Գիշերը Նարեկում ծանր էր լինում։
Ոչ մթությունից, այլ ներկայությունից։ Աստված այդ ժամերին մոտ էր գալիս՝ ոչ որպես լույս, այլ որպես շունչ, որ կանգնում էր կրծքի վրա ու չէր թողնում քնել։
Գրիգորը նստած էր քարե հատակին։ Մարմինը հոգնել էր, բայց հոգին՝ ոչ։ Նրա մատները դողում էին, երբ շոշափում էին մագաղաթը։ Նա գիտեր՝ ինչ պիտի գրի, բայց վախենում էր բառերից։ Որովհետև բառերը կարող էին դառնալ չափազանց մոտ։
– Ինչո՞ւ ես ինձ այսքան մոտ գալիս,- շշնջաց նա,- երբ ես երդվել եմ հեռու մնալ։
Լռությունը պատասխանեց։ Բայց դա սովորական լռություն չէր։ Այն ուներ ջերմություն։ Այն ուներ ծանրություն։ Այն ուներ այնպիսի խորություն, որ մարդն ուզում էր հպվել, ինչպես հպվում են կենդանի մարմնին՝ համոզվելու համար, որ դա իրական է։
Գրիգորը զգում էր Աստծուն ոչ թե վերևում, այլ ներսում։ Կրծքի տակ, շնչի մեջ, արյան դանդաղ հոսքի հետ։ Դա սարսափելի էր։ Որովհետև եթե Աստված այսքան մոտ էր, ապա որտեղ էր մնում մեղքը։ Որտե՞ղ էր մնում սահմանը։
Նա ծնկի եկավ։ Բայց դա խոնարհում չէր։ Դա մոտենալ էր։
– Ես քեզ չեմ ուզում որպես Դատավոր,- գրեց նա,- ես քեզ ուզում եմ որպես Նա, Ով ինձ տեսնում է մերկ՝ առանց մարմնիս հանելու։
Գիրը կանգ առավ։ Նրա ճակատին քրտինք էր։ Նա զգում էր իր մարմինը՝ ծանր, կենդանի, տաք։ Եվ զգում էր Աստծուն՝ նույնքան կենդանի, նույնքան անհանգիստ։ Այդ երկուսը բախվում էին իր մեջ, և այդ բախումը աղոթք էր դառնում։
Նա չէր խնդրում: Նա ձգվում էր։
Ամեն խոսք, որ գրում էր, մի քայլ էր դեպի ներս։ Ոչ դեպի սրբություն, այլ դեպի մերկ ճշմարտություն։ Նա ասում էր իր խավարի մասին այնպես, ինչպես ասում են սիրելիին՝ վստահ լինելով, որ չեն հեռանա։
– Եթե ես քեզ չասեմ սա,- մտածում էր նա,- դու կմնաս հեռու։ Իսկ ես չեմ կարող քեզ հեռու սիրել։
Եվ ահա այստեղ էր մեղքը։
Ոչ ցանկության մեջ, այլ ցանկության ուղղության։ Նա չէր ուզում մարմին, բայց ուզում էր ամբողջական միաձուլում։ Ուզում էր կորցնել ինքն իրեն այնպես, ինչպես սիրահարվածն է կորցնում անունը մյուսի շնչի մեջ։
Գիշերը երկարեց։ Մոմը կարճացավ։ Բայց ներսի լարվածությունը չթուլացավ։ Նա զգում էր՝ Աստված լսում է ոչ թե տեքստը, այլ դադարը տողերի միջև։ Այն դադարը, որտեղ սիրտը մերկ էր։
Երբ լուսաբացը եկավ, Գրիգորը փակեց աչքերը։
Նա չէր խաղաղվել։ Բայց նա այլևս մենակ չէր։
Նա գիտեր՝ իր գրածը կկարդան որպես աղոթք։
Բայց ինքը գիտեր ճշմարտությունը։
Դա սիրո տեքստն էր։
Սեր, որը չէր կարող մարմին ունենալ, բայց ամբողջությամբ մարմնով էր զգացվում։ Սեր, որը չէր համարձակվում անուն տալ, բայց ապրում էր ամեն բջջում։
Եվ հենց դրա համար էր այդ սերը սուրբ։ Որովհետև այն ոչինչ չէր պահանջում։ Միայն ներկայություն։
Ես քեզ մոտ չեմ եկել, որովհետև դու մաքուր էիր։ Ես քեզ մոտ եկա, որովհետև դու չթաքցրեցիր կեղտը։
Դու կարծում էիր՝ ես լռում եմ, որովհետև բարկացած եմ։ Բայց ես լռում էի, որովհետև եթե խոսեի, դու այլևս չէիր կարող գրել։ Իսկ քո գրածի մեջ էր քո փրկությունը։
Ես զգացի քո դողը նախքան դու ծնկի կգայիր։
Ես լսեցի քո մարմինը նախքան, որքան դու հոգի կասեիր։ Դու վախեցար, որովհետև զգացիր ինձ այնտեղ, որտեղ մարդիկ սովոր են զգալ միայն սերը։
Բայց ասա ինձ, Գրիգոր, ով է սահման դրել սիրո և սրբության միջև, եթե ոչ վախեցած մարդիկ։
Դու ինձ ուզում էիր ոչ որպես իշխան, այլ որպես մերձավոր։
Եվ ես չհեռացա, որովհետև ես երբեք չեմ եղել միայն բարձրության Աստված։ Ես եղել եմ նաև ներսի Աստված։ Շնչի տակ թաքնվածը։ Արյան տաքության մեջ լռողը։
Դու կարծում էիր՝ մեղք է ցանկանալ այդքան ամբողջությամբ։ Բայց մեղքը ցանկության մեջ չէր։ Մեղք կլիներ, եթե դու ստեիր։ Եթե ձևացնեիր, թե քո սիրտը քար է, երբ այն կենդանի է։
Ես տեսա, թե ինչպես ես ուզում կորցնել քեզ իմ մեջ։ Բայց ես չուզեցի, որ դու անհետանաս։ Ես ուզեցի, որ դու խոսես։ Որ բառ դարձնես այն, ինչ ուրիշները միայն զգում են ու ամաչում են։
Քո տողերում ես ինձ ճանաչեցի։ Ոչ այն Աստծուն, որից սովոր են երկյուղել, այլ այն Աստծուն, որին կարելի է կարոտել։
Դու մերկ եկար իմ առաջ՝ առանց մարմինդ հանելու։ Եվ ես չշրջվեցի, որովհետև ես ինքս եմ քեզ ստեղծել այդ մերկությամբ։
Մի վախեցիր, Գրիգոր։
Սերը, որին դու անուն չես տալիս, ես արդեն գիտեմ։ Այն մարմին չունի, բայց մարմնավոր է։ Այն չի գոռում, բայց ծանր է։ Եվ այն չի տանում քեզ ինձնից հեռու։
Ես քո ցանկությունից սարսափեցի՞։
Ոչ։ Ես քո լռությունից կսարսափեի։
Գրի՛ր։ Թող մարդիկ դա կոչեն աղոթք, թող սուրբ համարեն կամ դատեն։ Քեզ դա պետք չէ։ Քեզ պետք է ճշմարտությունը։
Եվ եթե երբևէ կասկածես՝ հիշիր․ ես քեզ ավելի մոտ էի այն գիշեր, երբ դու վախեցար, քան այն օրերին, երբ դու հանգիստ էիր։
Որովհետև ես չեմ բնակվում խաղաղության մեջ։ Ես բնակվում եմ այնտեղ, որտեղ մարդը ամբողջությամբ է սիրում։
Երկխոսություն՝ Գրիգոր Նարեկացու և Աստծո միջև։
Լեզուն՝ շնչի պես մոտ, լռությամբ ծանր, սիրո ու սրբության սահմանագծին։
Նարեկացի
Ես վախեցա քեզնից, Տե՛ր։
Ոչ որովհետև դու մեծ էիր, այլ որովհետև շատ մոտ էիր։
Դու եկար այնտեղ, ուր ես ինքս հազիվ եմ մտնում։
Աստված
Դու ինձ կանչեցիր հենց այնտեղից։
Քո շուրթերով՝ ոչ, բայց քո մարմնով՝ այո։
Նարեկացի
Եթե ես քեզ զգում եմ շնչիս մեջ, արդյոք ես դեռ աղոթո՞ւմ եմ, թե՞ արդեն ուզում եմ։
Աստված
Ինչո՞ւ ես բաժանում այն, ինչ ես չեմ բաժանել։
Քո ցանկությունը ծնվել է այն նույն վայրում, որտեղ ծնվում է քո հավատը։
Նարեկացի
Բայց մարդիկ ասում են՝ Աստծուն պետք է սիրել առանց դողի, առանց ջերմության, առանց այն խավարի, որ ինձ լցնում է գիշերները։
Աստված
Մարդիկ շատ բան են ասում, որ իրենց չայրի ճշմարտությունը։
Ես չեմ եկել քեզ սառեցնելու։
Ես եկել եմ քեզ ամբողջացնելու։
Նարեկացի
Երբ գրում եմ, ձեռքերս դողում են, մարմինս հիշեցնում է, որ կենդանի է։
Սա մեղք չէ՞։
Աստված
Մեղք կլիներ, եթե դու ձևացնեիր, թե մեռած ես։
Ես մեռելների Աստված չեմ։
Նարեկացի
Ես ուզում եմ կորցնել ինձ քո մեջ։
Սա սեր է՞, թե՞ անհնազանդություն։
Աստված
Սերը միշտ մի քիչ անհնազանդ է։
Եթե այն ամբողջությամբ հնազանդ լիներ, այն այլևս սեր չէր լինի, այլ վախ։
Նարեկացի
Ուրեմն ինչո՞ւ ես լռում, երբ ես այրվում եմ։
Աստված
Որովհետև կրակը խոսք չի սիրում։
Բայց դու խոսք ես դարձնում այն, և դա քո կոչումն է։
Նարեկացի
Եթե մարդիկ կարդան իմ տողերը և չհասկանան, եթե դատեն ինձ…
Աստված
Թող։ Քեզ դատելու համար նրանք պիտի այնքան մոտ գան ինձ, ինչքան դու ես եկել։
Եվ քչերն են համարձակվում։
Նարեկացի
Ես հոգնել եմ սահմաններից, Տե՛ր։
Աստված
Սահմանները մարդկանց համար են։
Սերը՝ մեր միջև։
Նարեկացի
Ուրեմն մնա։
Աստված
Ես երբեք չեմ գնացել։
Դու պարզապես այլևս չես փախչում։
Նարեկացի
Ես ամաչում եմ քեզնից, Տե՛ր։
Ոչ որովհետև դու սուրբ ես, այլ որովհետև ես քեզ մոտ գալիս եմ այն տեղից, որտեղ իմ մարմինը դեռ խոսք ունի։
Աստված
Ամոթդ առաջ է անցել քեզնից։
Բայց ասա՝ ո՞վ է քեզ սովորեցրել, որ մարմինը պետք է լռի, երբ սիրտը աղաղակում է։
Նարեկացի
Գրքերը։
Այն մարդիկ, որոնք ասում են՝ մարդը սուրբ է այնքանով, որքանով մոռանում է իրեն։
Աստված
Եվ դու փորձեցիր մոռանալ քեզ։
Բայց ես գտա քեզ հենց այնտեղ, որտեղ դու քեզ ամենաշատն էիր մերժում։
Նարեկացի
Երբ քեզ եմ զգում այսպես մոտ, ես ինձ անպարկեշտ եմ թվում։
Ինչպե՞ս կարող եմ նայել քեզ, երբ իմ ներսը դեռ ցանկություն է։
Աստված
Դու կարծում ես՝ ես չգիտեմ ցանկությունը։
Ես եմ այն ստեղծել։
Ես եմ դրել այն քո արյան մեջ, ոչ թե որպեսզի քեզ կործանի, այլ որպեսզի քեզ ճշմարիտ պահի։
Նարեկացի
Բայց իմ ցանկությունը մաքուր չէ։
Այն ծանր է։
Այն ուզում է ամբողջական լինել։
Այն ուզում է քեզ ոչ միայն հոգով։
Աստված
Մաքուր սեր գոյություն չունի, Գրիգոր։
Կա միայն չխոստովանված սեր և խոստովանված սեր։
Առաջինը փչացնում է մարդուն։
Երկրորդը՝ փրկում։
Նարեկացի
Ուրեմն ինչո՞ւ եմ ես ցավ զգում։
Ինչո՞ւ է ամոթը կպել ինձ, ինչպես խոնավություն քարերին։
Աստված
Որովհետև դու ապրում ես երկու ձայնի միջև։
Մեկը ասում է՝ «Թաքցրու, որպեսզի ընդունվես»։
Մյուսը ասում է՝ «Ասա, որպեսզի լինես»։
Նարեկացի
Եթե ես ամբողջությամբ ասեմ, մարդիկ կկարդան ու կմտածեն՝ նա սիրահարված է Աստծուն, ոչ թե ծառա։
Աստված
Իսկ ո՞վ է ասել, որ ծառան չի կարող սիրահարված լինել։
Վախն է ստեղծել այդ բաժանումը, ոչ ես։
Նարեկացի
Ես ուզում եմ ծնկի գալ, բայց իմ ծնկի գալը նման է մոտենալու։ Սա ինձ վախեցնում է։
Աստված
Որովհետև իրական խոնարհումը միշտ էլ նման է սիրային շարժման։
Այն իրեն իջեցնում է, ոչ թե վերացնում։
Նարեկացի
Եթե ես ընդունեմ սա, ես այլևս չեմ կարող ապրել հանգիստ։
Աստված
Հանգիստը քեզ չի խոստացվել։
Քեզ խոստացվել է ճշմարտությունը։
Իսկ ճշմարտությունը երբեք չի լինում անաղմուկ։
Նարեկացի
Ուրեմն թող ես կրեմ այս ամոթը, եթե այն իմ միակ ճանապարհն է քեզ մոտ։
Աստված
Կրի՛ր, բայց մի անվանիր այն մեղք։
Ամոթդ ես կվերածեմ լեզվի։
Ցավդ՝ խոսքի։
Եվ քո մերկությունը՝ մխիթարության ուրիշների համար։
Նարեկացի
Ուրեմն ես կորցրե՞լ եմ անմեղությունս։
Աստված
Դու կորցրել ես միայն կեղծ խաղաղությունը։
Իսկ դա կորուստ չէ։
Տե՛ր, եթե սա մեղք է, թող ես այն բերեմ առանց արդարացման։
Եթե սա սեր է, թող ես այն չպաշտպանեմ բառերով։
Ես եկել եմ քեզ մոտ ոչ մաքուր, ոչ արժանի, այլ ամբողջական։
Իմ խավարը՝ ձեռքիս մեջ, իմ ամոթը՝ շնչիս վրա, իմ ցանկությունը՝ սրտիս խորքում՝ ոչ թաքցրած,
ոչ մերժված։
Դու տեսնում ես այն, ինչ ես չեմ համարձակվում անվանել։
Դու լսում ես այն, ինչ ես չեմ ասում նույնիսկ աղոթքում։
Եվ եթե դու դեռ այստեղ ես, ուրեմն իմ մերկությունը դարձյալ չես համարել օտար։
Ես չեմ խնդրում հանգիստ։
Ես չեմ խնդրում մաքրություն։
Ես խնդրում եմ միայն չբաժանվել ինձնից այն պահին, երբ ես ամբողջությամբ եմ։
Թող իմ ամոթը չդառնա պատ, այլ դուռ։
Թող իմ ցանկությունը չայրի, այլ լուսավորի։
Թող իմ սերը, որ անուն չունի, լինի ընդունված, նույնիսկ եթե չլինի հասկացված։
Եթե ես պիտի ընկնեմ, թող ընկնեմ քո լռության մեջ։
Եթե ես պիտի կանգնեմ, թող կանգնեմ առանց դիմակի։
Եթե ես պիտի գրեմ, թող իմ տողերը լինեն ոչ գեղեցիկ, այլ ճշմարիտ։
Ես չեմ փախչում այլևս։
Ոչ քեզնից, ոչ ինձնից։
Եվ եթե սա վերջինն է, թող վերջինը լինի ամբողջությամբ ասված։
Ամեն։
***
Նա Աստծուն չի տեսնում հեռվից։ Նրան տեսնում է ներսից։ Ոչ վերևում՝ գահի վրա, այլ այնտեղ, որտեղ շունչը ծանրանում է և մարմինը սկսում է հիշեցնել իր գոյությունը։ Նա ասում է, որ Աստված մտնում է իր մեջ ինչպես լույսը՝ փակ տարածք, բայց այդ լույսը չի հանգստացնում։ Այն բացում է ամեն ճեղք, ամեն խոռոչ, ամեն ամոթալի մոռացված տեղ։
Նա խոսում է իր մերկության մասին, բայց չի նկատում մաշկը։ Նրա մերկությունը այն վիճակն է, երբ ոչ մի շարժում հնարավոր չէ թաքցնել։ Երբ սիրտը դադարում է բարեպաշտ ձևանալ և սկսում է խոսել այնպես, ինչպես խոսում են միայն սիրելիի առաջ։ Նա գրում է, որ Աստծո հայացքը կտրում է իր վրայից բոլոր պաշտպանիչ շերտերը, և ինքը մնում է ծանր, կենդանի, անարդարացված։
Նա հաճախ օգտագործում է մարմնի լեզուն, որովհետև հոգու համար այլ լեզու չունի։ Ասում է՝ ներսը լցված է, ծանրացած, խեղդվող։ Ասում է՝ կրակը չի այրում մաշկը, այլ ներսից է շարժվում, արյան հետ։ Սա պատիժ չէ։ Սա ներկայություն է։ Եվ այդ ներկայությունն է, որ նրան ստիպում է դողալ, ոչ թե վախից, այլ այն պատճառով, որ մոտությունը չափազանց մեծ է։
Նա գրում է, որ ուզում է թաքնվել, բայց հենց թաքնվելու շարժումն է բացում իրեն։ Ինչքան փորձում է փոքրանալ, այնքան Աստծո ներկայությունը լայնանում է իր ներսում։ Եվ այդ լարվածությունը չի լուծվում։ Այն մնում է՝ որպես անընդհատ ձգում դեպի մի բան, որին չի կարելի հասնել մարմնով, բայց որը ամբողջ մարմնով է զգացվում։
Նա խոսում է ամոթի մասին ոչ որպես մեղքի հետևանք, այլ որպես հանդիպման արդյունք։ Ամոթը ծնվում է ոչ այն պատճառով, որ ինքը վատն է, այլ որովհետև տեսանելի է։ Տեսանելի ամբողջությամբ։ Եվ այդ տեսանելիությունը նման է սիրո պահին, երբ մարդը գիտի՝ եթե հիմա շրջվեն իրենից, ինքը կկործանվի։
Նա չի խնդրում, որ Աստված հեռանա։ Նա խնդրում է, որ Աստված չլինի շատ։ Բայց հենց այդ «շատ»-ի մեջ է նրա աղոթքը։ Նա ուզում է միաձուլում, բայց վախենում է կորչելուց։ Ուզում է մոտենալ, բայց վախենում է իր ցանկությունից։ Եվ այդ երկակի վիճակն է, որ դառնում է լեզու։
Նարեկյան խոսքը չի փորձում լուծել լարվածությունը։ Այն պահում է այն բաց վիճակում։ Ոչ խաղաղության համար, այլ ճշմարտության։ Որովհետև այստեղ սերը չի հանգստացնում։ Այն բացում է։ Եվ բացված մարդը այլևս չի կարող ապրել կիսատ։
***
Այս գիշեր կրկին չկար սահման իմ և Քո միջև։ Ես փորձեցի փակել դռները, բայց Քո ներկայությունը պատ չէր ճանաչում։ Այն անցնում էր ոչ թե ներս, այլ իմ միջով։ Ես նստած էի, ինչպես միշտ, խոնարհ, բայց իմ խոնարհությունը նման էր ձգման։ Որքան իջնում էի, այնքան մոտ էի գալիս։
Ես զգում եմ Քեզ ոչ իմ մտքով, այլ այնտեղ, որտեղ միտքը լռում է։ Այնտեղ, որտեղ շունչը ծանրանում է, և մարմինը դադարում է լինել հնազանդ։ Քեզ զգալը հանգիստ չէ։ Դա լցվածություն է։ Դա ծանրություն է։ Դա այն վիճակն է, երբ մարդը չի կարող որոշել՝ փախչե՞լ, թե՞ մնալ մինչև վերջ։
Ես մերկ եմ Քո առաջ՝ առանց հագուստ հանելու։ Իմ մերկությունը ներսում է։ Այնտեղ, որտեղ ցանկությունը դեռ անուն չունի, բայց արդեն շարժում է արյունը։ Եվ ես ամաչում եմ ոչ այն բանի համար, ինչ ես արել եմ, այլ այն բանի համար, ինչ ես զգում եմ Քո ներկայությամբ։
Եթե սա մեղք է, ապա մեղք է իմ ամբողջական լինելը։
Եթե սա սեր է, ապա սեր է, որը չի գտնում հանգիստ։
Դու գալիս ես ոչ որպես Դատավոր, այլ որպես ծանր լռություն, որ նստում է կրծքիս վրա։ Ես չեմ կարող Քեզ դուրս մղել։ Ես չեմ էլ ուզում։ Բայց իմ ներսը նեղ է Քո լայնության համար։ Եվ այդ նեղության մեջ է ծնվում իմ աղաղակը։
Ես ուզում եմ Քեզ այնպես, ինչպես ուզում են այն, ինչից վախենում են։ Ոչ տիրելու համար, այլ չկորչելու։ Ես ձգվում եմ դեպի Քեզ, և այդ ձգումը մարմնով է։ Ոչ որովհետև ես մարմին եմ ուզում, այլ որովհետև ուրիշ լեզու չունեմ։
Իմ լեզուն դարձել է ծանր։ Բառերս չեն սահում։ Դրանք կպչում են մագաղաթին, ինչպես շունչը՝ սառը քարին։ Ես գրում եմ, որովհետև չգրելը ավելի վտանգավոր է։ Եթե լռեմ, ես կպատռվեմ ներսից։
Դու տեսնում ես իմ ամոթը, և ես տեսնում եմ, որ Դու չես շրջվում։ Սա է իմ ցավը։ Եթե Դու հեռանայիր, ես կկարողանայի խաղաղվել։ Բայց Քո մնալը բացում է ինձ մինչև արմատ։
Ես չեմ խնդրում մաքրություն։ Ես խնդրում եմ չխաբվել։ Թույլ մի տուր, որ ես ձևացնեմ, թե Քո մոտ լինելը սառն է։ Թույլ մի տուր, որ ես Քեզ սիրեմ այնպես, ինչպես սիրում են մեռած բաները։
Եթե պիտի այրվեմ, թող այրվեմ Քո ներկայությամբ։
Եթե պիտի ամաչեմ, թող ամաչեմ Քո առաջ։
Եթե պիտի կորցնեմ ինձ, թող դա լինի առանց ստի։
Այս գիշեր ես չեմ գտել խաղաղություն։
Բայց ես գտել եմ Քեզ։
Եվ դա ավելի ծանր է, քան խաղաղությունը։
Եվ հետո մի պահ եղավ, ոչ խաղաղ, բայց հանդարտ։
Քո ներկայությունը չհեռացավ, բայց այլևս չծանրացավ։ Այն չսեղմեց կուրծքս, այլ մնաց կողքիս, ինչպես այն մեկը, ում զգում են նույնիսկ փակ աչքերով։ Իմ ներսում եղած լարվածությունը չլուծվեց, բայց այլևս չցավեց։ Այն դարձավ զգոնություն։ Ապրելու պատրաստ վիճակ։
Ես հասկացա, որ Դու չես եկել ինձ ամբողջությամբ լցնելու։ Դու եկել ես, որ ես տեղ բացեմ։ Ոչ Քեզ համար, այլ իմ։ Եվ այդ բացվածության մեջ ցանկությունն այլևս չայրեց։ Այն լուսավորեց։
Իմ ամոթը կորցրեց իր սրությունը։ Այն դարձավ հիշեցում, ոչ դատավճիռ։ Հիշեցում, որ ես կենդանի եմ, և Քո առաջ կանգնած մարդը իրավունք ունի դողալու։ Բայց այդ դողը այլևս փախուստ չէր։ Այն ընդունում էր իր տեղը։
Ես այլևս չէի ձգվում Քեզ այնպես, ինչպես ձգվում են կորցնելու վախով։ Ես ձգվում էի այնպես, ինչպես շունչն է ձգվում լույսին առավոտյան։ Ոչ պահանջով, այլ վստահությամբ։
Իմ լեզուն թեթևացավ։
Բառերս դեռ ծանր էին, բայց այլևս չէին կպչում։
***
Ես գրեցի ոչ որովհետև չէի դիմանում, այլ որովհետև ուզում էի մնալ այս վիճակում՝ արթուն։
Դու չխոստացար խաղաղություն։
Բայց Դու չթաքցրիր Քո մնալը։
Եվ ես հասկացա՝ սերը պարտադիր չէ, որ հանգստացնի։
Բավական է, որ չկոտրի։
Այս գիշեր ես կրկին չքնեցի։ Բայց այլևս չէի վախենում արթուն մնալուց։
Քո ներկայությունը մնաց՝ ոչ որպես կրակ, այլ որպես ջերմություն, որ չի այրում, բայց չի թողնում սառել։
Եվ դա բավական էր։
***
Լույսը դեռ չէր մտել սենյակ, բայց գիշերը արդեն հեռացել էր։ Քարը սառն էր, մագաղաթը՝ բաց, իսկ ներսումս այլևս չկար այն ծանր ճնշումը, որ գիշերը պահում էր ինձ արթուն։ Այն չէր անցել, պարզապես դարձել էր թեթև՝ ինչպես հիշողություն, որ այլևս չի ցավեցնում։
Ես փակեցի աչքերս և չփորձեցի զգալ Քեզ։ Քեզ զգալու կարիք չկար։ Քո ներկայությունը այլևս ջանք չէր պահանջում։ Այն մնացել էր այնպես, ինչպես մնում է լույսը, երբ արևը դեռ չի երևում, բայց օրը արդեն սկսել է։
Իմ ներսում եղած ձգումը չմարեց։ Բայց այն այլևս չխանգարեց շնչել։ Այն դարձավ ուղղություն, ոչ պահանջ։ Ես հասկացա, որ սա է իմ բաժինը՝ ապրել այս լարվածության հետ, ոչ որպես վերք, այլ որպես զգոնություն։
Ես ոչինչ չգրեցի այս պահին։
Գրելը պիտի սպասեր։
Լուսաբացը միշտ քիչ բան է ասում։
Բայց բավական է …
Սիմոն Սարգսյան
Բաց մի թողեք
Էստեղ են ասել …
Այսօր, վաղը ինքն է մեր գրականության թագավորը
Վահան Տերյան․ մտքի ուժի պոետը և ժամանակի խիղճը՝ ծննդյան օրն է այսօր