Մայիսի 5-ը միշտ գալիս է լուռ ու խորքային մի զգացումով՝ ինչպես մի մեղմ շունչ, որ անցնում է սրտով ու հիշեցնում՝ սերն ունի իր օրերը, բայց իրականում երբեք չի սահմանափակվում օրացույցով…
Այսօր քո օրն է, մայրիկ… Հայկանուշ Աճեմյանիս ծննդյան օրը, որ հիմա այլևս չի չափվում տարիներով, այլ՝ հիշողություններով, ջերմությամբ, անջնջելի ներկայությամբ ․․․
81 … մի թիվ, որ կարծես պիտի նշվեր ծաղիկներով, ժպիտներով, գրկախառնություններով։ Բայց հիմա այն վերածվել է մի ներքին տոնի՝ լուռ, խոր, անձնական ․․․ Տոնի, որ չի աղմկում, այլ շշնջում է հոգում։
Դու գնացիր յոթ տարի առաջ՝ մայիսի 23-ին, բայց գնալդ վերջակետ չդարձավ։ Այն դարձավ մի այլ ձևի ներկայություն՝ ավելի անտեսանելի, բայց ավելի խորը։ Քո ձայնը հիմա լսվում է լռության մեջ, քո հայացքը՝ հիշողությունների լուսավոր անկյուններում, քո ձեռքերի ջերմությունը՝ ամեն անգամ, երբ սիրտը սառչում է ու նորից ջերմություն է փնտրում։
Մայրիկ, դու սովորեցրեցիր սիրել՝ առանց չափի, ներել՝ առանց հաշվի, սպասել՝ առանց հուսահատության։ Դու էիր այն տունը, որ երբեք չէր փակվում, այն լույսը, որ չէր մարում նույնիսկ ամենամութ օրերին։
Այսօր, երբ քո ծննդյան օրն է, ուզում եմ հավատալ, որ ինչ-որ մի տեղ՝ անտեսանելի, բայց իրական աշխարհում, դու ժպտում ես։ Գուցե զգում ես այս խոսքերը, այս կարոտը, այս անսահման սերը, որ ժամանակը չի կարող մարել։
Քո բացակայությունը ծանր է, բայց քո ներկայությունը՝ հավերժ։ Դու ապրում ես մեր մեջ՝ մեր բառերում, մեր քայլերում, մեր լռության մեջ անգամ։
Եվ այսօր, ինչպես ամեն տարի, մայիսի 5-ը դառնում է ոչ միայն հիշատակի, այլ սիրո օր։
Սիրո, որ չի մարում, չի մաշվում, չի լռում…
Ծնունդդ շնորհավոր, իմ անփոխարինելի մայր …
Քո անունը՝ Հայկանուշ, հիմա դարձել է ոչ միայն հիշողություն, այլ աղոթք, լույս, հավերժություն։
Բաց մի թողեք
«Դասական Եվրատեսիլ 2026» միջազգային մրցույթն առաջին անգամ անցկացվելու է Հայաստանում
Բագրատ Սրբազանը բանտից շարունակում է մեր հանրությանը ծառայել
Կրտսեր Սոֆի Դևոյանը՝ բաժանման լուրերի մասին․ Լուսանկար