Ազգային ժողովի «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանը, քննադատելով Հայոց ցեղասպանության միջազգային ճանաչման հարցում իշխանությունների քաղաքականությունը, հիշեցրել է 2000-ականների «հաղթարշավը», որը թուրք հայտնի «հրապարակախոս, լրագրող Մեհմետ Ալի Բիրանդը անվանել է «հայկական ցունամի»»։
Բիրանդի հոդվածը, որ վերնագրված է «Զգուշացեք, հայկական ցունամին մոտենում» է, Milliyet-ի կայքում հրապարակվել է 2005թ․ հունվարի 3-ին։
«Մենք կարող ենք հայտնվել անկառավարելի իրավիճակում։ Դա կապված է նրա հետ, որ 2005թ․ ապրիլի 24 -ին նշվում է 1915թ․ ապրիլի 24-ի 90-րդ տարեդարձը, խորհրդանշական տարեդարձ, երբ հայերը հայտարարում են ցեղասպանության մասին»,- գրել է Բիրանդը և պարզաբանել, որ «բավական է կարճատև ճամփորդություն կատարել հատկապես արևմտյան աշխարհում և պատահած մարդուն հարցնել, 90 տոկոսը կասի, որ հայերը թուրքերի կողմից ցեղասպանության են ենթարկվել, ուստի հայերը չեն ուզում այդ տարին բաց թողնել»։
Թուրք լրագրողը համոզված է եղել, որ «հայկական սփյուռքը 1915 թ․ իրադարձությունների 90-ամյակի համատեքստում մասշտաբայային արշավ է պատրաստում» և ենթադրել, որ «նրանք գաղտնի աշխատում են, որպեսզի ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեան ցեղասպանության մասին բանաձև ընդունի»։
Այդ ընթացքը կանխելու համար նա Թուրքիայի իշխանություններին խորհուրդ է տվել հրաժարվել «մենք ցեղասպանություն չենք կատարել» դիրքորոշումից և նախաձեռնել «ՄԱԿ-ի հովանու ներքո միջազգային հետաքննություն»։
2005թ․-ին, ինչպես բաց աղբյուրներն են փաստում, միջազգային մակարդակով Հայոց ցեղասպանության ճանաչման «ցունամի», ցավոք, տեղի չի ունեցել։ Այդ տարվա ապրիլինին Թուրքիայի վարչապետ Էրդողանը Հայաստանի նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանին նամակ է հղել և առաջարկել, որ «1915թ․ իրադարձությունները ուսումնասիրելու համար ստեղծվի պատմաբանների համատեղ հանձնաժողով»։
Քոչարյանը Էրդողանին պատասխանել է 2005թ․ 25-ին և ասել, որ «պետությունների միջև հարաբերությունների զարգացումը կառավարությունների պարտականությունն է, ոչ թե պատմաբանների»։
Փաստացի Թուրքիայի իշխանությունը Հայոց ցեղասպանությունը «հետաքննության առարկա դարձնելու» մասին Մեհմետ Ալի Բիրանդի գաղափարը ընդունել է, բայց խնդիրը իջեցրել հայ և թուրք պատմաբանների «հանձնաժողով ստեղծելու մակարդակի» և ստացել Հայաստանի նախագահի մերժումը։
Բիրանդը վստահ էր, որ «հայերը միջազգային որևէ աշխատանքի չեն մասնակցի»։ Իսկ թե ինչո՞ւ ՄԱԿ-ի Գլծավոր ասամբլեայում Հայոց ցեղասպանության ճանաչման բանաձև անգամ չի քննարկվել, ինչից, իրոք, թուրք լրագրողը խոր անհանգստություն է ունեցել, այլ հարց է, որի պատասխանը պետք է տան ցեղասպանության միջազգային ճանաչումը Հայաստանի արտաքին քաղաքականության առաջնահերթություն սահմանած՝ նախկին իշխանությունները։


Բաց մի թողեք
Որքա՞ն ես պատրաստվում կառչած մնալ իշխանությունից․ Գնալուդ ժամանակն է, Նիկոլ ջան
Խմելու ջրի ամբարները բաց են՝ ինչ ասես կարող է ընկնել կամ գցվել մեջը
Անսովոր հանդիպում է լինելու