ամենահայտնիներից մեկը «Լիբերտանգոն» է․ արդեն իսկ անվան մեջ կա «ազատություն» բառը։ Դա այն տանգոն է, որով նա կարծես հայտարարեց, որ այս երաժշտությունը պետք է շնչի նոր ձևով՝ ավելի համարձակ, ավելի ժամանակակից, ավելի կրքոտ։ Այդ մեղեդին լսելիս թվում է՝ քաղաքը քայլում է արագ, լույսերը թրթռում են, իսկ սիրտը պարում է իր գաղտնի ռիթմով։

Բայց Պիացոլլայի երաժշտության մեջ միայն կրքոտություն չէ։ Նրա ամենահուզիչ էջերից մեկն այն ստեղծագործությունն է, որ նա նվիրեց հոր հիշատակին՝ «Adiós Nonino»-ն։ Ասում են՝ երբ նա իմացավ հոր մահվան լուրը, նստեց դաշնամուրի մոտ և մեկ շնչով գրեց այդ երաժշտությունը։ Այնտեղ տանգոն դառնում է հիշողություն, որդիական ցավ և հրաժեշտ, որը հնչում է մեղմ, բայց խորունկ հուզումով։

Պիացոլլայի տանգոն հենց այս երկուսի միությունն է՝ կրքոտ կյանքի և մարդկային ցավի։ Նրա երաժշտությունը հիշեցնում է, որ տանգոն միայն պար չէ․ այն մարդու սրտի պատմությունն է՝ երբեմն հուր, երբեմն՝ լուռ կարոտ։

Երբ հնչում է նրա տանգոն, թվում է՝ գիշերվա քաղաքը դանդաղ շնչում է, և աշխարհի ամենահին պատմությունը կրկին սկսվում է՝ երկու մարդու, մեկ մեղեդու և մի փոքր հավերժության մասին։

Սիմոն Սարգսյան